นักรบพันธุ์ผสม บทที่ 160 - แค่ชุดขาด ๆ ตัวหนึ่ง?

เสียงที่ดังสนั่นราวกับเสียงฟ้าผ่าดังสะท้อนไปมาอยู่ภายในห้องเล็ก ๆ นี้นานพอสมควร

และมันส่งผลให้ไก่ 4 ปีกที่อยู่ด้านบนส่งเสียงกรีดร้องขึ้นมาด้วยความโกรธเช่นกัน เสียงการขุดเจาะและแรงสั่นสะเทือนหยุดลงไปชั่วครู่ ก่อนที่มันจะกลับมาดังขึ้นอีกครั้ง ด้วยความดังและความรุนแรงที่มากขึ้นไปยิ่งกว่าเดิมมาก เจ้าไก่ตัวนี้กำลังบ้าคลั่งขึ้นไปอีก มันแน่ใจแล้วว่าเหยื่ออันโอชะหลบซ่อนอยู่ที่ด้านล่าง และอยู่ไม่ห่างจากมันมากนักแล้ว

นั่นทำให้ทั้งกงเล็บและปากของมันยิ่งขยับด้วยความเร็วที่มากยิ่งขึ้นไปอีก

ส่วนใบหน้าของเดวิดเปลี่ยนจากสีทองแดงเป็นดำมืดไปแล้ว เขาคิดว่าตัวเองทำเกินไปเสียด้วยซ้ำที่ใช้พลังขนาดนั้นทำลายผนังบาง ๆ แผ่นหนึ่ง เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า หมัดที่ต่อยไปอย่างสุดกำลังของตัวเอง จะไม่สามารถสร้างรอยขีดข่วนให้กับผนังนี่ได้เลยด้วยซ้ำ

แรงสะท้อนที่เกิดขึ้นผลักให้เดวิดเซถอยหลังออกมา 2-3 ก้าว ส่วนผนังตรงนั้นมีอาการสั่นเล็กน้อยเท่านั้นเอง!

“ให้ตายสิ! นี่มันบ้าอะไรกัน? ผนังของห้องทดลองลับยังไม่แข็งขนาดนี้เลย นี่มันแข็งยิ่งกว่าโลหะสุญญากาศอีกหรือยังไง?” เดวิดสบถออกมาอย่างยาวเหยียด เวลาของเขาเหลือน้อยลงไปทุกทีแล้ว ถ้าไม่รีบตัดสินใจ เขาได้โดนเจ้าไก่โรคจิตไล่จิกอยู่ในห้องแคบ ๆ นี้แน่

สมองของเขาทำงานอย่างหนักจนเริ่มจะมีอาการปวดหัวขึ้นมาอีกครั้งแล้ว เดวิดพึมพำออกมาในที่สุด “มันต้องมีอะไรควบคุมการปิดเปิดอยู่ใช่มั้ย แล้วมันเปิดด้วยมือหรือ AI กันล่ะ?” และทันทีทันใดนั่นเอง ตาของเขาก็เป็นประกาย เสียงของเขาเริ่มดังขึ้น

“เฮเซล! เธอเจาะระบบเพื่อเปิดประตูบ้า ๆ บานนี้ได้ใช่มั้ย? เปิดมันให้ฉันเดี๋ยวนี้เลย!!”

ได้หรือไม่ได้? ก็ออกคำสั่งไปก่อน! นี่คือความคิดที่วาบขึ้นมาในหัวของเดวิด มันไม่ผิดที่คิดจะลองด้วยวิธีนี้

“อืม? แล้วทำไมฉันต้องทำอะไรแบบนั้นด้วยล่ะ? มันอยู่นอกเหนือหน้าที่นะ” เฮเซลมีเถียง แม้ว่าเดวิดจะไม่ยอมรับ แต่ AI ตัวนี้คล้ายกับเขามากจริง ๆ อย่างน้อย ๆ ก็ระดับของความคิดที่แปลกประหลาดใกล้เคียงกันมาก

“นี่มันน่าจะเป็นแค่ระบบเก่า ๆ เน่า ๆ เท่านั้น เธอน่าจะเจาะเข้าไปได้อย่างสบาย ๆ ไม่ใช่เหรอ? รีบเปิดมันเดี๋ยวนี้เลย” เดวิดไม่สนใจคำโต้เถียง เขารีบย้ำคำสั่งของตัวเองอีกครั้ง

“เพิ่งจะรู้ตัวหรือยังไง? แต่นี่มันผิดกฎหมายนะ อะไรที่ทำให้นายคิดว่าฉันจะช่วยนายทำผิดกฎหมายล่ะ?” เสียงของเธอนั่นราบเรียบ มันทำให้คนที่ได้ยินหมดกำลังใจลงได้อย่างง่าย ๆ เลย

“เลิกพล่ามเรื่องไร้สาระได้แล้ว ถ้าเธอเลียนแบบบุคลิกของฉันมาจริง ๆ เธอต้องกลัวตายเหมือนกันกับฉันด้วยใช่มั้ย? ลองคิดดูให้ดี ๆ ถ้าฉันกลายไปเป็นอาหารไก่แล้ว ทางสถาบันจะเก็บเธอเอาไว้ทำไม พวกเขาต้องล้างข้อมูลของเธอทิ้งแน่!! เปิดให้ฉันเดี๋ยวนี้!!!” เดวิดขู่ฟอด ๆ ใบหน้าของเขาแดงกล่ำด้วยอารมณ์โกรธ

ไม่มีเสียงตอบโต้กลับมาจากเฮเซลอีก แต่หลังจากนั้นเพียงไม่ถึง 2 วินาที ผนังด้านนั้นก็เลื่อนขึ้นด้านบน เปิดเป็นช่องลับขนาดเล็กขึ้น มันเป็นแค่ตู้เซฟขนาดเล็กเท่านั้น และในนั้นมีของวางอยู่เพียง 2 ชิ้นเท่านั้น!

และในเวลาเดียวกันนั้น เสียงของแข็งกระแทกกับโลหะก็ดังขึ้นมาจากบนหัว เดวิดเงยหน้าขึ้นไปทันเห็นจะงอยปากกำลังถอนออกไปจากเพดานห้อง และสิ่งที่เจาะทะลุตามลงมาอีกครั้งเปลี่ยนเป็นกงเล็บ ที่ตวัดกลับขึ้นไปสร้างเป็นรอยแตกยาวอยู่บนเพดานที่บอบบาง ไก่ 4 ปีกทำสำเร็จแล้ว มันลงมาถึงห้องใต้ดินนี่ได้แล้ว

นั่นทำให้เดวิดไม่มีเวลาบ่นเรื่องไร้สาระอะไรออกมาได้เลย ของที่อยู่ในตู้เซฟไม่ใช่อาวุธร้ายแรงอย่างที่เขาหวัง แต่เดวิดก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว เขาเอื้อมมือไปหยิบผ้าผืนหนึ่งออกมาอย่างรวดเร็ว มันไม่ใช่ผ้าธรรมดา ๆ ด้วยซ้ำ แต่เป็นผ้าที่มีรอยฉีกขาดอยู่หลายจุด จะบอกว่ามันเป็นผ้าขี้ริ้วก็ไม่ถือว่าเกินไปนัก

ส่วนของอีกชิ้น เป็นสิ่งที่เหมือนกับหมวกกันน็อค มันวางให้ฝุ่นจับอยู่กับพื้น แม้ว่าจะไม่ได้แตกหักเสียหายเหมือนกับผ้าที่อยู่ในมือของเดวิด แต่มันก็มีรอยกงเล็บพาดยาวอยู่อย่างเห็นได้ชัดเจน

“อะไรกันวะเนี่ย!” เดวิดครางออกมาเสียงหลงเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในมืออย่างชัด ๆ ยิ่งมองเข้าไปเห็นหมวกที่อยู่ด้านใน สายตาของเขาก็ยิ่งเบิกกว้างอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง ‘เก็บขยะเอาไว้ในตู้เซฟทำบ้าอะไรวะเนี่ย?’

เขารีบหันหลังกลับ ไม่คิดจะยื่นมือไปหยิบหมวกฝุ่นเขรอะนั่นออกมาด้วยซ้ำ เดวิดกำลังจะหนีออกทางช่องโหว่ที่ตัวเองสร้างเอาไว้ เขาต้องเข้าไปข้างในให้ได้ก่อนที่เจ้าไก่บ้านั่นจะลงมาเห็น ว่าเดวิดหนีไปทางผนังด้านไหนกันแน่ แต่ในหัวของเขาได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้นมาอย่างร้อนรนก่อน

“เร็วเข้า รีบสวมชุดเร็วเข้า!” เสียงของเฮเซลเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกอย่างน่าเหลือเชื่อ ดูเหมือนความคิดว่าจะถูกลบข้อมูลและตัวตนทิ้งไป ทำให้เธอเกิดความกลัวขึ้นมาได้จริง ๆ แล้ว เดวิดพูดถูก เธอเลียนแบบความรู้สึกนึกคิดของเขามาเกือบทั้งหมด นั่นมันรวมถึงความกลัวที่จะต้องตายไปอีกครั้งหนึ่งด้วย!

นั่นทำให้เดวิดหมุนตัวกลับมาคว้าหมวกขึ้นมาจากพื้น ก่อนจะตอบกลับไป

“ก็ได้!”

เขาไม่คิดที่จะถามด้วยซ้ำว่าทำไมเฮเซลถึงต้องการให้ตัวเองใส่ชุดขาด ๆ ตัวนี้ เมื่อตอนที่เห็นหมวกใบนี้วางอยู่ในเซฟ เดวิดก็สะกิดใจอะไรบางอย่างขึ้นมาแล้ว แต่เขาไม่กล้าเสี่ยงที่จะลองมันในตอนนั้น ทั้งไม่แน่ใจว่าตัวเองจะจำผิดไปหรือไม่ และไม่แน่ใจว่าเจ้าของสิ่งนี้จะยังใช้ประโยชน์ได้อยู่ สภาพของมันดูไม่ได้เลยจริง ๆ

แต่เมื่อเฮเซลกล่าวเตือนขึ้นมาอย่างนี้ แสดงว่ามันต้องใช่! และมันต้องยังใช้การได้! ถ้าเป็นแบบนั้น มันก็คุ้มค่าที่จะเสี่ยงแล้ว

แกร๊กกก!!!

เสียงฝ้าเพดานถูกฉีกขาดเป็นรอยยาวดังมาอีกครั้ง และคราวนี้เริ่มมีเศษดินไหลตามรอยแตกนั้นลงมาด้วยแล้ว แต่มันยังไม่ใหญ่พอที่จะทำให้เจ้าไก่ตัวยักษ์นั้นลงมาได้ทั้งตัว เดวิดยังคงพอจะมีเวลาเหลืออีกเล็กน้อย

เมื่อตัวยังลงมาไม่ได้ เจ้าไก่ 4 ปีกที่กำลังโกรธเกรี้ยวก็เลือกที่จะมุดหัวของตัวเองผ่านช่องโหว่เล็ก ๆ นั่นก่อน มันต้องการจะเห็นกับตาว่าเหยื่อของมันอยู่ข้างล่างนี้จริง ๆ

ผ้าขาด ๆ ผืนนั้น! ที่จริงแล้วมันเป็นบอดี้สูท เหมือนกับชุดแบบเต็มตัวของนักว่ายน้ำ เพียงแต่ว่ามันถูกทำขึ้นมาจากวัสดุที่แปลกประหลาดเป็นอย่างยิ่ง ถ้าจับลงไปเบา ๆ มันจะนุ่มอย่างน่าเหลือเชื่อ แต่จะแข็งสู้มือขึ้นมาทันทีถ้าบีบลงไปอย่างรุนแรง และมันแข็งเป็นอย่างมากเสียด้วย

เดวิดสวมมันเข้าไปอย่างรวดเร็ว และดูเหมือนว่ามันจะยังทำงานอยู่ได้จริง ๆ เพราะมันกระชับเข้ากับตัวเขาโดยอัตโนมัติ และมันรัดแน่นจนเดวิดต้องร้องออกมาอย่างตกใจ แต่หลังจากนั้นมันก็คลายตัวออกให้พอดีกับรูปร่างของเขา สัมผัสของ ‘เนื้อผ้า’ นั่นนุ่มสบายเป็นอย่างมาก และมันเบาจนเหมือนว่าไม่ได้ใส่อะไรอยู่เลยเสียด้วยซ้ำ

แต่เดวิดไม่มีเวลาที่จะชื่นชมกับความนุ่มสบายนี่เลย มือของเขายกขึ้นเพื่อสวมหมวกเข้าหัว ซึ่งเป็นเวลาเดียวกับตอนที่เจ้าไก่โรคจิตเอาหัวมุดลงมาจากเพดานพอดี หัวของมันห้อยลงมาเกือบถึงพื้นเลยทีเดียว ดูเหมือนว่าห้องนี้จะเล็กกว่าขนาดตัวของมันเสียอีก

และตอนที่เดวิดเห็นหัวขนาดใหญ่นั้นโผล่ลงมา เห็นดวงตาที่ใหญ่เกือบเท่าลูกฟุตบอลกำลังจ้องมองมาที่เขา การเคลื่อนไหวของเดวิดก็หยุดลงชั่วคราว สายตาของคนกับไก่ประสานเข้าหากันนิ่ง ๆ อยู่ 1 วินาทีเต็ม ๆ

ปฏิกิริยาตอบสนองที่เกิดขึ้นต่อจากนั้นแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง เจ้าไก่ยักษ์แม้ว่าจะดูโรคจิต แต่มันก็ไม่ได้โง่นัก รีบดึงหัวของตัวเองกลับขึ้นไปในทันที

แต่นั่นก็สายเกินไปแล้ว เพราะเดวิดที่ยังอยู่ในร่างทองแดงพุ่งออกไปแล้ว หมัดที่แฝงด้วยคลื่นความร้อนถูกปล่อยเข้าใส่ดวงตาของมันอย่างดุร้าย ในหัวของเขาคิดอยู่เพียงอย่างเดียวเท่านั้น ‘มาแต่หัวอย่างนี้ก็สวยนะสิ!’

ปุ!!

ดวงตาขนาดใหญ่นั่นระเบิดออกด้วยแรงโจมตีของเดวิด และคลื่นความร้อนของเพลิงพิโรธเผาเบ้าตาและบริเวณรอบ ๆ จนไหม้ดำไปในพริบตา

แกว๊กก!!!

เสียงกรีดร้องที่น่ากลัวดังออกมาจากปากของมันทันทีเช่นกัน เสียงร้องนั้นไม่เหมือนกับเสียงไก่เลยแม้แต่นิดเดียว และที่ยิ่งไปกว่านั้น มันส่งคลื่นกระแทกที่รุนแรงออกมาด้วย!

และเดวิดได้รับผลจากการโจมตีนั้นเข้าไปเต็ม ๆ เขาเซถอยหลังออกมาในทันที คลื่นกระแทกนั้นทะลุทะลวงเข้ามาในสมองของเขาราวกับสายฟ้าฟาด มันทำให้เขาเกือบหมดสติลงไปเลยด้วยซ้ำ สิ่งที่อยู่ในหัวที่กำลังมึนงงของเขาก็คือ เจ้าไก่บ้านี่กินอะไรเข้าไป...ทำไมถึงได้วิวัฒนาการได้แปลกประหลาดขนาดนี้..