นักรบพันธุ์ผสม บทที่ 172 - ดราวิน

หลังจากที่ได้ยินเดวิดเอ่ยชื่อออกไป พวกเขาทั้ง 3 คนมีสีหน้าที่เคร่งขรึมมากขึ้นไปอีก นักเรียนชายทั้ง 2 คนฉีกตัวออกมายืนคุมเชิงอยู่ที่ด้านข้าง สายตาของทุกคนดูเย็นชาเป็นอย่างมาก และดูเหมือนว่าพร้อมจะลงมือได้ทุกเวลาแล้ว

“นายเป็นใคร?” นักเรียนชายคนที่มีรูปร่างผอมโซ แต่สูงโย่งราวกับตะเกียบถามออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ มันฟังดูเย็นชามากกว่าสายตาของพวกเขาเสียอีก

เดวิดถอนหายใจออกมาเบา ๆ แต่ก่อนที่เขาจะได้ตีหน้าเศร้าเล่าเรื่องที่น่าสงสารอะไรออกมา ด้านในของอาคารที่ทรุดโทรมแห่งนี้ก็มีเสียงคล้ายกับการปรบมือรัว ๆ ดังขึ้น พร้อมกับเสียงคำรามอย่างเกรี้ยวกราด แล้วเสียงทั้งคู่ก็เงียบลง!

หลังจากนั้นไม่ถึง 1 นาที นักเรียนหญิงคนหนึ่งปรากฏตัวมาจากด้านใน สีหน้าของเธอแดงเรื่อเล็กน้อย และระหว่างที่เดินอยู่ มือของเธอก็จัดกระโปรงให้เข้าที่ไปด้วย

ในตอนที่เธอกวาดสายตามองมาที่เดวิด และนักเรียนอีก 3 คนที่เหลือ สีหน้าและแววตาไม่มีการเปลี่ยนแปลงแม้แต่นิดเดียว เธอแค่เดินออกไปจากตัวอาคารเงียบ ๆ ไม่ได้กล่าวคำพูดอะไรออกมาเลย

เดวิดได้แต่ยกมือขึ้นเกาหัวแกรก ๆ ตั้งแต่ตื่นขึ้นมาที่โลกใบนี้ นอกจากการฝึกฝนและเข้าเรียนแล้ว เขาแทบไม่ได้สัมผัสกับการใช้ชีวิตในแง่มุมอื่น ๆ อีกเลย สิ่งที่นักเรียนหญิงคนนั้นแสดงออกมา ทำให้เดวิดประหลาดใจไม่น้อย ดูเหมือนว่าที่โลกนี้จะมีมุมมองเกี่ยวกับเรื่องทางเพศที่ค่อนข้างจะเปิดกว้างทีเดียว แต่นั่นก็ยังไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับเขาอยู่ดี!

และเดวิดก็ยังไม่ได้มีโอกาสได้แต่งเรื่องอะไรออกมา เพราะหลังจากนั้นเพียงแค่นิดเดียว เด็กหนุ่มหุ่นเจ้าเนื้อคนหนึ่งก็ปรากฏกายตามออกมา ท่าทางของเขาดูเหนื่อยอ่อนไม่เบา แม้ว่าแววตาจะดูมีความอิ่มเอม แต่ปากบ่นพึมพำอยู่ตลอดเวลา ‘แย่จริง ทำไมถึงได้ขาแข้งอ่อนไปหมดอย่างนี้เนี่ย’ สลับกับการหัวเราะเบา ๆ อย่างมีความสุขมาตลอดทาง

และตอนที่เขาเงยหน้าขึ้นเพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอด สายตาของเขาก็สังเกตเห็นว่าจำนวนคนนั้นไม่ถูกต้อง ‘ดราวิน’ จ้องมองตรงมาที่เดวิดอย่างสังเกตสังกา ปากของเขาเม้มเข้าหากันแน่น แต่ก็ยังไม่ได้หยุดฝีเท้าที่กำลังก้าวเขามาเลย ไม่หยุด! เด็กหนุ่มร่างท้วมคนนี้เดินผ่านตัวของนักเรียนหญิงที่ยืนเฝ้าระวังอยู่ออกมาเรื่อย ๆ ราวกับว่ารู้จักเดวิดก็ไม่ปาน และเขาหยุดยืนตอนที่อยู่ห่างจากเดวิดเพียงไม่กี่ก้าวเท่านั้น

การกระทำแบบนี้ทำให้เดวิดตกใจเล็กน้อย เขามองไปที่เด็กหนุ่มเจ้าเนื้อคนนี้อย่างตั้งใจ ในหัวเกิดความคิดว่านี่ไม่ใช่คนที่จะรับมือได้ง่าย ๆ แน่ และในตอนนั้นเอง เดวิดก็ได้ยินประโยคที่น่าแปลกใจดังออกมาจากปากของดราวิน

“ฉันรู้ว่านายมาทำอะไรที่นี่!”

นั่นทำให้เดวิดพึมพำคำว่า ‘น่าสนใจ’ อยู่ในหัวอยู่ 2-3 ครั้ง ก่อนจะกล่าวถามออกมา “โอ้! อย่างนั้นหรือ? แล้วทำไมนายไม่บอกออกมาหน่อยล่ะว่าตรงกับที่ฉันคิดหรือเปล่า?” เขายิ้มบาง ๆ ออกไปด้วย

“ไม่ใช่ว่านายตั้งใจจะมาปล้นคะแนนจีโนของฉันหรือยังไง?” พ่อหนุ่มจ้ำม่ำเอ่ยออกมาพร้อมกับเสียงหัวเราะ ดูเหมือนว่าเขาจะไม่คิดว่านี่เป็นเรื่องที่สลักสำคัญอะไรเลย

และมันทำให้ความสนใจที่เดวิดมีต่อเขายิ่งเพิ่มมากขึ้นไปอีก “อ้อ! นี่เลยเป็นสาเหตุให้นายจ้างบอดี้การ์ดถึง 3 คนเลยใช่มั้ย? คิดว่ามันจะพอเหรอ? แล้วเรื่องที่สำคัญกว่านั้น นายรู้เรื่องนี้ได้ยังไง?”

“ฮ่าฮ่าฮ่า แน่นอนว่าไม่ใช่อยู่แล้ว 3 คนนี้หยุดนายไม่อยู่หรอก” ดราวินเอ่ยออกมาง่าย ๆ ราวกับว่ามันเป็นความจริงที่รับรู้กันอยู่โดยทั่วไปแล้ว

แต่นั่นทำให้นักเรียนทั้ง 3 คนที่ขยับมายืนอยู่ด้านหลังของเขาแล้วในตอนนี้ มีสีหน้าที่ดำมืดอย่างไม่ชอบใจกับคำพูดนี้นัก แต่ถึงแม้ว่าจะมีสีหน้าไม่พอใจ พวกเขาก็ไม่เอ่ยอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว

และดูเหมือนว่าดราวินจะไม่มีความกังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของตัวเองเลย เขาเอามือไผล่หลังเดินวนไปมาอย่างสบายใจ ปากก็เอ่ยเรื่องราวออกมาเรื่อย ๆ ทำตัวเหมือนกำลังคุยอยู่กับเพื่อนสนิทคนหนึ่งเท่านั้น

“การเป็นนักเรียนใหม่ที่รวยที่สุดในรุ่น มันมาพร้อมกับสิทธิพิเศษบางอย่างด้วยนะ นายเองก็น่าจะเข้าใจเรื่องนี้อยู่บ้างไม่ใช่หรือ ในสถาบันแห่งนี้ ไม่ว่าจะเป็นระดับบนหรือระดับล่าง ฉันต้องมีเครือข่ายและช่องทางการติดต่อที่ไว้ใจได้อยู่บ้างเป็นธรรมดา ข้อมูลและเรื่องราวที่ฉันสามารถรับรู้ ไม่ใช่สิ่งที่นักเรียนธรรมดา ๆ จะนึกถึงได้หรอก และแน่นอน การที่นายอาจจะมาปล้น ก็เป็นอีกข้อมูลที่ถูกแจ้งให้ฉันรู้ตั้งแต่ต้นแล้ว”

เมื่อได้ฟังเรื่องทั้งหมด เดวิดก็เผยยิ้มกว้างออกมาแล้วเช่นกัน “ถ้าอย่างนั้นก็ยอดเยี่ยมมาก มันจะช่วยลดเรื่องยุ่งยากให้ฉันไปไม่น้อย ฉันเองก็ไม่ใช่คนที่หว่านล้อมใครเก่งมากนัก ในเมื่อนายรู้อยู่แล้ว ก็เรียบส่งคะแนนจีโนที่มีอยู่ทั้งหมดมาได้แล้ว ฉันจะได้รีบไปเสียที”

“โอ้เดวิด! นายไม่ต้องรีบร้อนอย่างนั้นก็ได้มั้ง?” ดราวินหัวเราะออกมาเบา ๆ

รอยยิ้มของเดวิดหายไปจากใบหน้าทันที สายตาก็กลายเป็นเย็นชา กลิ่นอายที่กดขี่เริ่มถูกปลดปล่อยออกมาจากตัวของเขาในทันที และมันเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ อย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นท่าทางของเขา ดราวินก็ถอนหายใจยาว “ไม่เอาน่า ฉันไม่โง่ถึงขนาดจะกล้าขัดขืนหรือต่อต้านนายหรอก แต่อย่างไรเสีย ฉันก็ไม่ได้ใจดีถึงขนาดที่จะยกคะแนนจีโนทั้งหมดของตัวเองให้นายแน่”

“แล้วนายคิดจะทำยังไง?” เสียงของเดวิดเย็นชา มันมีการข่มขู่แฝงอยู่ในนั้นอย่างชัดเจน

“นี่มันก็ไม่ได้ยุ่งยากอะไรนักเลย ฉันลองคิดทบทวนหาวิธีรับมือกับนายเอาไว้ตั้งแต่ตอนที่ได้ข่าวมาแล้ว และคิดว่าวิธีนี้น่าจะเหมาะสมที่สุด”

“วิธีอะไร?” เดวิดถามออกมาอีกครั้ง

“ฉันยกคะแนนที่มีให้กับนายครึ่งหนึ่ง และเก็บที่เหลือเอาไว้กับตัวเอง แบ่งคะแนนกันคนละครึ่ง นายคิดว่าเป็นยังไงบ้าง?”

คิ้วของเดวิดเริ่มชิดติดกันแน่น เขาคำรามออกมาเล็กน้อยอย่างไม่ชอบใจนัก แต่ก่อนที่จะได้กล่าวอะไรออกไป เสียงของดราวินก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง

“นายไม่ต้องเสียเวลาพูดอะไรข่มขู่ฉันเลย มันไม่ได้ผลอะไรแน่ และถ้าจำเป็นขึ้นมาจริง ๆ ฉันสามารถโอนคะแนนของตัวเองออกไปเก็บไว้ที่คนอื่นได้ตลอดเวลา ต่อให้นายกระทืบฉันจนผอมก็ไม่มีประโยชน์อะไร 50 เปอร์เซ็นต์! นี่คือจำนวนมากที่สุดที่ฉันจะให้นายได้แล้ว” มันเป็นการขู่เดวิดกลับอย่างชัดเจน ดูเหมือนว่าดราวินจะเป็นคนที่มีความกล้าอยู่ไม่น้อยทีเดียว

และเดวิดก็แสดงอาการว่ากำลังครุ่นคิดออกมาอย่างชัดเจน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาถูกขู่ด้วยวิธีนี้ แต่ดูเหมือนว่ามันจะได้ผลไม่น้อย เพราะในที่สุดแล้ว เดวิดก็กัดฟันเอ่ยออกมา

“...ได้ ตกลงตามนั้น”

ดราวินยิ้มกว้างออกมา “เยี่ยมมาก อ้อ! ฉันคงต้องขออะไรตอบแทนจากนายด้วยนะ!”

สีหน้าของเดวิดดำคล้ำแล้ว “อย่าให้มันเกินไปนัก ได้คืบแล้วอย่างคิดจะเอาศอก ไม่อย่างนั้น ฉันอาจจะไม่สนใจเรื่องคะแนนจีโน และลงมือจัดการกับนายเพื่อความสนุกสนานเพียงอย่างเดียวก็ได้ รับรองได้เลยว่าถ้าฉันทำแบบนั้น นายไม่ใช่แค่ผอมลงอย่างเดียวแน่”

“ฮ่าฮ่า! มันไม่ใช่ของอะไรที่สำคัญนักหรอกน่า ฉันแค่ต้องการให้นายปรากฏตัวขึ้นมาช่วยเหลือครั้งหนึ่ง ตอนที่ฉันโทรไปหานาย แน่นอน! แค่ครั้งเดียวเท่านั้น!” ดราวินรีบกล่าวข้อแลกเปลี่ยนของตัวเองออกมาทันที

เดวิดจ้องหน้าของดราวินเขม็ง เขากัดฟันจนมีเสียง ‘กรอด!’ ดังออกมาให้ได้ยินอย่างชัดเจน ก่อนจะพยักหน้าตกลง “...ได้! โอนคะแนนมาได้แล้ว อย่าทำให้ฉันเสียเวลามากไปกว่านี้อีก” เดวิดเริ่มรู้สึกว่าถ้าตัวเองยังอยู่แถวนี้ต่อ เจ้าอ้วนนี่ได้ตายจริง ๆ แน่

ก่อนหน้านี้ไม่นานเท่าไรนัก เขายังเป็นจอมโจรผู้น่าเกรงขามอยู่เลย สถานการณ์แบบนี้มันให้ความรู้สึกที่ผิดแปลกไปอย่างมาก ถึงแม้ว่าจะได้คะแนนมาตามความตั้งใจ แต่เดวิดกลับรู้สึกว่ามันเสียศักดิ์ศรีของจอมโจรไปไม่น้อยเลย

‘ช่างมัน สะสมคะแนนให้ได้มากที่สุดก่อน แล้วไอ้เรื่องช่วยเหลืออะไรนี่ ถ้าถึงเวลานั้นขึ้นมาจริง ๆ น่าจะเรียกคะแนนเพิ่มขึ้นมาได้อีก’

และหลังจากที่เขาเห็นตัวเลขในบัญชีเพิ่มขึ้นมา 34,000 คะแนน เดวิดก็หมุนตัวและเดินจากไปทันที แต่ก็ยังได้ยินเสียงของดราวินดังไล่หลังมาเบา ๆ

“ยอดเยี่ยม ถือว่าเป็นการแลกเปลี่ยนที่ยอดเยี่ยมจริง ๆ ไว้โอกาสหน้าพวกเรามาทำธุรกิจกันอีกนะ!”

เดวิดไม่คิดที่จะหยุดฟังเลยแม้แต่นิดเดียว!

…

หลังจากที่ยืนมองเดวิดพุ่งห่างออกไปจนลับตาแล้ว เด็กสาวคนเดียวที่อยู่ในกลุ่มก็เอ่ยขึ้นมาอย่างไม่พอใจนัก คิ้วของเธอดูขมวดแน่นทีเดียว “นายหมายความว่ายังไง? นายคิดว่าพวกเรา 3 คนไม่สามารถจัดการกับเจ้าหมอนั่นได้จริง ๆ อย่างนั้นหรือ?”

ดราวินไม่ได้ตอบกลับในทันที เขาสาละวนอยู่กับการหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋า และส่งเข้าปากเพื่อเคี้ยวอย่างสบายใจ ก่อนจะเอ่ยออกมา “ฉันแค่พูดความจริงออกมาเท่านั้นเอง เธอไม่เห็นเหรอว่าเจ้าหมอนั่นไม่ได้สนใจพวกเธอเลยด้วยซ้ำน่ะ? แล้วอีกอย่าง เธอเคยเห็นใครที่กล้าออกปล้นไปทั่วด้วยตัวคนเดียว แบบที่ไม่กลัวผลกระทบอะไรเลยอย่างนี้มาก่อนมั้ย?”

คิ้วของ ‘เจสซี่’ ยังไม่คลายออก ดูเหมือนว่าเธอจะไม่เข้าใจในสิ่งที่ดราวินพูดออกมามากนัก “ไม่ต้องใส่ใจกับมันมากนักหรอก แล้วตอนที่การแข่งขันครั้งนี้จบลง เธอน่าจะเข้าใจเรื่องนี้ได้เองนั่นแหละ สรุปง่าย ๆ เลยนะ วันนี้ฉันน่าจะเป็นฝ่ายที่ได้ประโยชน์จากสิ่งที่เกิดขึ้นมากกว่าเขาเยอะเลย ฮ่าฮ่า..” ดราวินเลยกล่าวอธิบายซ้ำออกมาอีกครั้ง ด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูมีความสุขเป็นอย่างยิ่ง