บทที่ 14 - ร่างเด็กของเจ้าพ่อสายฟาร์ม

บทที่ 14 - ร่างเด็กของเจ้าพ่อสายฟาร์ม

"โอ้ ช่างเป็นเด็กที่ขยันจริงๆ แน่นอนว่าไม่มีปัญหา แต่"

ศาสตราจารย์สเปราต์วางกล่องช็อกโกแลตเฮเซลนัทไว้ในฝ่ามือของชีน แล้วโบกไม้กายสิทธิ์

เศษหญ้าและดินที่เปื้อนอยู่บนตัวของชีนก็หายไปในทันที

"ทุกปีจะมีต้นอ่อนที่อยากจะมาหยั่งรากในเรือนกระจก แต่มีน้อยคนนักที่จะทนต่องานหนักที่ซ้ำซากจำเจได้ตลอด"

ศาสตราจารย์สเปราต์เอียงศีรษะเล็กน้อย ในดวงตาที่อ่อนโยนก็มีแววล้อเล่นอยู่บ้าง

"ฉันว่าฉันเล่าเรื่องอะไรให้เธอฟังได้นะ"

"ศาสตราจารย์ครับ ไว้คราวหน้าค่อยเล่าได้ไหมครับ"

บรูซที่อยู่ข้างๆ หน้าแดงก่ำ ทำให้ชีนอดที่จะมองเขาอย่างสงสัยไม่ได้

"ได้ค่ะ คุณดิกคินสัน"

รอยยิ้มของศาสตราจารย์สเปราต์ยิ่งดูอบอุ่นขึ้น

ลีออนกับพิสต์ที่ซ่อนอยู่หลังแปลงเพาะชำหัวเราะออกมาดังลั่น

"เฮ้ยๆ พวกนายสองคน"

ดูเหมือนรุ่นพี่บรูซจะเขินจนตัวสุกไปหมดแล้ว

"โอ้ ฉันหัวเราะเหรอ ขอโทษที พอนึกถึงคนบางคนที่คลานหนีออกจากเรือนกระจกฉันก็กลั้นไม่อยู่"

ลีออนหัวเราะเสียงดังกว่าเดิม

"พิสต์ นายยังจำคำละเมอของเขาได้ไหม"

"ถั่วจอมซัด กุหลาบตัด ช่วยด้วย กับดักมาร"

รุ่นพี่ฮัฟเฟิลพัฟร่างท้วมเลียนแบบอย่างซื่อๆ

ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างหัวเราะเบาๆ บรรยากาศก็ดูผ่อนคลายขึ้น

"โอเคๆ ฉันยอมรับว่าเรือนกระจกมันทั้งอันตรายและมีเสน่ห์จริงๆ และแน่นอน มันก็น่าเหนื่อยมากๆ ด้วย"

รุ่นพี่บรูซยกมือขึ้นยอมแพ้ พูดอย่างจนใจ

"ดังนั้นจึงมีพ่อมดแม่มดน้อยคนนักที่จะยืนหยัดต่อไปได้"

ตอนที่เขาพูดประโยคนี้ เขามองชีนตลอดเวลา ใบหน้าเต็มไปด้วยความจริงจัง

"ครับ"

ชีนตอบรับหนึ่งคำ

"ผมอยากลองดูครับ"

เสียงของเขาเบามาก แต่ก็มีความดื้อรั้นที่สัมผัสได้ไม่ยาก

...

เรือนกระจกขาดแคลนคนมืออยู่เสมอ เมื่อเทียบกับเวทมนตร์คาถาที่เห็นผลทันที วิชาแปลงร่างที่สนุกสนานมีชีวิตชีวา และควิดดิชที่ทำให้เลือดสูบฉีด

วิชาสมุนไพรศาสตร์มักจะดึงดูดได้เฉพาะชาวฮัฟเฟิลพัฟที่อดทนและขยันขันแข็งเท่านั้น

แต่ถึงแม้จะเป็นชาวฮัฟเฟิลพัฟที่ขยันและใจดี ก็ไม่มีใครอยากจะหยั่งรากอยู่กับดินตลอดเวลา

ไม่ต้องพูดถึงการที่จะต้องไปสัมผัสกับพืชอันตราย

ดังนั้น ศาสตราจารย์สเปราต์จึงตกลงตามคำขอของชีน

สายตาที่เธอมองชีน ไม่ต่างอะไรกับที่เธอมองชาวฮัฟเฟิลพัฟที่เคยกระตือรือร้นเหล่านั้น

มีความชื่นชมอยู่บ้าง มีความดีใจอยู่บ้าง และก็มีความจนใจต่อผลลัพธ์ที่อาจจะเกิดขึ้นในอนาคตอยู่บ้าง

ในทางเดินนอกเรือนกระจก

ปากกาขนนกจดเร็วสีน้ำเงินยาวๆ ลอยอยู่ตรงหน้าชีน นี่คือสิ่งประดิษฐ์จากวิชาเล่นแร่แปรธาตุอันน่าทึ่ง

ขอเพียงแค่วางมันตั้งฉากบนกระดาษ ปากกาขนนกก็จะเริ่มจดบันทึกอย่างรวดเร็วได้เอง

ชีนซื้อมาแค่ด้ามเดียว ส่วนใหญ่ใช้เพื่อช่วยเขาเรียบเรียงความคิด จดบันทึกแรงบันดาลใจอะไรทำนองนั้น

อีกอย่าง ราคาเครื่องเขียนในโลกเวทมนตร์นี่ก็ไม่ถูกเลย ปากกาขนนกด้านนี้ก็ปาไปตั้ง 10 ซีกเกิ้ลแล้ว

แต่ชีนก็ยังกัดฟันซื้อมา

ลำบากแค่ไหนก็ห้ามลำบากเรื่องเรียน

ชีนคิด

[ขั้นตอนที่หนึ่ง ทำความเข้าใจวิธีการจัดการส่วนผสมทั้งหมดของยาแก้ฝี]

ปากกาขนนกส่งเสียง "ซ่าๆ" บนแผ่นหนังแกะ ชีนก็เขียนเป้าหมายในปัจจุบันลงไป

ศาสตราจารย์สเปราต์ตอบตกลงคำขอของเขาแล้ว

เมื่อกี้นี้เอง รุ่นพี่บรูซยังสาธิตวิธีแยกแยะและจัดการต้นเน็ตเทิลแห้งให้เขาดู

ครั้งต่อไป บางทีเขาอาจจะถามถึงวิธีจัดการส่วนผสมอื่นๆ ได้ เขาคิดว่าศาสตราจารย์สเปราต์คงไม่ปฏิเสธ

ขอเพียงแค่เข้าใจการจัดการส่วนผสมทั้งหมด ต่อไปก็คือการลงมือปฏิบัติ

เรื่องการควบคุมไฟและการคน ในหนังสือไม่มีสอน ต้องไปเรียนรู้เอาเอง

แต่ขอเพียงแค่สำเร็จครั้งเดียว เขาก็จะสามารถใช้หน้าต่างสถานะในการฟาร์มได้

แผนนี้เป็นไปได้

ชีนเก็บปากกาขนนกใส่กระเป๋า เสียงล้อเลียนของรุ่นพี่บรูซก็ดังขึ้นข้างหู

"ฉันจำได้ว่าคาบเรียนสมุนไพรศาสตร์คาบแรกของเรา เรื่องการแยกแยะต้นดิตทานีที่โตเต็มที่น่ะ ทำเอาพ่อมดแม่มดงงกันไปทั้งแถบเลย"

เขามองชีนจดบันทึกอย่างสนใจ

"ดูเหมือนว่าคาบเรียนสมุนไพรศาสตร์ครั้งหน้าเธจะได้โชว์ฝีมือเต็มที่แล้ว

สำหรับพ่อมดแม่มดน้อยที่เรียนล่วงหน้า ศาสตราจารย์สเปราต์ไม่ขี้เหนียวคะแนนบวกแน่"

คะแนนบวกเหรอ

ชีนไม่ได้ใส่ใจเท่าไหร่

คะแนนบวกไม่ได้ช่วยให้เขาได้ทุนการศึกษา

ศาสตราจารย์มักกอนนากัลบอกว่า มาตรฐานการตัดสินทุนการศึกษาขึ้นอยู่กับอาจารย์ใหญ่ อาจารย์ใหญ่จะพิจารณาจากความก้าวหน้าในการเรียนและคำประเมินของศาสตราจารย์ แล้วตัดสินใจโดยรวม

ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ย่อมยุติธรรมและชาญฉลาดอยู่แล้ว

ชีนเชื่อว่าขอเพียงแค่เขาทำได้ถึงมาตรฐาน ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์คงไม่ขี้เหนียว 600 เกลเลียนทองหรอก

และก็เป็นเขา ที่อนุมัติทุนการศึกษาของชีนโดยไม่ลังเล

ถ้าเปลี่ยนเป็นอาจารย์ใหญ่แบล็กอะไรทำนองนั้น ชีนคงต้องไปฟาร์มคาถาสามชุดของอัซคาบัน แล้วไปขอยืมเงินจากพ่อมดศาสตร์มืดแทนแล้ว

ฮอกวอตส์ เลกาซี เขาจำได้ขึ้นใจ

ในนั้นมีประโยคหนึ่งที่ฮิตมาก

"โวลเดอมอร์น่ากลัวมาก เพราะเขาเคยฆ่าคนไปหลายร้อยคนด้วยมือตัวเอง"

"อืมฮึ แล้ววันที่สองล่ะ"

ความคิดของชีนลอยไปไกลเล็กน้อย ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ทุกคนถนัดในการเหม่อลอย

ตอนที่หน้าต่างสถานะยังไม่เปิดใช้งาน ทำได้เพียงนอนอยู่บนเตียงอย่างอ่อนแรง ชีนก็เป็นแบบนี้

ตอนนั้นเขาถึงได้เข้าใจว่า ความเงียบบางอย่างไม่ใช่เพราะไม่มีอะไรจะพูด แต่เพราะไม่มีใครสนใจ

ทั้งหมดนี้ เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงหลังจากที่นกฮูกตัวนั้นพุ่งชนหน้าต่างที่ลมโกรกจนแตก

ดังนั้น ชีนจึงทะนุถนอมโอกาสในการเรียนเวทมนตร์ ต่อให้จะเป็นพรสวรรค์ขยะสีขาว เขาก็จะฟาร์มมันจนกลายเป็นตำนานให้ได้

"โอ้ พวกเธอยังไม่รู้สึกถึงความสำคัญของถ้วยรางวัลบ้านสินะ

แต่เชื่อฉันเถอะ มันสำคัญมาก

แม้ว่าเราจะไม่รังเกียจที่ในงานเลี้ยงส่งท้ายปี ห้องโถงจะประดับไปด้วยธงสีของบ้านอื่น

แต่สีเหลืองดำของฮัฟเฟิลพัฟก็ดูดีกว่าเห็นๆ ใช่ไหมล่ะ"

รุ่นพี่บรูซพูดพลางทำหน้าเคลิบเคลิ้ม

"ครับ"

ชีนพยักหน้า รุ่นพี่บรูซถึงเพิ่งสังเกตว่าพ่อมดน้อยข้างๆ เขาคือเรเวนคลอว์

เขาหัวเราะแห้งๆ

"ฮ่า ฉันหมายถึง สีน้ำเงินกับสีทองแดงก็ดูดีเหมือนกัน"

"สีเหลืองดำสวยมากครับ"

ชีนพูดอย่างจริงจัง

ตอนนี้ก็เหลือเวลาอีกไม่นานก่อนจะถึงคาบเรียนแรกช่วงบ่าย ชีนวางช็อกโกแลตเฮเซลนัทใส่มือรุ่นพี่

แล้วก็เลี้ยวเข้าไปในบันไดที่จะไปยังห้องเรียนประวัติศาสตร์เวทมนตร์

"ขอบคุณครับ รุ่นพี่บรูซ ลาก่อนครับ"

ในทางเดินเหลือเพียงเสียงที่ไม่ดังนักของเขา

"เป็นพ่อมดน้อยที่ไม่เลวเลย ไม่น่าเชื่อว่าเขาไม่ใช่ฮัฟเฟิลพัฟ"

ลีออนมองแผ่นหลังของชีนที่หายไป แล้วหัวเราะเบาๆ

"ไม่รู้ว่าใครกันนะที่พูดว่า ศาสตราจารย์สเปราต์"

"อย่าพูดนะ"

หน้าของลีออนดำคล้ำ

ส่วนคุณพิสต์ข้างๆ ก็ยิ้มมุมปาก ดูเหมือนจะชินชากับเรื่องนี้แล้ว

...

หลังจากออกจากเรือนกระจก ชีนก็ต้องคิดหาวิธีต่อสู้กับการสะกดจิตของศาสตราจารย์บินส์แล้ว

แม้ว่าเพิงโหยหวนที่มีข่าวลือไร้สาระต่างๆ จะไม่เคยมีผีสิง

แต่ฮอกวอตส์ก็เป็นสถานที่ที่ผีดุที่สุดในอังกฤษจริงๆ

ในจุดนี้ไม่ต้องสงสัยเลย เพราะบนเกาะที่ชื้นแฉะเหล่านี้

ว่ากันว่าสามารถมองเห็นหรือสัมผัสได้ถึงผีมากกว่าที่ใดในโลก

ในโลกของแฮร์รี่ พอตเตอร์ ผีถูกเรียกว่าวิญญาณ

นั่นคือรูปลักษณ์โปร่งแสง สามมิติของพ่อมดแม่มดที่เสียชีวิตไปแล้ว พวกเขายังคงอยู่ในโลกของคนเป็น

มักเกิ้ลไม่สามารถกลายเป็นวิญญาณหลังความตายได้ และพ่อมดแม่มดที่ฉลาดทุกคนก็จะไม่เลือกทางนี้

มีเพียงพ่อมดแม่มดที่ "ตายตาไม่หลับ" เท่านั้นที่ปฏิเสธที่จะไปยังอีกโลกหนึ่ง ไม่ว่าจะเพราะความกลัว ความรู้สึกผิด หรือความหลงใหลในโลกวัตถุ

และศาสตราจารย์บินส์ ความหลงใหลของเขาก็คือการอ่านหนังสือเรียน

ชีนมั่นใจ

[จบแล้ว]