นักรบพันธุ์ผสม บทที่ 88 - ก่อนการบินขึ้น

“ไงเดวิด พวกเราเจอกันอีกแล้วนะ” ฟิลลิดายิ้มหวานออกมา ถึงแม้ว่าเก้าอี้ที่ทั้งคู่กำลังนั่งอยู่นั้น จะตั้งอยู่ห่างกันพอสมควร แต่เดวิดก็ยังได้กลิ่นหอมลอยมาจากตัวเธออย่างชัดเจน

เขากระพริบตาถี่ พูดอะไรไม่ออกอยู่ 2-3 วินาที ก่อนจะยิ้มกว้างออกมาเช่นกัน “ฟิล! เป็นยังไงบ้าง?”

นั่นทำให้ฟิลลิดาแปลกใจไม่น้อยเลยทีเดียว เธออึ้งจนพูดอะไรออกมาไม่ถูกอยู่สักพักหนึ่งเหมือนกัน ไม่คิดว่าเขาจะทำตัวสนิทสนมกับเธอมาก ถึงขนาดจะเรียกชื่อของเธออย่างย่อ ๆ อย่างนี้เลย ช่างงี่เง่าเกินกว่าที่คิดจริง ๆ

มันถึงกับทำให้แวบหนึ่ง เธอมีความคิดขึ้นมาในหัวเลยว่า ก่อนหน้านี้ที่เดวิดแกล้งทำตัวไม่สนใจ และไม่ยอมพูดคุยกับเธอ เป็นแค่การทำตัวให้น่าค้นหามากขึ้นมาเท่านั้นเอง นั่นทำให้ตาของเธอมีแววแห่งการเหยียดหยามปรากฏขึ้น และรีบหัวเราะออกมาเบา ๆ เพื่อกลบเกลื่อน ก่อนจะชวนคุยต่อทันที “นายจำฉันได้ด้วยหรือ?” ใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างที่เธอนั้นอึ้งไปอยู่ครู่หนึ่งนั้น

สายตาและท่าทางของเดวิดมีแววของการหยอกล้ออยู่เล็กน้อย “จำได้สิ” ก่อนที่จะมองไปที่ตักของเธอ มันมีกระเป๋าขนาดเล็กวางอยู่

“ฉันนึกว่าพวกเราไม่ได้รับอนุญาตให้นำอะไรติดตัวไปด้วยได้เสียอีก” เขาเอ่ยออกมาด้วยความสงสัย

ฟิลลิดายิ้มหวานออกมาอีกครั้ง ก่อนจะกล่าวออกมาเสียงยืด “แต่พวกเขาก็ไม่ได้เขียนเป็นกฎเอาไว้นี่”

ทันทีที่เธอพูดจบ ยังไม่มีโอกาสให้เดวิดซักถามอะไรต่อ ก็มีเสียงดังขึ้นมาในห้องโดยสาร มันเป็นประกาศที่ออกมาจากห้องควบคุมของเรือเหาะลำนี้นั่นเอง

“นักเรียนทุกคน ได้โปรดนั่งประจำที่ พร้อมกับรัดเข็มขัดให้เรียบร้อย ผู้ที่ไม่ได้รัดเข็มขัด จะถูกเตือนอย่างรุนแรงด้วยกระแสไฟฟ้า ทุกคนมีเวลา 10 วินาที” แม้ว่าเสียงที่ประกาศออกมานั้นจะเคร่งขรึมเย็นชา แต่มันก็แฝงไปด้วยความรู้สึกตื่นเต้นอยู่เล็กน้อย คล้ายกับรอให้มีนักเรียนที่ไม่สามารถรัดเข็มขัดได้ทันอยู่

“9!”

เดวิดกระพริบตาของตัวเองอย่างงงงวย

“8!” ยังมีนักเรียนหลายคนยังตั้งตัวไม่ได้

“7!” ฟิลลิดาเอื้อมมือขึ้นไปเหนือหัวตัวเอง ดึงสายเข็มขัดลงมา และเสียบมันเข้ากับอีกสลักของเข็มขัดอีกเส้นที่เอวของเธอ มันเป็นเข็มขัดนิรภัยที่รัดทั้งช่วงลำตัวท่อนบน และเอวให้ติดแน่นอยู่กับเก้าอี้อย่างรัดกุม

“6!” เธอตรวจสอบความเรียบร้อยของตัวเองอีกครั้ง

“5!” เมื่อทุกอย่างเข้าที่เข้าทางหมดแล้ว ฟิลลิดาก็เงยหน้าขึ้นมามองที่เดวิด

“4!” เสียงประกาศนั้นฟังดูตื่นเต้นมากขึ้นอีกเล็กน้อยแล้ว

“3!” ฟิลลิดาเลิกคิ้วของตัวอย่างประหลาดใจเล็กน้อย ไม่แน่ใจว่าตั้งแต่เมื่อไร แต่เดวิดนั้นคาดเข็มขัดนิรภัยของตัวเองเรียบร้อยแล้ว ดูเหมือนว่าเขาจะปรับตัวได้อย่างว่องไวไม่น้อยเลยทีเดียว

“2!” นักเรียนทั้งหมดนั่งลงประจำที่เรียบร้อยแล้ว และส่วนใหญ่คาดเข็มขัดได้สำเร็จ

และยังไม่ทันที่จะมีเสียงนับถอยหลังออกมาอีก นักเรียน 5 คนก็สะดุ้งขึ้นอย่างรุนแรง พร้อมกับร้องออกมาอย่างเจ็บปวด กระแสไฟฟ้าวิ่งพุ่งออกจากเก้าอี้ผ่านเข้าไปในตัวของพวกเขาอย่างรวดเร็ว ดูเหมือนว่าคนที่กำลังประกาศอยู่ในห้องควบคุม จะต้องการเห็นสภาพแบบนี้เป็นอย่างมาก เขาไม่รอให้หมดเวลาที่กำหนดไว้เลยด้วยซ้ำ

“ฮ่าฮ่าฮ่า! ฉันเตือนเอาไว้แล้วใช่มั้ย รสชาติของกระแสไฟฟ้าเป็นอย่างไรบ้าง สะใจกันมั้ย ฮ่าฮ่าฮ่า!!”

ไม่มีการตอบโต้อะไรออกมาจากนักเรียนเหล่านั้นเลยแม้แต่นิดเดียว พวกเขาฉลาดพอที่จะไม่โต้เถียงกับคนโรคจิตที่กุมอำนาจอยู่ในมือหรอก ทุกคนที่เหลืออยู่รีบจัดการกับเข็มขัดนิรภัยของตัวเองจนเรียบร้อยในที่สุด

เสียงประกาศดังออกมาอีก คราวนี้มันแฝงไปด้วยความผิดหวังไม่น้อยเลยทีเดียว “เรื่องต่อไป ใช้เวลาที่อยู่บนนี้ ศึกษารายละเอียดของกิจกรรมที่ทางสถาบันส่งไปให้ดี อ่านทุกอย่างและจดจำพวกมันให้ขึ้นใจด้วย”

แต่นักเรียนของทางสถาบันส่วนใหญ่ไม่ได้โง่นัก เมื่อได้รับคำเตือนออกมาอีกครั้ง พวกเขาก็เข้าใจในความสำคัญของมันได้เป็นอย่างดี ในคำแนะนำที่ส่งมาให้ ต้องมีความสำคัญอย่างมากต่อการเอาตัวรอดในการแข่งขันครั้งนี้อย่างแน่นอน และถึงแม้ว่าจะไม่มีการเตือนออกมา นักเรียนส่วนใหญ่ก็ต้องการจะอ่านรายละเอียดเกี่ยวกับของรางวัลที่จะได้รับอยู่แล้ว

เดวิดก็รีบเปิดหน้าต่างโฮโลแกรมส่วนตัวของเขาขึ้นมาเช่นกัน เปิดข้อความที่ระบุว่าเป็นรายละเอียดของกิจกรรมการล่าและเอาตัวรอดขึ้นมา และมันก็นำเขาเข้าไปที่หน้าโฮมเพจของกิจกรรม ที่มีรายละเอียดระบุเอาไว้เป็นจำนวนมาก

หลังจากพยายามตั้งใจอ่านไปได้เพียงไม่นานนัก เขาก็ต้องพิงหัวของตัวเองเอาไว้กับพนักพิง พร้อมกับหลับตาลงพักผ่อนก่อนเล็กน้อย การอ่าน! ไม่ใช่จุดเด่นของเขาเลยแม้แต่น้อย เพียงแค่ใช้เวลาไปกับมันนิดเดียวเท่านั้น มันก็ทำให้เขาปวดหัวเป็นอย่างมากแล้ว

รายละเอียดของกิจกรรมนั้นมีอยู่เป็นจำนวนมาก แต่เขาเลือกที่จะทำความเข้าใจกับส่วนของคำแนะนำอย่างละเอียดเอาไว้ก่อน และมันมีคำเตือนที่สะดุดตา และทำให้เขาต้องอ่านมันซ้ำแล้วซ้ำอีก สัญชาตญาณของเขาบอกว่านี่คือส่วนที่สำคัญที่สุด

ข้อที่ 1 ก่อนออกจากเรือเหาะ ให้ทำการเลือกสถานที่ที่ต้องการจะลงสู่พื้นให้ชัดเจน โดยระบุด้วยการใช้แผนที่ที่แนบมาให้

ข้อที่ 3 ก่อนออกจากเรือเหาะ แนะนำให้เตรียมการกระตุ้นทักษะการต่อสู้ไว้ให้เรียบร้อย เพื่อป้องกันเหตุฉุกเฉินที่อาจเกิดขึ้นได้

ข้อที่ 7 ในพื้นที่สำหรับทำกิจกรรม มีพื้นที่ปลอดภัยกระจายอยู่ทั่วทั้งพื้นที่ การศึกษา และเลือกพื้นที่ปลอดภัยเอาไว้ก่อนออกจากเรือเหาะ เป็นสิ่งที่ควรทำอย่างแรก

มันเป็นคำแนะนำ 3 จากคำแนะนำทั้งหมด 7 ข้อ ที่ทำให้เขาเกิดความรู้สึกแปลก ๆ เป็นอย่างยิ่ง แล้วในที่สุด ดวงตาของเขาก็เป็นประกายเหมือนกับคิดอะไรออกขึ้นมา รีบปิดหน้าต่างรายละเอียดของกิจกรรม และเปลี่ยนไปตรวจสอบแผนที่ก่อนทันที

วูซ!! ครืนน!!

เรือเหาะขยับขึ้นมาก่อนที่เขาจะได้เปิดแผนที่ขึ้นมา บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนแปลงไป ทำให้ร่างกายของเดวิดนั้นเบาขึ้นมาอย่างกะทันหัน เสื้อที่เขาสวมอยู่ กระพือขึ้นอย่างไม่มีสาเหตุ และจากที่เดวิดสังเกตไปรอบ ๆ ไม่ได้มีแต่เขาเพียงคนเดียวที่ตกอยู่ในสภาพแบบนี้

แกว๊กกก!!

และในฉับพลันนั้น เสียงแหลมสูงคล้ายกับเสียงนกร้องดังขึ้นมา มันสะท้อนเข้ามาในห้องโดยสาร ทำให้นักเรียนทุกคนที่อยู่ในนั้นตกอยู่ในอาการมึนงงทันที พร้อมกับตัวเรือเหาะเริ่มสั่นสะเทือนรุนแรงขึ้น เครื่องยนต์ขับเคลื่อนที่บริเวณปีกเริ่มทำงาน และเริ่มพุ่งทะยานขึ้นไปบนอากาศอย่างรวดเร็ว

ตอนที่เดวิดหายจากอาการมึนงง ก็เป็นเวลาที่เรือเหาะกำลังเดินทางอยู่กลางอากาศเรียบร้อยแล้ว

ฟิลลิดาสะบัดหัวตัวเองอย่างแรง เพื่อทำให้กำจัดอาการมึนงงที่ยังหลงเหลืออยู่เล็กน้อยออกไป พร้อมกับจ้องมองมาที่เดวิดอย่างสังเกต และเมื่อพบว่าเขายังอยู่ในอาการวิงเวียน ทั้ง ๆ ที่นักเรียนคนอื่นเกือบทั้งหมด กลับมาสู่สภาพปกติได้แล้ว ความรู้สึกผิดหวังก็เกิดขึ้นกับเธอไม่น้อย ก่อนหน้านี้ เธอยังหวังว่าหน้าที่ที่ได้รับมาเกี่ยวกับเดวิด จะทำให้เธอได้รับความตื่นเต้นไม่น้อย เขาคงจะสามารถต้านทานการโจมตีของเธอได้สักเล็กน้อย แต่กลับกลายเป็นว่า เขาอ่อนแอมากเกินกว่าที่คิดเสียอีก

“นายไม่เป็นอะไรใช่มั้ย” เธอแสดงความเป็นห่วงออกมา

เดวิดที่เพิ่งคำรามเพื่อระบายความเจ็บปวดออกมาเบา ๆ หันไปมองหน้าเธอ ก่อนจะเอ่ยตอบไป “ไม่เป็นอะไรแล้ว แค่เสียงนั่นมันดังเกินไปเท่านั้น” เขาบ่นให้เธอฟัง

สายตาของฟิลลิดาแสดงอาการดูถูกออกมาแวบหนึ่ง ก่อนที่จะกลับไปให้ความสนใจกับหน้าต่างโฮโลแกรมของเธออีกครั้ง

เดวิดก็ไม่ได้ให้ความสนใจกันเธออีกเหมือนกัน แค่ยิ้มออกมาเพียงเล็กน้อย ก่อนที่จะกลับไปให้ความสนใจกับหน้าต่างโฮโลแกรมของตัวเองเช่นกัน เขารีบเปิดแผนที่ขึ้นมาดูอย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นแผนที่ทั้งหมดอย่างชัดเจน เขาก็ต้องตกอยู่ในอาการตกตะลึงอย่างหนัก พื้นที่สำหรับกิจกรรมการล่าและเอาตัวรอดนั้นกว้างใหญ่เป็นอย่างมาก ต่อให้เดวิดใช้ความพยายามอย่างเต็มที่แล้ว การจะข้ามจากชายขอบของฝั่งหนึ่งไปอีกด้าน คงจะต้องใช้เวลาหลายเดือนแน่ ๆ และนั่นคือการที่เขาไม่พักผ่อนหรือเสียเวลาจากเหตุการณ์ฉุกเฉินอื่น ๆ เลยด้วย ซึ่งมันเป็นไปไม่ได้เลย

หลังจากสงบสติอารมณ์ได้แล้ว เดวิดเริ่มศึกษาแผนที่นี้อย่างละเอียดทันที มันเป็นเมืองขนาดใหญ่ที่ถูกทำลายจนกลายเป็นซากปรักหักพังไปหมดแล้ว จากการรุกรานของสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์จำนวนมากมาย รวมถึงเหล่ามนุษย์ที่กลายเป็นสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ไปเองด้วย มันไม่ใช่พื้นที่ ๆ มนุษย์จะอยู่อาศัยอย่างปลอดภัยได้เลย

ในแผนที่มีสีระบุความอันตรายของแต่ละพื้นที่เอาไว้ มีจุดสีน้ำเงินแสดงถึงพื้นที่ปลอดภัยอยู่ 7 จุด ในขณะที่พื้นที่อันตราย และมีสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์อาศัยอยู่ จะถูกระบุเอาไว้เป็นสีแดง!