นักรบพันธุ์ผสม บทที่ 100 - เสื้อเกราะ

หลังจากที่ชำแหละซากนั้นจนสำเร็จเรียบร้อย เดวิดเก็บถุงพิษ และส่วนหางที่ทั้งแข็งและแหลมคมของมันเอาไว้ด้วย เผื่อว่าในอนาคต อาจจะสามารถนำมาใช้ประโยชน์อะไรได้บ้าง

หลังจากนั้น เขาก็เริ่มลิ้มรสเนื้องูย่าง แม้ว่ามันจะเหนียวทำให้เคี้ยวยากไปบ้าง แต่ก็อร่อยไม่น้อยเลยทีเดียว เดวิดเลือกเฉือนเนื้อส่วนที่ดูว่าถูกความร้อนเข้าไปจนสุกดีแล้วมากินเท่านั้น เขาไม่กล้ากินมันลงไปเป็นจำนวนมาก เพราะไม่แน่ใจว่าจะส่งผลเสีย หรือมีพิษหรือไม่?

แต่เนื้อแค่ปริมาณไม่มากนั้น ก็ทำให้เดวิดรู้สึกว่ามีพลังงานที่อบอุ่น ค่อย ๆ แพร่กระจายออกมาจากท้องออกไปทั่วร่างกาย มันเป็นความรู้สึกที่อิ่มเอม แบบเดียวกันกับที่ได้รับตอนที่กินอาหารในสถาบันไม่มีผิด นี่มันแสดงให้เห็นว่า อย่างน้อย ๆ แล้ว อาหารที่ทางสถาบันจัดหาให้กับเหล่านักเรียน มีคุณภาพที่เทียบเท่ากับสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์สีดำเลยทีเดียว มันเป็นสิทธิพิเศษ ที่องค์กร หรือหน่วยงานอื่น ๆ ไม่สามารถจัดหาให้กับสมาชิกได้อย่างง่าย ๆ เลย

นั่นทำให้เดวิดต้องยอมรับในพลังอำนาจ และความร่ำรวยของสถาบันขึ้นมาอีกไม่น้อย การเลี้ยงนักเรียนทุกคนด้วยอาหารคุณภาพสูงแบบนี้ จะต้องใช้เงินทุนอย่างมหาศาลออกไปในแต่ละวันเป็นแน่

หลังจากพลังงานที่แพร่กระจายอยู่ในตัว ค่อย ๆ ถูกดูดซับไปอย่างสมบูรณ์แล้ว เดวิดก็เปิดหน้าต่างโฮโลแกรมของระบบส่วนตัวขึ้นมาตรวจสอบอีกครั้ง “อืม? การตรวจจับยังใช้ได้อีก 2 ครั้ง!”

จุดแดงที่ปรากฏขึ้นมาในขอบเขตการมองเห็นของเขา สลายตัวไปจนหมดสักพักแล้ว

“ถึงแม้ว่าระยะเวลาในการใช้แต่ละครั้งจะสั้นไปเสียหน่อย แต่ประสิทธิภาพในการตรวจจับเหนือกว่าการมองด้วยสายตาปกติมาก ดูเหมือนว่ามันจะมีประโยชน์มากว่าที่คิดเอาไว้แฮะ” เขาพึมพำออกมา ก่อนที่จะเบนความสนใจไปที่กระเป๋าเป้อีกครั้ง

เขาหยิบเสื้อกั๊กตัวบางออกมาดูอีกครั้งทันที เมื่อสังเกตดูอย่างละเอียด เดวิดก็พบว่ามันบางกว่าที่เห็นจากภายนอกอีก ราวกับว่ามันเป็นปีกของจักจั่นยังไงยังงั้น และแทบจะไม่มีน้ำหนักเลยด้วยซ้ำ สีของมันออกโทนดำเดา มีสายรัดสำหรับปรับขนาดติดอยู่ด้วย

อย่างไม่รีรอ เดวิดถอดเสื้อของตัวเองออกทันที ร่างกายในตอนนี้ของเขานั้น เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อที่ปรากฏอยู่ให้เห็นอย่างเด่นชัด ต่างจากเมื่อหนึ่งเดือนก่อนหน้านี้เป็นอย่างมาก นี่ต้องขอบคุณการฝึกฝนอย่างหนัก และอาหารที่มีประโยชน์ที่ได้รับเข้าไปทุกวัน ร่างกายของเขากำยำ และเต็มเปี่ยมไปด้วยกล้ามเนื้อที่แข็งแรงเป็นอย่างมาก

เขาสวมเสื้อกั๊กนั้นลงไป แม้ว่ามันจะมีขนาดที่ใหญ่เกินตัวของไปในตอนแรก แต่หลังจากที่กระตุกสายรัดปรับขนาดเบา ๆ มันก็เริ่มลดขนาดลง ให้ฟิตเข้ารูปไปกับร่างกายของเขาทันที

“อืม?” เดวิดส่งเสียงออกมาอย่างพึงพอใจ มันเบาและคล่องตัวมาก เขาใส่เสื้อตัวเดิมทับลงไปอีกครั้งหนึ่ง

หลังจากนั้น เขาก็กลับมาดูที่หน้าต่างโฮโลแกรมอีกครั้ง ตั้งใจจะตรวจสอบตำแหน่งที่อยู่ของตัวเองให้แม่นยำ และวางแผนการเดินทางต่อไป แต่แล้วก็ต้องขมวดคิ้วของตัวเองแน่น ปุ่มกดเรียกแผนที่ขึ้นมาดู ไม่ปรากฏออกมาให้เห็นอีกแล้ว!

“เฮเซล! เกิดอะไรขึ้น? ทำไมผมถึงเรียกแผนที่ออกมาดูไม่ได้?” เดวิดรีบสอบถาม AI ของตัวเองด้วยความสงสัยทันที

“แผนที่ถูกส่งให้กับนักเรียนทุกคน เพื่อวัตถุประสงค์ในแต่ละคนเลือกจุดลงพื้นเท่านั้น มันจะถูกเรียกกลับโดยอัตโนมัติ เมื่อนักเรียนลงสู่พื้นเรียบร้อยแล้ว” เสียงที่ไร้ความรู้สึกอธิบายกลับมา

นั่นทำให้รอยย่นบนหน้าผากของเดวิดลึกมากไปกว่าเดิม นี่มันจะทำให้การเคลื่อนไหวนั้นลำบากมากขึ้น เขายังไม่สามารถจดจำเส้นทางที่ตัวเองวางแผนเอาไว้ได้เลย ตั้งแต่ได้รับแผนที่นี้มา เขาเพิ่งเปิดดูมันไปเพียง 2 ครั้งเท่านั้น ไม่ได้มีเวลาที่จะจดจำรายละเอียดทั้งหมดลงในหัว แต่ก็ถือว่าโชคดีอยู่บ้าง ที่เขายังพอจำที่ตั้งของจุดจัดหาส่วนใหญ่ได้ เพราะมันเป็นสิ่งสำคัญที่จะทำให้การแข่งขันนั้นประสบความสำเร็จ

แต่มันมีปัญหาใหญ่รอให้แก้ไขอยู่ตรงนี้แล้ว เดวิดไม่รู้ว่าตำแหน่งปัจจุบันของตัวเองอยู่ที่ใด นี่มันทำให้เขาเลือกทิศทางในการเคลื่อนไหวไม่ถูก ไม่รู้ว่าควรจะมุ่งหน้าไปทางไหนกันแน่

หลังจากครุ่นคิดอยู่สักพัก เขาก็สูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ แสดงสีหน้าและแววตาถึงการตัดสินใจที่หนักแน่นออกมา เดวิดจำได้ว่า มีสัญญาณของสิ่งมีชีวิตอยู่ไม่ไกลมากนัก เขาเลือกที่จะมุ่งไปตามทิศทางนั้นเป็นการชั่วคราวก่อน

....................

ย้อนกลับมายังพื้นที่ปลอดภัย ที่ประตูทางเข้า มีนักเรียนสามกลุ่มกำลังยืนเผชิญหน้ากันอยู่ ตำแหน่งของพวกเขาคุมเชิงกันอยู่เป็นรูปสามเหลี่ยม ที่ดูเหมือนว่าไม่มีฝ่ายในเป็นพันธมิตรกัน

และสถานการณ์นั้นค่อนข้างจะตึงเครียดเป็นอย่างมาก มันทำให้บรรยากาศรอบข้าง มีอุณหภูมิเพิ่มขึ้นมาอีกไม่น้อยเลยทีเดียว

ที่ด้านหน้าของนักเรียนกลุ่มหนึ่ง ดวงตาสีฟ้าของลูฟงกำลังเป็นประกายอยู่ตรงนั้น ที่น่าแปลกใจเป็นอย่างมากก็คือ ที่ด้านหลังของเขา มีสเติร์ม จานีน และนักเรียนที่มีรายชื่ออยู่ใน 10 อันดับแรกยืนอยู่อย่างพร้อมเพรียง พวกเขากำลังจ้องไปยังนักเรียนอีก 2 กลุ่มอย่างไม่วางตา

ส่วนนักเรียนอีกกลุ่ม มีนักเรียนหญิงคนหนึ่งยืนอยู่ด้านหน้าของกลุ่มนักเรียนอีก 5 คน เธอเป็นหญิงสาวที่มีหน้าตาสวยงามเป็นอย่างมาก กิริยาท่าทางดูอ่อนโยน ผิวพรรณนั้นดูละเอียดนุ่มเนียนราวกับผ้าไหม ใบหน้าที่งดงามราวกับดอกไม้ของเธอ ขาวกระจ่างใสและเรียบเนียน ไม่มีริ้วรอยปรากฏอยู่เลยแม้แต่จุดเดียว เมื่อประกอบเข้ากับดวงตาสีเขียวเป็นประกาย เส้นผมสีบลอนด์นุ่มสลวย และริมฝีปากที่อวบอิ่มของเธอ มันกลายเป็นงานศิลปะชั้นดี ที่ไม่มีจุดให้ตำหนิเลยแม้แต่นิดเดียว

แต่ตอนนี้ ดูเหมือนว่าอารมณ์ของเธอนั้นจะไม่ดีสักเท่าไหร่ ริมฝีปากสวยเข้ารูปนั้นกำลังถูกขบแน่นอยู่ และสายตาก็กำลังมองสลับไปที่นักเรียนอีก 2 กลุ่มตลอดเวลาเช่นกัน

นักเรียนกลุ่มสุดท้าย มีสมาชิกอยู่เพียง 3 คนเท่านั้น เด็กหนุ่มคนที่ยืนนำหน้าอยู่ วางท่าราวกับเป็นคุณชายของตระกูลใหญ่ที่มีชื่อเสียงสักแห่ง ในขณะที่นักเรียนหญิงอีก 2 คนที่ยืนอยู่ด้านหลังของเขานั้น ก็แสดงตัวอย่างชัดเจนว่า พวกเธอเป็นแค่สาวใช้ของนายน้อยเท่านั้น

และถึงแม้ว่าจะมีจำนวนแค่ 3 คนเท่านั้น แต่กลิ่นอายและแรงกดดันที่พวกเขาปลดปล่อยออกมา ไม่ได้ด้อยไปกว่าอีก 2 กลุ่มเลยแม้แต่น้อย

ที่ระยะห่างออกไป มีนักเรียนคนอื่น ๆ กำลังจับตาดูสถานการณ์ที่ตึงเครียดนี้อยู่เป็นจำนวนมาก ไม่มีนักเรียนคนไหนกล้าเข้าไปอยู่ในระยะใกล้ ๆ เลยแม้แต่น้อย จากบรรยากาศที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า ไม่มีใครโง่พอที่จะแกว่งเท้าเข้าไปขวางทางรถไฟที่กำลังจะชนกันแน่ และนี่เป็นรถไฟถึง 3 ขบวนเลยด้วย!

ในที่สุด จานีนก็เป็นคนที่เอ่ยปากทำลายความเงียบขึ้นมา “ฉันขอถามตรง ๆ อีกครั้ง พวกเธอเป็นใครกันแน่?”

‘เอเวียน’ ยิ้มอย่างเยาะเย้ยออกมา ก่อนที่จะเอ่ยกลับมา “นั่นมันสำคัญยังไง? ถ้าพวกเธอต้องการจะสู้ พวกเราก็แค่ลงมือก็เท่านั้น ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกัน ใครหน้าไหนมันจะกล้าแย่งพื้นที่ปลอดภัยนี้ไปจากมือฉัน!?” ดวงตาสีเขียวคู่งามของเธอนั้นเต็มไปด้วยความเย็นชาเป็นอย่างมาก

“อย่ามาพูดมาก! ตอบมาเสียดี ๆ ว่าพวกแกเป็นใคร? ทำไมพวกเราถึงไม่เคยเห็นหน้า ไม่ว่าจะในสถาบัน หรือในห้องเรียน พวกแกเป็นใครกันแน่!?” สเติร์มตะโกนออกมาอย่างเกรี้ยวกราด

ถ้าไม่เป็นเพราะลู่ฟง ที่เหมือนกับเป็นผู้นำกลุ่มอยู่ในตอนนี้ยังไม่ขยับตัว เขาคงจะพุ่งเข้าไปโจมตีตั้งนานแล้ว

พื้นที่ปลอดภัยนั้นคุ้มค่าสำหรับการแย่งชิงมาไว้ในครอบครองเป็นอย่างยิ่ง บริเวณรอบ ๆ จะไม่มีสัตว์ร้าย หรือสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ปรากฏอยู่เลยแม้แต่ตัวเดียว มันเป็นสถานที่ ๆ เหมาะสมที่จะใช้เป็นศูนย์กลาง สำหรับการเคลื่อนไหวออกล่าสังหารสัตว์ร้ายอย่างที่สุด และยิ่งไปกว่านั้น ที่นี่มีบ้านเล็ก ๆ เอาไว้ให้พักผ่อน มีอาหารและของใช้ที่จำเป็นสำหรับการดำรงชีวิตเตรียมเอาไว้ให้อย่างเรียบร้อย มันจะทำให้พวกเขาไม่ต้องผะวงกับเรื่องการใช้ชีวิต และทุ่มเทกับการล่าได้อย่างเต็มที่

และที่สำคัญที่สุด อุปกรณ์ไฮเทคระดับต่ำ ที่จะมีส่วนช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการแข่งขันของพวกเขา ก็มีจัดเอาไว้ในพื้นที่ปลอดภัยแห่งนี้ด้วย

‘ดรอกฟอร์ด’ ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน น้ำเสียงนั้นนุ่มนวลเป็นอย่างยิ่ง “แน่นอนอยู่แล้ว พวกเราก็เป็นนักเรียนในสถาบันนี้เช่นกัน จะเป็นใครอื่นไปได้ล่ะ”