นักรบพันธุ์ผสม บทที่ 208 - ตามหา

ด้วยความที่ไม่เชื่อว่าตัวเองจะไม่สามารถขยับตัวของเดวิดได้จริง ๆ ไอแซคใช้มือทั้ง 2 ข้างจับข้อมือข้างหนึ่งของเขาเอาไว้แน่น และออกแรงดึงอย่างเต็มที่อีกครั้ง แน่นอน! ผลที่ออกมายังเป็นเหมือนเดิม

เดวิดแทบจะพูดอะไรไม่ออก เขาได้แต่กระพริบตาถี่ ๆ และมองไปที่ไอแซคอย่างงุนงง “นายกำลังทำอะไร?”

ไอแซคเลิกพยายามแล้ว เขาแค่ทำหน้ามุ่ยและยกมือขึ้นเกาหัวอย่างไม่สบอารมณ์นัก “ทำไมนายถึงได้ตัวหนักขนาดนี้ แสดงว่าต้องแข็งแกร่งมากเลยใช่มั้ย?”

“หืม? อือ! ฉันโชคดีนะ เกิดมาก็แข็งแรงกว่าเด็กคนอื่น ๆ เลย” เดวิดไม่กระดากใจที่จะเล่นเรื่องตามน้ำอะไรแบบนี้อยู่แล้ว

“หึหึ! สมัยนี้แล้ว ยังมีคนที่ใช้มุขแบบนี้โกหกอยู่อีกเหรอเนี่ย แข็งแรงมาตั้งแต่เกิดเนี่ยนะ สมัยนี้ไม่มีทางที่จะเกิดมาร่างกายที่แข็งแรงกว่าคนอื่นได้มากนักหรอก” ไอแซคคำรามออกมา พร้อมกับจ้องมองเดวิดด้วยสายตาที่เหยียดหยาม

“หืม?” สีหน้าของเดวิดแสดงความประหลาดใจ พร้อมกับเงยหน้าไปมองเอ็ดมันตันด้วยแววตาที่สงสัย

“เขาพูดถูก! แล้วก็ไม่ต้องถามฉันด้วยว่าทำไมถึงเป็นอย่างนั้น เพราะฉันก็ไม่รู้เหตุผลเหมือนกัน เท่าที่รู้ เด็กเกิดใหม่ทุกคนจะมีร่างกายที่สมบูรณ์และแข็งแรงได้มาตรฐาน ยกเว้นว่าพ่อแม่จะยอมจ่ายเงินเพื่อดัดแปลงพันธุกรรมตั้งแต่เพิ่งปฏิสนธิใหม่ ๆ เท่านั้น มาตรฐานที่ว่า หมายถึงเด็กทุกคนจะเกิดมาแข็งแรงไม่ต่างกันมากนักเลย” เอ็ดมุนตันยักไหล่ พร้อมกับก้มลงหยิบกระเป้าเป้ที่ทิ้งลงกับพื้นตอนเตรียมตัวสู้กับเดวิดขึ้นมาสะพายบ่าอีกครั้ง

“เอาล่ะ! ในเมื่อไม่มีอะไรแล้ว พวกเราก็ควรจะออกเดินทางได้แล้ว ถ้าเดินทางกันได้เร็วพอ บางทีหลังจากที่กลับไปถึงพื้นที่ปลอดภัย พวกเราอาจจะเหลือเวลาสัก 2-3 ชั่วโมงก่อนที่การแข่งขันจะสิ้นสุดลง” เขาเอ่ยออกมาต่อ

“ในที่สุด! เจ้ากิจกรรมบ้า ๆ นี่ก็จะจบลงเสียที 2-3 วันมานี่ฉันไม่ได้นอนหลับอย่างเต็มตาเลยด้วยซ้ำ เริ่มคิดถึงเตียงนุ่ม ๆ ขึ้นมาบ้างแล้วสิ!” ไอแซคคำรามออกมา ดูเหมือนว่าเขาจะหมายความอย่างที่พูดจริง ๆ

ส่วนเดวิดได้แต่พยักหน้าตอบรับคำเอ็ดมันตัดกลับไป ก่อนที่จะร่วมเดินทางไปกับพวกเขา เป้าหมายคือพื้นที่ปลอดภัยซึ่งอยู่ไม่ไกลจากที่นี่มากนัก

“อ้อ! ยังไม่ได้แนะนำตัวกันเลยนี่ ฉันชื่อเอ็ดมุนตัน ส่วนเจ้าหมอนั่นชื่อไอแซค”

.....................

“โว้!! นี่มัน...” เดวิดหลุดปากอุทานออกมา แต่เขายังไม่สามารถเอ่ยจนจบประโยคได้ มีคนขัดขึ้นมาก่อน

“ใหญ่โตมโหราฬใช่มั้ย?” เป็นไอแซคนั่นเอง

“ไม่! ฉันกำลังจะพูดถึงสภาพของพวกมันต่างหาก อาคารพวกนี้ดูไม่บุบสลายเลยแม้แต่นิดเดียว” เดวิดเอ่ยปฏิเสธโดยไม่ได้หันไปมองด้วยซ้ำ สายตาของเขายังคงจ้องไปด้านหน้าอย่างให้ความสนใจ

อาคารเกือบทั้งหมดในพื้นที่ปลอดภัยอยู่ในสภาพที่สมบูรณ์แบบ แม้ว่าจะเก่าไปบ้าง แต่มันก็ยังเป็นอาคารที่ใช้การได้ ไม่มีรอยโหว่ช่องว่างปรากฏอยู่ตามผนัง ไม่มีเถาวัลย์ต้นหญ้าเลื้อยเกาะอยู่ และที่สำคัญ ไม่มีสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์อยู่ในนั้น หรือบริเวณใกล้ ๆ นี้เลยแม้แต่ตัวเดียว

ที่นี่สมกับเป็นพื้นที่ปลอดภัย! และอย่างที่ไอแซคกล่าวออกมา มันมีขนาดใหญ่พอ ๆ กับเมืองขนาดเล็กเลยทีเดียว

เดวิดเดินตามเอ็ดมันตันและไอแซคผ่านประตูหน้าที่ใหญ่โตอลังการและเปิดอ้าอยู่ตลอดเวลาเข้าไปด้านใน เขาได้เห็นนักเรียนจำนวนไม่น้อยเดินขวักไขว่อยู่ในเมืองแห่งนี้ มีกระทั่งการตั้งแผงขายสินค้า และแน่นอน มันมีคนรุมต่อรองราคากันอยู่อย่างคึกคักด้วย

ที่ด้านหน้าของอาคารแห่งหนึ่ง เดวิดเห็นนักเรียน 4 คนกำลังต่อสู้กันอยู่อย่างดุเดือด จากเสียงซุบซิบที่ดังมาเข้าหู เขาได้รู้สาเหตุว่าเป็นการต่อสู้กันเพื่อแย่งสิทธิในการครอบครองอาคารหลังนี้ นี่ทำให้เดวิดรู้สึกอัศจรรย์ใจจริง ๆ ที่นี่เป็นเมืองที่สงบสุขอย่างน่าเหลือเชื่อ

ในที่สุด พวกเขาทั้ง 3 คนก็มาถึงใจกลางของพื้นที่ปลอดภัยแห่งนี้จนได้ ที่เบื้องหน้านั่นมีอาคารสีน้ำตาลตั้งตระหง่านอยู่ตรงนั้น มันเด่นเป็นสง่าด้วยความสูงที่มากกว่า 3 เท่าของอาคารที่ตั้งอยู่บริเวณรอบ ๆ นี้ และที่หน้าประตูเข้าอาคาร มีกิจกรรมที่คึกคักเกิดขึ้นอยู่ มีนักเรียนจำนวนไม่น้อยเปิดหน้าต่างโฮโลแกรมของตัวเองเพื่อโอนย้ายคะแนน!

“เอาล่ะ พวกเราต้องไปส่งคะแนนการล่าตรงนั้นแล้ว” เอ็ดมุนตันหันมาบอกกับเดวิด มือของเขาชี้ตรงไปที่กลุ่มคนที่ยืนออกันอยู่ตรงหน้าประตูทางเข้านั่นเอง

“อ้อ! แล้วหลังจากที่ส่งคะแนนการล่าออกไปแล้ว พวกนายจะได้อะไรกลับมาเป็นสิ่งตอบแทนกันล่ะ?” เดวิดเอ่ยถาม แน่นอน! นี่เป็นความสงสัยอย่างจริงใจ เขาไม่เข้าใจว่าทำไมถึงได้มีคนยินยอมพร้อมใจที่จะส่งคะแนนที่หามาได้อย่างยากลำบากให้กับคนอื่นง่าย ๆ อย่างนี้

“พวกเราจะได้คะแนนจีโนเป็นค่าตอบแทนบ้าง ไม่มากนักหรอก แต่สิ่งที่สำคัญกว่านั้นคือ ฟิลลิดาจะติดค้างน้ำใจพวกเรา และเธอให้สัญญาว่าจะตอบแทนอย่างแน่นอน” น้ำเสียงของไอแซคนั้นแฝงไปด้วยความลามกชั่วร้ายอย่างปิดไม่มิด สายตาที่มองไปยังกลุ่มนักเรียนพวกนั้น เป็นสายตาที่เอาไว้ใช้มองศัตรูคู่อาฆาตชัด ๆ

“อืม? มันก็ดูจะคุ้มค่าอยู่เหมือนกันนะ!” เดวิดเออออห่อหมกไปกับพวกเขาด้วย ทั้ง ๆ ที่ใจจริงแล้วเขาไม่ได้คิดแบบนั้นเลยแม้แต่นิดเดียว

“แต่ดูเหมือนว่าพวกเราคงต้องรอกันสักพักเลย มีคนมาส่งคะแนนการล่ากันเยอะมาก คงต้องต่อคิวอีกนานแน่” เอ็ดมุนตันกล่าวพร้อมกับขมวดคิ้ว

“ถ้าอย่างนั้นก็แยกกันไปต่อคิวดีกว่า ใครได้คิวเร็วที่สุดค่อยเรียกคนอื่นไปส่งคะแนนพร้อมกัน” หลังจากคิดอย่างรอบคอบแล้ว เขากล่าวข้อเสนอออกมาในที่สุด

เดวิดกระพริบตาถี่ก่อนจะพยักหน้ารับ เช่นเดียวกันกับไอแซคที่ไม่มีข้อโต้แย้งใด ๆ อันที่จริงแล้ว เดวิดคิดจะจากไปก่อนที่เอ็ดมุนตันจะกล่าวออกมาเสียอีก

หลังจากที่ทั้ง 2 คนนั่นเดินหายไป สายตาของเดวิดกลายเป็นเคร่งขรึมจริงจังขึ้นมาในทันที ตอนนี้เขาต้องหาฟิลลิดาให้เจอโดยเร็วที่สุด เพราะอันดับของเขาในตารางคะแนนการล่าไม่ได้อยู่ที่ 1 อย่างที่ตัวเองคิดเอาไว้เลย แถมจากการเปิดดูครั้งล่าสุด อันดับเพิ่งตกจากอันดับ 3 ลงมาอันดับ 4 อย่างคาตาเลยด้วย

“เจ้าพวกบ้านี่ไปหาคะแนนการล่ามาจากไหนกันมากมายแบบนี้ได้นะ?” เดวิดกัดฟันกรอดอย่างพยายามข่มอารมณ์โกรธของตัวเองเอาไว้เต็มที่

และมันก็ไม่ได้ผล! เขาคำรามเสียงดังออกมา สายตาจ้องเขม็งอยู่ที่นักเรียนชายคนหนึ่ง เด็กหนุ่มคนนี้กำลังทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางในการโอนคะแนนอยู่ที่มุมด้านซ้ายของประตูทางเข้า อย่างไม่มีใครคาดคิด เดวิดพุ่งแหวกเข้าไปหาเจ้าเด็กหนุ่มคนนั้นทันที เขาไม่สนใจเลยว่าจะชนใครล้มกลิ้งล้มหงายไปบ้าง

“เฮ้!” “เจ้าบ้าเอ้ย!” “ทำอะไรว่ะ!” “ใครชนฉัน!!”

“หยุดเดียวนี้! กลับไปต่อคิว!!”

“เฮ้! มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!”

เสียงเอะอะโวยวายดังระงมขึ้นอย่างฉับพลัน พื้นที่ตรงนั้นมีแต่ความวุ่นวายแล้ว เสียงก่นด่าไล่หลังเดวิดมาอย่างไม่ขาดสาย แต่เขาไม่สนใจเลยแม้แต่นิดเดียว ชน กระแทก แหวกเข้าไปจนถึงเจ้าหนุ่มคนนั้นได้ ในที่สุด!

“รอเดี๋ยวก่อน! รอฉันจัดการโอนคะแนนครั้งนี้ให้เสร็จก่อน...อ้า เสร็จพอดี เอาล่ะ นายรู้ใช่มั้ยว่าข้อตกลงเป็นยังไง โอนคะแนนการล่าของนายมาแลกกับคะแนนจีโนในอัตรา 1 ต่อ 1” ชายคนนั้นไม่สนใจเลยว่าเดวิดเข้ามาอยู่ที่ตรงหน้าเขาได้อย่างไร ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง เขาแค่พยายามทำหน้าที่ของตัวเองอย่างเต็มที่เท่านั้น ตั้งแต่เช้า สายตาของเขาแทบจะไม่ได้คลาดจากหน้าจอโฮโลแกรมเลยด้วยซ้ำ

“ฟิลลิดาอยู่ไหน? ฉันต้องการเจอเธอ!” เดวิดเอ่ยเข้าประเด็น ไม่มีความคิดที่จะอ้อมค้อมเลยแม้แต่นิดเดียว

ชายคนนั้นหยุดมือที่กำลังขยับอยู่เป็นระวิงลง พร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองมายังเดวิดด้วยแววตาที่เรียบเฉย “นายต้องการพบกับฟิลลิดา?”

เขาถามออกมาเพื่อยืนยันสิ่งที่ตัวเองได้ยิน

“ใช่! แล้วฉันรีบเป็นอย่างมากด้วย!” เดวิดเริ่มจะหมดความอดทนแล้ว

“โอ้! ได้เลย! แค่ผ่านประตูนี่เข้าไป เดินไปตามลูกศรบนพื้น เท่านั้นแหละ!” เด็กหนุ่มคนนั้นขยับตัวหลบเปิดทางให้เดวิดอย่างรวดเร็วหลังจากที่อธิบายจบ ราวกับว่าเขาเกิดกลัวเดวิดขึ้นมาอย่างกะทันหัน และเปลี่ยนใจมาให้ความร่วมมือแทน

กลายเป็นเดวิดที่ตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้น มันจะง่ายเกินไปหรือเปล่า? เขากระพริบตาเบา ๆ ก่อนจะตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสับสน

“ขอบคุณ”

ถึงแม้ว่าเหตุการณ์จะไม่เป็นไปตามที่เขาคิดเอาไว้ แต่เดวิดก็ไม่สนใจอะไรอยู่แล้ว...เขาเก็บความประหลาดใจพวกนั้นเอาไว้ก่อน สาวเท้าผ่านประตูเข้าไปในอาคารอย่างไม่มีอาการลังเลเลยแม้แต่น้อย