นักรบพันธุ์ผสม บทที่ 16 - ความสูง 30 เมตร

หลังจากนั้น พวกเขาก็นั่งกันอยู่เงียบ ๆ บนเรือเหาะนั้น เดวิดมองออกไปข้างนอกหน้าต่าง เขาสามารถเห็นเรือลำนี้พุ่งขึ้นมาบนอากาศบนเส้นทางที่เหมือนว่าจะถูกกำหนดเอาไว้แล้ว

เพราะเขาสังเกตเห็นเรือเหาะอีกจำนวนมาก ความเร็วของแต่ละลำนั้นสูงมาก ถ้ามองจากสายตา พวกมันต้องเกิดการชนปะทะกันอย่างแน่นอน แต่ก็เหมือนกับมีเวทย์มนต์คอยช่วยเหลือ ในเสี้ยววินาทีที่เรือเหาะเกือบชนเข้ากับเรือลำอื่น มันจะสามารถหลบหลีกออกมาได้อย่างราบรื่น แสดงให้เห็นถึงความสามารถในการควบคุมเรือที่แม่นยำ และเชี่ยวชาญมาก

และแม้ว่าสัญชาตญาณของเดวิดจะทำให้เขาไม่ค่อยชอบฟิลลิดามากนัก แต่ก็ต้องยอมรับในฝีมือการขับเรือเหาะของเธอ มันเป็นความสามารถที่น่าอิจฉาอย่างหนึ่งเลยทีเดียว ในตอนนี้ เดวิดยังไม่เคยเข้าไปในห้องควบคุมเรือเหาะเลยแม้แต่ครั้งเดียว ทำให้ได้แต่จินตนาการว่ากลไกลการควบคุมยานพาหนะที่สามารถบินได้แบบนี้ นั้นเป็นอย่างไร?

เขาหันหน้ากลับมาจากหน้าต่าง มองไปที่ไนฮุน กำลังจะเอ่ยปากถามปัญหาอะไรบางอย่างอีกครั้ง แต่ก็รู้สึกได้ว่าเรือเหาะกำลังลดความเร็วลง จนมันหยุดลงในที่สุด พร้อมกับมีเสียง ‘ตึบ!’ ดังขึ้นเบา ๆ แสดงถึงการที่เรือเหาะลำนี้ได้ลงจอดลงที่พื้นได้อย่างนิ่มนวลแล้ว

หันกลับไปมองที่นอกหน้าต่างอีกครั้ง ก็พบว่าเรือเหาะลำนี้ถึงที่หมายแล้วจริง ๆ

‘หืมม์ ดูเหมือนว่าพวกเราจะมาถึงแล้ว นี่มันเร็วเหมือนกันนะเนี่ย’ เดวิดคิดอยู่ในใจ

และแล้วประตูของห้องโดยสารก็เปิดออก เหล่านักเรียนที่อาศัยมากับเรือเหาะลำนี้ก็ค่อย ๆ ทยอยกันเดินออกไป โดยมีเดวิดกับไนฮุนตามอยู่หลังสุด

หลังจากอ้าปากหาวออกมาอีกครั้ง เดวิดก็มองดูรอบ ๆ อย่างสนใจ ผ่านดวงตาที่ยังคงเกือบจะปิดอยู่ของเขา ในขณะที่ดวงตาของไนฮุนนั้นเป็นประกาย ทั้งจากความคาดหวังและความสงสัยใคร่รู้ ดูเหมือนว่าเขาจะตื่นเต้นสนใจกับชั้นเรียนทักษะการต่อสู้ไม่น้อย แต่เดวิดกลับไม่รู้จริง ๆ ว่ามันจะมีอะไรให้น่าสนใจขนาดนั้นหรือเปล่า?

เรือเหาะนั้นลงจอดอยู่ที่ด้านข้างของสนามฝึกซ้อมกลางแจ้งแห่งหนึ่ง เป็นสนามฝึกซ้อมที่มีขนาดใหญ่กว่าสนามฟุตบอลเสียอีก และที่ตรงกลางสนามนั้น มีนักเรียนยืนเรียงแถวตามลำดับความสูงอย่างเรียบร้อยแล้ว

“แล้วค่อยเจอกันนะ” ดูเหมือนว่าไนฮุนจะรีบมาก เขากล่าวลา แล้วรีบตรงไปที่กลางสนามนั้นทันที

เดวิดรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย เขามองตามไนฮุนที่รีบวิ่งเข้าไปหาตำแหน่งของตัวเองในแถวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะยิ้มออกมาให้กับการทำตัวตื่นเต้นจนเกินไปของเขา ก่อนที่จะเริ่มเคลื่อนไหวบ้าง ก้าวยาว ๆ ตรงไปหาตำแหน่งของตัวเองในแถว และจากความสูงของเขา ตำแหน่งที่เขายืนอยู่ในตอนสุดท้าย คือเกือบจะกึ่งกลางของแถวยาวนั่นเลย

เดวิดยืนอยู่ในแถวอย่างเบื่อหน่าย แม้ว่าเขาจะมาสายไปไม่น้อย แต่ชั้นเรียนก็ยังไม่เริ่มเสียที นี่ทำให้เขาร้อนใจขึ้นมาบ้างแล้ว

แต่นักเรียนที่เหลือกลับยืนรอให้อาจารย์ปรากฏตัวออกมาอย่างอดทน ไม่มีเสียงบ่นออกมาให้ได้ยินแม้แต่น้อย เหมือนพวกเขาจะรู้อยู่แล้วว่ามันจะเป็นแบบนี้ หลังจากเห็นนักเรียนที่น่าจะได้เข้าเรียนบทเรียนของเมื่อวานมาแล้วยังคงสงบได้อยู่ เหล่านักเรียนที่เพิ่งมาเข้าร่วมในวันนี้เป็นครั้งแรกก็พลอยเงียบไปด้วย แต่แน่นอน ในนั้นไม่ได้นับรวมเดวิดเข้าไปด้วย

เขาขมวดคิ้วแน่น หันซ้ายหันขวาเพื่อที่จะหาคนสอบถามว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่ก่อนที่จะได้เอ่ยปากอะไรออกไป ก็มีจุดเล็ก ๆ ปรากฏตัวขึ้นมาที่กลางท้องฟ้า และมุ่งหน้าเข้ามาใกล้กับแถวของนักเรียนอย่างรวดเร็ว จุดเล็ก ๆ นั่นขยายขนาดจากเล็กจิ๋วจนกลายเป็นเริ่มเห็นได้ชัดเจน เมื่อมันเข้ามาใกล้กับสนามฝึกซ้อมมากพอ

ในที่สุดก็สามารถแยกออกได้ว่า มันเป็นเรือเหาะเงางามลำหนึ่งนั่นเอง โลหะมันเงาสีชมพูทั้งลำสะท้อนอยู่กับแสงอาทิตย์อย่างโดดเด่น ทำให้มันดูทั้งน่ารักและน่าเกลียดไปในคราวเดียวกัน เครื่องยนต์ขับเคลื่อนรอบทิศทางพลังสูงขอมันกำลังทำงานอยู่อย่างเต็มที่ และเมื่อเข้ามาถึงที่ริมสนามฝึกซ้อมกลางแจ้งแห่งนี้ มันก็ลดความเร็วลงเล็กน้อย แต่ยังนับว่ามีความเร็วที่สูงมาก อย่างน้อยก็เกินกว่าที่จะลงจอดได้อย่างนิ่มนวลแน่ ๆ

ตอนที่เขาเห็นเรือเหาะกำลังพุ่งเข้ามาหาโดยไม่มีการลดความเร็วลง สีหน้าของเดวิดก็แสดงความประหลาดใจออกมา แต่เมื่อมองไปที่เพื่อนนักเรียนที่ยืนอยู่ด้วยกัน ไม่มีใครแสดงทีท่าว่าอยากจะวิ่งหนี หรือหลบหลีกอะไรเลย และกลายเป็นตรงกันข้ามเสียด้วยซ้ำ แววตาของนักเรียนเหล่านี้ดูตื่นเต้น ชื่นชม ราวกับว่าพวกเขากำลังรอดูอะไรบางอย่างที่น่าสนใจมาก ๆ อยู่

‘ในเมื่อไม่มีใครวิ่ง ฉันก็ไม่ควรวิ่ง...รอดูไปก่อนว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น’ เดวิดคิดในใจแบบนั้น แต่ก็ต้องกัดฟันแน่นเลยทีเดียว

และทันใดนั้นเอง เรือเหาะก็ได้บินลอยข้ามหัวของแถวนักเรียนที่ยืนอยู่ด้านล่างไปอย่างรวดเร็ว แต่ก่อนหน้านั้น มีอะไรบางอย่างถูกปล่อยลงมาจากห้องโดยสารของเรือเหาะที่เพิ่งบินผ่านไป

ของสิ่งนั้นตกลงมาจากกลางอากาศด้วยความเร็วที่น่ากลัวเป็นอย่างมาก มันมีทั้งแรงส่งจากการปล่อยลงมา และแรงดึงดูดช่วยเร่งความเร็วให้เพิ่มขึ้นอีกด้วย

และของสิ่งนั้นเป็น...ผู้หญิงคนหนึ่ง!

เสียงร้องอย่างตกใจดังขึ้นมาในกลุ่มของนักเรียนที่อยู่ในแถว น่าจะมาจากกลุ่มนักเรียนที่เพิ่งจะเข้าเรียนเป็นครั้งแรกเท่านั้น พวกเขาเพิ่งจะลงทะเบียนเข้าเรียนในสถาบันแห่งนี้เมื่อ 2-3 วันก่อนนี้เอง

ดังนั้น นี่จึงเป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้คนใครบางคนกระโดดลงมาจากความสูงมากกว่า 30 เมตร ถึงแม้ว่าใครคนนั้นจะมีความแข็งแกร่งที่เหนือมนุษย์ แต่มันก็ไม่ต่างจากการฆ่าตัวตายอยู่ดีไม่ใช่หรือ?

ตอนที่เดวิดสังเกตได้อย่างชัดเจนว่าเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างอย่างอัศจรรย์ใจ และริมฝีปากของเขาก็บิดตัว สร้างเป็นรอยยิ้มแบบสะใจขึ้น

และหัวเราะออกมาอยู่ในใจ ‘หึหึ! หาที่ตายชัด ๆ’

ความเร็วในการตกลงมาของเธอไม่ได้ลดลงเลย อันที่จริง มันเพิ่มขึ้นอีกเสียด้วยซ้ำ เพราะเธอเปลี่ยนท่าทางของตัวเองเป็นพุ่งเอาหัวลงมาก่อน ทำให้ความเร็วที่เริ่มต้นอย่างน่ากลัวอยู่แล้ว ยิ่งเพิ่มมากขึ้นไปอีกมาก เหมือนกับว่าเธอจะไม่พอใจกับความเร็วของตัวเองเท่าไรนัก เพราะเธอเก็บมือเก็บแขนของตัวเองเอาไว้ข้างลำตัวอย่างแนบสนิท เพื่อไม่ให้มันต้านอากาศได้เลย เส้นผมสีบลอนด์ของเธอปลิวสยายไปที่แผ่นหลัง

หวืด!!

การที่ร่างกายของเธอพุ่งลงสู่พื้นด้วยความเร็วสูง มันมีเสียงตัดอากาศด้วยความเร็วสูงดังออกมาให้ได้ยินอย่างชัดเจน

และในตอนที่ร่างของเธอกำลังจะตกกระแทกพื้น เธอก็เริ่มพลิกตัวอีกครั้งในทันที ม้วนตัวเองให้กลับไปอยู่ในท่าทางที่หัวอยู่ด้านบนเท้าอยู่ด้านล่างตามปกติ ขากางออกเล็กน้อยอย่างมั่นคง มือข้างหนึ่งถูกยื่นออกมาทางด้านหน้า มันคล้ายกับท่านั่งม้าของการฝึกกังฟูของคนจีนไม่มีผิด

ตึง!!

นักเรียนที่อยู่ในแถวรับรู้ได้ถึงแรงสั่นสะเทือนในทันที พื้นดินของสนามฝึกทักษะการต่อสู้แห่งนี้สั่นไหวไปหมด ฝุ่นและเศษหญ้าลอยฟุ้งกระจายขึ้นสู่อากาศ มันกระจายตัวปกคลุมไปทั่วทั้งบริเวณ

เสียงร้องด้วยความกลัวดังออกมาจากนักเรียนที่มาใหม่ และถึงแม้ว่าจะมีนักเรียนที่เคยเข้าเรียนกับเธอมาแล้วเมื่อวาน และได้เห็นเหตุการณ์อย่างนี้ไปแล้ว แต่พวกเขาก็ยังมองดูร่างที่ยืนอยู่ในกลุ่มฝุ่นควันนั้นด้วยสายตาที่เหลือเชื่ออยู่ดี

และสีหน้าของเดวิดในตอนนี้ มันแสดงออกถึงความรู้สึกที่ยิ่งกว่าเหลือเชื่อไปไกลมาก มันเต็มด้วยความสงสัย สิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า มันไม่มีทางเกิดขึ้นได้เลย แม้ว่าจะเป็นในความฝัน ไม่มีทางเป็นไปได้แน่ ทั้งในทางวิทยาศาสตร์และตรรกศาสตร์

สิ่งที่เขาคิดเอาไว้ ร่างของเธอต้องแหลกเหลวเป็นชิ้น ๆ... แต่! สิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้านี้คือ ร่างกายที่ไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน ของคนที่กระโดดลงมาจากยานพาหนะที่เคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง และที่ระดับความสูง 30 เมตร!