นักรบพันธุ์ผสม บทที่ 101 - ตะลุมบอน

แต่แล้ว! ทั้งน้ำเสียงและสีหน้าก็เริ่มกลายเป็นดุร้ายขึ้นเรื่อย ๆ “แต่ฉันขอแนะนำเอาไว้หน่อยนะ พวกนายทุกคนน่าจะรีบออกไปจากที่นี่จะดีกว่า พื้นที่ปลอดภัยแห่งนี้เป็นของฉัน ถ้าใครมีใครคิดที่จะแย่งมันไป ก็คงต้องเตรียมตัวรับผลที่จะเกิดขึ้นเอาไว้ให้ดีด้วย” สายตาของดรอกฟอร์ดจ้องเขม็งมาที่ลู่ฟง และเหล่านักเรียนที่ยืนอยู่ด้านหลังอย่างข่มขู่

และสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนกลับเป็นอ่อนโยนอีกครั้ง ตอนที่หันกลับไปมองเอเวียน แววตานั้นหวานเยิ้ม ไม่ได้ปิดบังความปรารถนาของผู้ชายเอาไว้เลย ตอนที่มันกวาดไปทั่วเรือนร่างที่ยั่วยวนของเธอ

“วี อันที่จริงแล้ว เธอไม่ต้องทำแบบนี้ก็ได้นี่ แค่มาเป็นผู้หญิงของฉันก็พอ แล้วไม่ว่าจะเป็นอุปกรณ์หรือว่าสิ่งอำนวยความสะดวกอื่น ๆ ฉันจะเป็นคนหามาให้เอง เธอไม่เห็นจะต้องทำตัวให้ลำบากเลย แล้วเธอก็รู้ดีนี่ ว่าการมาเป็นผู้หญิงของฉัน มันมีประโยชน์มากแค่ไหน?” ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาพยายามส่งรอยยิ้มที่คิดว่ามีหว่านเสน่ห์ออกไปอย่างเต็มที่ แต่มันกลายเป็นรอยยิ้มที่ดูลามกกลัดมันเสียมากกว่า

และสายตาของเอเวียนที่มองกลับมาที่เขานั้น มันเต็มไปด้วยความอาฆาตมาดร้าย แม้ว่าเธอจะรู้อยู่ว่าเขานั้นไม่ได้โกหก แต่นั่นไม่ใช่ทางที่เธอจะเลือกทำแน่

เทคนิคการเสริมสร้างร่างกายของดรอกฟอร์ดนั้นไม่ใช่เส้นทางมาตรฐานโดยทั่วไป เขาเลือกที่จะเพิ่มอัตราการหมุนเวียนเลือดในร่างกาย ด้วยความพึงพอใจ และความตื่นเต้นตอนที่มีกิจกรรมทางเพศเป็นเส้นทางในการฝึกฝนหลักของตัวเอง และคู่มือในการฝึกฝนของเขานั้นก็พิเศษเป็นอย่างยิ่ง มันไม่เพียงเพิ่มความแข็งแกร่งให้กับเขาเท่านั้น คนที่ร่วมฝึกกับเขา ก็จะได้รับความแข็งแกร่ง และพัฒนาอัตราการหมุนเวียนเลือดไปพร้อม ๆ กันด้วย

แต่รสนิยมทางเพศของดรอกฟอร์ดนั้นน่าจะเรียกได้ว่าผิดปกติไปจากคนธรรมดาไม่น้อย เขาชอบทรมานคู่นอนอย่างรุนแรง เพื่อตอบสนองความพึงพอใจของตัวเอง มันเป็นวิธีที่ทำให้เขาฝึกฝนก้าวหน้าได้อย่างรวดเร็ว

เอเวียนไม่มีทางปล่อยให้ตัวเองกลายเป็นของเล่น และถูกทรมานอย่างแน่นอน ความก้าวหน้าที่จะได้รับกลับมา มันไม่คุ้มค่าเลยแม้แต่นิดเดียว นี่ยังไม่นับอีกว่า เทคนิคการเสริมสร้างร่างกายของเธอ ‘คลื่นสีขาว’ ได้ฝึกจนบรรลุขั้นตอนที่ 2 ไปเรียบร้อยแล้ว อีกไม่นานก็คงสามารถฝึกขั้นตอนที่ 3 จนสำเร็จได้ มันไม่มีประโยชน์เลยที่จะโยนความสำเร็จนี้ทิ้งไป แล้วไปตั้งความหวังกับเทคนิคบ้า ๆ แบบนั้น

เธอปฏิเสธเขาไปนับครั้งไม่ถ้วนแล้ว แต่ดรอกฟอร์ดนั้นยังคงดื้อดึง และเอ่ยปากชักชวนอยู่ทุกครั้งที่ได้เจอหน้ากัน จนในที่สุด เอเวียนเลือกที่จะไม่สนใจ ไม่ตอบโต้อะไรกับเขาอีกเลย ยิ่งกล่าวปฏิเสธมากเท่าไร เหมือนกับว่าดรอกฟอร์ดจะยิ่งพอใจที่จะได้ตามตื้อมากขึ้นทุกที

จากคำพูดที่ได้ยิน มันแสดงออกมาอย่างชัดเจนว่า พวกเขาทั้งคู่นั้นรู้จักกันมาก่อนแล้ว!

นี่ทำให้ลู่ฟงขมวดคิ้วแน่นจนแทบจะไม่เหลือช่องว่างอยู่เลย เขาครุ่นคิดอย่างหนัก แม้ว่าจะพอมีเบาะแสอยู่บ้างว่านักเรียนทั้ง 2 กลุ่มนี้เป็นใคร เขาไม่คาดคิดว่าจะต้องเผชิญหน้าเร็วขนาดนี้เลย!

แต่! ความประหลาดใจก็คือความประหลาดใจ! ไม่ใช่ความกลัวหรือความหวาดหวั่น ด้วยประสบการณ์ในการต่อสู้ ความแข็งแกร่ง และอัตราการหมุนเวียนเลือดของเขา ลู่ฟงไม่มีอะไรที่จะต้องกลัวเลย!

ด้วยท่าทางถือดี และทะนงตนเป็นอย่างยิ่ง ลู่ฟงก้าวเท้าออกไปข้างหน้าอย่างมั่นคง

คลื่นพลังที่เขาส่งออกมาจากร่างกาย ค่อย ๆ ทรงพลังขึ้นเรื่อย ๆ ตามจำนวนก้าวที่เพิ่มขึ้น มันแสดงออกมาทางเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นขึ้นเรื่อย ๆ พื้นดินเริ่มสั่นสะเทือนเล็กน้อยแล้ว

“ทำไมคำพูดที่ยโสโอหัง มักจะออกมาจากปากของพวกคนโง่เง่าเสมอเลยนะ? นายคิดจริง ๆ อย่างนั้นหรือ? ว่ามีความสามารถมากพอที่จะทำให้พวกเราต้องเป็นฝ่ายจากไป ถ้าไม่อยากเจ็บตัว ก็ลองคิดดูใหม่ได้นะ!” ลู่ฟงกล่าวคำยั่วยุออกไปบ้างแล้ว

ริมฝีปากของเอเวียนเชิดขึ้นเล็กน้อย สายตามองไปที่ดรอกฟอร์ด ก่อนจะหัวเราะคิกคักออกมา “ฮิฮิ ดูเหมือนว่านายจะกลายเป็นคนโง่เง่าเต่าตุ่นดีแต่ปากไปแล้วนะ”

นั่นยิ่งทำให้สีหน้าของดรอกฟอร์ดดำมืดขึ้นไปอีก ท่าทางราวกับคุณชายของเขานั้นไม่เหลืออยู่อีกแล้ว “เจ้าพวกตัวตลกหน้าโง่! ปากดีจริง ๆ นะ” เพราะคราวนี้เขาโกรธขึ้นมาจริง ๆ แล้ว การถูกเรียกว่าเป็นคนโง่ จากปากของพวกตัวตลก ที่ต่อสู้กันแทบเป็นแทบตายเพื่อคะแนนจีโนเล็กน้อย เพื่ออันดับในรายชื่อผู้แข็งแกร่ง มันเป็นเรื่องที่เกินจะรับได้จริง ๆ

ตามปกติแล้ว ดรอกฟอร์ดไม่ได้มองพวกตัวตลกเหล่านี้อยู่ในสายตาเสียด้วยซ้ำ การที่เขามาร่วมแข่งขันในกิจกรรมครั้งนี้ เป็นเพราะรางวัลที่จะได้รับมันค่อนข้างที่จะดึงดูดใจของเขามากเท่านั้น ไม่อย่างนั้น เขาไม่มีทางมาสุงสิงกันพวกต่ำชั้นเหล่านี้แน่

บูมม!!

มีการขยับตัวเพื่อลงมือแล้ว แต่มันไม่ใช่ดรอกฟอร์ด กลับกลายเป็นนักเรียนหญิง 2 คนที่ยืนเงียบ ๆ อยู่ข้างตัวของเขา เป็นคนที่เคลื่อนไหวแทน

นั่นสมกับความต้องการของสเติร์มไม่น้อย เขาไม่รอให้ใครออกคำสั่ง และไม่ต้องการให้ใครมาแย่งเหยื่ออันน่าโอชะอย่างนี้ไปด้วย พุ่งออกไปราวกับสิงโตที่กระโจนเข้าหาเหยื่อ พร้อมกับเสียงที่ตวาดออกมาจากปากดังลั่น

“กำลังราชสีห์!”

สองมือของเขาตะปบไปที่หญิงสาวทั้ง 2 คนนั้นอย่างไม่ปราณี สเติร์มไม่ใช่ผู้ชายที่รักและถนอมบุปผาอยู่แล้ว เมื่อลงมือ เขาไม่สนใจว่าคู่ต่อสู้จะเป็นใครทั้งนั้น

ตึง! ตึง!

แต่เมื่อกงเล็บของเขาปะทะเข้ากับหมัดของ 2 สาวนั่นเข้าอย่างจัง สเติร์มก็รู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองถูกฟ้าผ่า การเคลื่อนไหวทั้งหมดหยุดชะงักลงในทันที การหมุนเวียนของเลือดในร่างกายติดขัด ส่งเลือดจำนวนมากขึ้นไปที่ส่วนหัวอย่างรวดเร็ว ทำให้ใบหน้าของสเติร์มนั้นแดงกล่ำ มีเลือดจำนวนมากซึมออกมาจากปาก และมีเสียงครางอย่างเจ็บปวดออกมาเบา ๆ ในตอนนี้ สเติร์มไม่สามารถหมุนเวียนเลือดในร่างกายได้ตามต้องการเลย

ส่วนหญิงสาวทั้ง 2 คน ลอยตัวถอยหลังกลับไปยืนอยู่ที่เดิมอย่างไร้เรื่องราว ไม่มีแม้แต่อาการเสียหลักออกมาให้เห็น

เมื่อเห็นผลของการปะทะ ดวงตาของลู่ฟงก็เป็นประกาย และในเสี้ยววินาทีต่อมา พื้นดินตรงจุดที่เขายืนอยู่ก็เกิดการระเบิดขึ้น สร้างเป็นเศษดินและฝุ่นควันลอยปกคลุมไปทั่วบริเวณ รัศมีการกระจายของมันครอบคลุม และรบกวนการมองเห็นของทุกคนที่กำลังเผชิญหน้ากันอยู่ในตอนนี้ได้จนหมด

แต่คุณชายผู้สง่างามอย่างดรอกฟอร์ดจะยอมเปรอะเปื้อนด้วยเศษดินได้อย่างไร? และเหมือนกับครั้งก่อน สองสาวด้านข้าง ยังไม่ยอมให้เขาลงมือด้วยตัวเอง พวกเธอบิดเอวและสะโพกของตัวเองด้วยท่าทางที่ยั่วยวน แต่นั่นก็เพื่อรวบรวมพลัง และโมเมนตัมของตัวเองเท่านั้น

“ระเบิดจุดสุดยอด!” พวกเธอตวาดออกมาด้วยเสียงสดใส หมัดเล็ก ๆ น่ารักของพวกเธอรัวเข้าใส่อากาศเบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว

มันสร้างเป็นลมแรงขึ้นมาต้านทานไม่ให้เศษดินและฝุ่นควันคืบหน้าเข้าไปทางพวกเธอได้เลยแม้แต่นิดเดียว

แต่นั่นเป็นจังหวะที่ลู่ฟงกำลังรอคอยอยู่ รอยยิ้มของเขานั้นเย็นชาเป็นอย่างมาก ตอนที่ตวาดออกไป

“กงเล็บมังกรดำ!”

ร่างของเขาหายไปจากตำแหน่งที่ยืนอยู่ในชั่วพริบตา มันเป็นการเคลื่อนไหวร่างกายด้วยทักษะพิเศษของค้างคาว ที่มีความว่องไวและคล่องแคล่วเป็นอย่างมาก เมื่อมีโอกาสดี ๆ เปิดให้อย่างนี้ ลู่ฟงไม่พลาดที่จะใช้มันทดสอบความแข็งแกร่งของคู่ต่อสู้อย่างแน่นอน

ถึงแม้ว่าจะเป็นคนที่หยิ่งผยอง และเจ้าสำอางแค่ไหน แต่ดรอกฟอร์ดก็ไม่ใช่คนโง่ ที่จะยืนประมาทอยู่กับที่ และไม่สังเกตเหตุการณ์รอบตัวเลย เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนจะตวาดสวนออกมา

“กำปั้นเหล็ก!”

ภายในพริบตา เขาปล่อยหมัดอันรุนแรงสวนออกมา มันปะทะเข้ากับกงเล็บของลู่ฟงอย่างแม่นยำ

กึง!!!

กงเล็บของลู่ฟงนั้นมีสีดำ ในขณะที่หมัดของดรอกฟอร์ดมีประกายทองติดอยู่ การปะทะกันในครั้งนี้ มันไม่เหมือนกับการปะทะกันของเลือดเนื้อมนุษย์เลย มันเหมือนกับการปะทะกันของโลหะที่แข็งแกร่ง 2 ชนิดมากกว่า มันมีประกายไฟลอยแปลบปลาบออกมากลางอากาศเสียด้วยซ้ำ

จานีนและนักเรียนที่เหลือก็เริ่มขยับตัวแล้ว พวกเขาเลือกที่จะโจมตีกลุ่ม 3 คนของคุณชายหน้าโง่นี่ก่อน

นั่นทำให้เอเวียนทรุดตัวลงนั่งลงบนขอนไม้ที่อยู่ใกล้ ๆ นั้น เฝ้ามองการต่อสู้กันของทั้ง 2 กลุ่มด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสนใจ และปากที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม ไม่ว่าผลของการต่อสู้จะออกมาเป็นอย่างไร มันก็เป็นผลดีกับฝ่ายเธอทั้งนั้น