นักรบพันธุ์ผสม บทที่ 209 - แขกไม่ได้รับเชิญ

เดวิดไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะเก็บอะไรเอามาให้วุ่นวายได้ แค่มุ่งหน้าตรงไปข้างในทันทีที่รู้ว่าสามารถเดินผ่านเข้าไปได้เลย เขากำลังร้อนใจมาก!

เมื่อเห็นเดวิดเดินผ่านประตูเข้าไปจริง ๆ เด็กหนุ่มอีกคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ คนที่บอกข้อมูลก็เอ่ยขึ้นมาอย่างระอาใจ “เอาอีกแล้วเหรอ? ทำไมถึงมีคนมาหาที่ตายกันเยอะนักนะ”

“หึหึ! ช่างเถอะ ก็มีแต่พวกโง่เง่าไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้นแหละ คิดจริง ๆ หรือว่าหัวหน้าของพวกเราจะเข้าพบได้ตามใจง่าย ๆ แบบนี้ ฉันวางเดิมพันว่าเจ้านี่ไปไม่พ้นชั้นแรกหรอก อีกแป๊บเดียวก็คงถูกหามออกมาแล้วล่ะ จะเป็นหรือตายก็ปล่อยให้ขึ้นอยู่กับโชคชะตาก็แล้วกัน” มีอีกเสียงกล่าวเสริมออกมา ก่อนที่พวกเขาจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างครึกครื้น

“ไม่แน่หรอกนะ ตอนที่เจ้าหมอนั่นแหวกคนเข้ามา ความแข็งแกร่งดูเหมือนจะไม่ใช่ชั่วเลย น่าจะพอผ่านชั้นแรกไปได้อยู่ แต่ก็อย่างว่านั่นแหละ ยังไงก็คงหมดแรงก่อนเกินกว่าที่จะทำอะไรตรงชั้นที่ 2 ได้” มีบางคนเห็นแย้ง...

สิ่งที่พวกเขากำลังพูดกันทั้งหมด เดวิดที่เพิ่งเดินผ่านเข้าไปได้ยินอย่างชัดเจน ประสาทการได้ยินของเขานั้นดีเยี่ยม แม้ว่าจะอยู่ห่างประตูเข้ามาไกลไม่น้อยแล้ว แต่สิ่งที่คนข้างนอกกำลังซุบซิบกันทำให้เดวิดเข้าใจแล้วว่าเขากำลังจะเจอกับอะไร

กลัว! ไม่มีทาง! แม้แต่การกระพริบตายังไม่เกิดขึ้นเลยสักครั้ง เดวิดไม่สนใจจริง ๆ ว่าข้างหน้าจะมีอะไรรออยู่ ขอเพียงให้ปลายทางนั้นมีฟิลลิดาอยู่เท่านั้นก็พอแล้ว เขาสาวเท้าตามลูกศรโฮโลแกรมที่ปรากฏขึ้นมาบนพื้นไปเรื่อย ๆ จนมาถึงประตูที่ปิดสนิทอยู่บานหนึ่ง

อย่างไม่ลังเล เขาผลักประตูให้เปิดและถลันตัวตามเข้าไปในทันที ฝ่ามือของเขาสะบัดออกไปอย่างเป็นธรรมชาติ มันเหมือนกับว่าเดวิดกำลังปัดแมลงวันที่บินมาสร้างความรำคาญเท่านั้น

แต่มันกลับส่งผลให้เกิดเสียงร้องดังก้องขึ้นมาในห้องที่ไม่กว้างใหญ่มากนักห้องนี้ ราง ๆ หนึ่งถูกส่งลอยหมุนถอยหลังกลับไปตกกระแทกพื้นเสียงดัง เดวิดเงยหน้ามองไปยังร่างที่ตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาอย่างยากลำบากทันที

มันเป็นเด็กสาวคนหนึ่ง เธอดิ้นรนขึ้นมาอยู่ในท่านั่งได้แล้ว และกำลังกุมข้อเท้าของตัวเองด้วยสีหน้าและเสียงร้องครวญครางออกมาจากปากอย่างเจ็บปวด สายตาจ้องกลับมาที่เดวิดอย่างโกรธแค้น

“โทษที! ที่ลงมือแรงไปหน่อย แต่มันก็ถือว่าเป็นการป้องกันตัวนะ!” เดวิดยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจนัก

“อ้อ!.. ฉันอยากเจอฟิลลิดาน่ะ ตอนนี้เธออยู่ไหนเหรอ?” ตอนที่เดวิดถามออกไป เด็กสาวคนนั้นเริ่มมีน้ำตาซึมออกมาจากดวงตาของเธอแล้ว

‘อิเลน่า’ ยังจ้องอยู่ที่เดวิดเขม็ง และปฏิเสธที่จะเอ่ยอะไรออกมา

“หือ? เอาล่ะ ๆ ฉันขอโทษอีกทีก็ได้ ฟังนะ ข้อเท้าของเธอน่าจะหัก อย่าพยายามขยับอย่างนั้น รีบไปหาหมอหรือหายารักษาเสีย ถ้าไม่อยากให้มันส่งผลระยะยาว เอ้อ!.ช่วยชี้ทางไปหาฟิลลิดาให้ฉันก่อนได้มั้ย ไปทางไหน? ฉันกำลังรีบอยู่น่ะ” เดวิดก้าวเข้าไปนั่งยอง ๆ ช่วยดูอาการบาดเจ็บของเธอ ก่อนจะกล่าวออกด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ และมันแฝงความอ่อนโยนอยู่เล็กน้อย

“แค่ต้องเดินผ่านตรงนั้นไป!” เธอเม้มปากแน่น แต่ก็ตัดสินใจเปิดปากชี้ทางออกมาในที่สุด และนั่นเป็นประโยคเดียวที่เธอเอ่ยกลับเดวิด เพราะหลังจากนั้นเธอก็หันไปยุ่งวุ่นวายกับกระเป๋าของตัวเอง หยิบครีมบางอย่างออกมาทาข้อเท้าของตัวเองอย่างรีบร้อน

แล้วคิดหรือว่าเดวิดจะสนใจ “ขอบคุณมาก” เขาเอ่ยปากออกมาเบา ๆ ก่อนจะลุกขึ้นก้าวไปยังทิศที่สาวน้อยชี้ทางให้ ในห้องนี้มีประตูอยู่ทั้งหมด 3 บาน เดวิดไม่อยากสุ่มเลือกให้มันยุ่งยาก นี่เป็นเหตุผลที่เขาเลือกที่จะถามทางสาวน้อยตรงหน้านี้

หลังจากที่เปิดประตูและเดินผ่านเข้าไป เดวิดต้องหลับตาลงหลบแสงจ้าที่สาดส่องอยู่ในห้องลง ก่อนจะค่อย ๆ เปิดตาขึ้นอย่างช้า ๆ เพื่อให้มันปรับตัวกับแสงในห้องนี้ได้ และเขาก็ต้องประหลาดใจ!

ที่นี่ไม่มีฟิลลิดาอยู่! ในหมู่ผู้คนจำนวนเกือบร้อยที่อยู่ในห้องนี้ ไม่มีแม้แต่คนเดียวที่จะเป็นฟิลลิดาได้ เดวิดได้แต่ยืนอ้าปากค้างเป็นคนโง่อยู่ตรงนั้น นี่มันงานเลี้ยงหรืออะไรกันแน่?

มันไม่ได้ผิดจากที่เขาคิดมากนักเลย นี่เป็นห้องที่เตรียมเอาไว้ให้คนที่เข้าร่วมกับกลุ่มของฟิลลิดามาพักผ่อน หลังจากที่พวกเขาส่งคะแนนการล่าให้แล้ว และไม่ต้องการจะออกไปเสี่ยงอันตรายอีก พวกเขาสามารถมาเพลิดเพลินกับเครื่องดื่ม อาหาร และเสียงเพลงในห้องโถงขนาดใหญ่นี้ได้ และก่อนที่เดวิดจะเข้ามา เสียงเพลงยังดังสร้างความสนุกสนานอยู่อย่างเต็มที่ การเปิดประตูของเขาเหมือนจะเป็นการหยุดเสียงทุกอย่างลงอย่างกะทันหัน

และทุกสายตาหันมาจ้องอยู่ที่เดวิดเขม็ง มันทำให้เขารู้สึกอึดอัดไม่น้อยเลย

หลังจากที่กระแอมเบา ๆ ออกมาแก้เขิน เสียงของเดวิดก็ดังกังวานทำลายความเงียบขึ้นมา “ไม่ต้องสนใจฉันหรอก พวกนายตามสบายเลย ฉันแค่ผ่านทางมาเท่านั้น” ในใจของเขาตอนนี้เต็มไปด้วยความหงุดหงิดเป็นอย่างมาก ทั้งก่นด่าสาวน้อยที่ชี้ทางคนนั้น และลามไปถึงเฮเซลด้วย ‘ฉันพูดผิดเสียที่ไหน ผู้หญิงใจแคบกว่าผู้ชายจริง ๆ นี่นา’

หลังจากพูดจบ เขาก็ยกมือทั้ง 2 ข้างขึ้นเพื่อแสดงความบริสุทธิใจ และเริ่มถอยหลังอย่างช้า ๆ แต่ดูเหมือนว่าคำพูดของเดวิดจะไม่ได้ผล เก้าอี้เหล็กตัวหนึ่งลอยเข้ามาหาเขาอย่างแม่นยำ

เคร้ง!!

“ใครว่ะ” “เจ้าหมอนี่ใครกัน?” “แขกไม่ได้รับเชิญ!!”

“เข้ามาผิดทางอย่างนี้ แขกไม่ได้รับเชิญแน่!! อัดมันก่อนแล้วค่อยพูดกัน!!”

ราวกับเสียงเก้าอี้เหล็กตกกระแทกพื้นคือเสียงระฆังส่งสัญญาณว่าเริ่มการต่อสู้ได้ เสียงตะโกนอันเกรี้ยวกราดดังระงมขึ้นมาจากทั่วห้อง และทุกคนกรูเข้าหาเดวิดราวกับหมาบ้าพุ่งเข้าหาเหยื่อที่เคราะห์ร้าย!

ที่ด้านนอก หลังจากประตูที่เดวิดเดินผ่านเข้าไปปิดตัวลง มันก็เงียบสงบ แทบจะไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาจากห้องโถงใหญ่นั้นได้เลย ดูเหมือนว่ามันจะสมกับเป็นห้องจัดเลี้ยงจริง ๆ ระบบการเก็บเสียงนั้นยอดเยี่ยมมาก เสียงการต่อสู้ตะลุมบอนที่น่าจะวุ่นวาย ได้ยินหลุดออกมาแค่ไม่กี่ครั้งเท่านั้น

มันมีแค่เสียงจำพวกประตูโดนกระแทกด้วยร่างของมนุษย์อย่างแรง เสียงแหกปากร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด ที่น่าจดจำมากที่สุด น่าจะเป็นการตะโกนออกมาอย่างสุดเสียงนั่น “ปล่อยฉันออกไปที!!”

15 นาทีให้หลัง ไม่มีเสียงอะไรเล็ดลอดออกมาอีกแล้ว ทุกอย่างกลับมาเงียบสงบเหมือนเดิม ก่อนที่ประตูจะถูกเปิดออกอีกครั้ง ร่างของเด็กหนุ่มคนหนึ่งก้าวออกมาจากในห้องนั้นอย่างมั่นคง ในมือยังถือเก้าอี้เหล็กอยู่ตัวหนึ่ง เมื่อเขาก้าวพ้นออกมานอกห้องได้ ยังไม่ลืมที่จะหันไปโยนเก้าอี้ตัวนั้นกลับเข้าไปในห้อง ก่อนจะปิดประตูอย่างเรียบร้อย

เดวิด! ใช่แล้วเด็กหนุ่มที่เพิ่งก้าวออกมาคือเดวิดนั่นเอง และเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมอง ก็ส่งเสียงออกมาอย่างดีใจ

“โอ้! ในที่สุดเธอก็โผล่ออกมาได้เสียที” สายตาของเดวิดจับจ้องอยู่ที่ร่างของสาวน้อยคนสวยที่มีดวงตาสีเขียวอ่อนสวยงาม สีหน้าของเขานั้นดูโล่งใจไปไม่น้อยเลย

ฟิลลิดา! เธอปรากฏตัวแล้ว กำลังนั่งอย่างสบายอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่ที่ตั้งอยู่ห่างจากเดวิดออกไปไม่กี่เมตรเท่านั้น สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่หน้าต่างโฮโลแกรมส่วนตัวของตัวเอง สีหน้าคล้ายกับกำลังดูคลิปวิดีโออะไรที่น่าสนใจเป็นอย่างมากอยู่ คิ้วของเธอขมวดเข้าหากันอยู่เป็นระยะ

จนในที่สุด คิ้วนั่นก็ขมวดแน่นไม่ยอมคลายตัวกลับอีกเลย ฟิลลิดาเงยหน้าขึ้นมามองเดวิดในที่สุด เสียงที่เธอเอ่ยออกมานั้นยังไพเราะน่าฟังเช่นเดิม “ดูเหมือนว่านายจะแข็งแกร่งขึ้นอีกแล้วนะ และมันน่าจะแข็งแกร่งมากกว่าตอนที่สู้กับฉันตอนนั้นมากเลยทีเดียว” สีหน้าของฟิลลิดาดูสับสนเล็กน้อย แต่มันก็เพียงแค่แวบเดียวเท่านั้น มันเปลี่ยนกลับเป็นสีหน้าที่มุ่งมั่น แววตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความกระหายที่จะต่อสู้ภายในพริบตา

“อันที่จริง การต่อสู้ครั้งที่แล้วถือว่าดีมาก แต่มันก็ยังไม่เต็มที่สะใจฉันจนถึงที่สุดเสียทีเดียว ตอนนี้มีโอกาสอีกครั้งแล้ว ฉันได้แต่หวังว่านายจะสามารถทำให้สะใจได้มากกว่าเดิม ทำให้ฉันต้องใช้ไม้ตายทั้งหมดออกมาได้ ฉันหวังว่ามันจะเป็นอย่างนั้นนะ!” สายตาที่จ้องมายังเดวิดนั้นเต็มไปด้วยความหื่นกระหาย เธอเลียริมฝีปากที่เย้ายวนของตัวเองด้วยความตื่นเต้น ความตื่นเต้นที่จะได้ลงมืออย่างเต็มที่ อีกครั้ง!!