นักรบพันธุ์ผสม บทที่ 9 - หลักการ ROTFELD

แสงอาทิตย์ในยามเช้าส่องแสงออกมาอย่างสว่างสดใส แสงสว่างนั้นตกกระทบกับผนังของตัวอาคารใหญ่ที่เป็นหอพักนักเรียนใหม่อย่างเต็มที่  ก่อนให้เกิดเงาและแสงสะท้อนของโลหะหลากสีสันออกมา นี่ช่างเป็นบรรยากาศในตอนเช้าที่สวยงามอย่างแปลกประหลาดไม่น้อย

.............

ในห้องพักส่วนตัวของนักเรียนคนหนึ่ง เตียงนอนส่งเสียงออกมาเบา ๆ ตามการขยับตัวของนักเรียนชายคนหนึ่งที่กำลังพลิกตัวอยู่ ดูเหมือนว่านักเรียนคนนี้กำลังหลับอย่างสบายเลยทีเดียว

หลังจากนั้นไม่นาน ก็มีเสียงดังเบา ๆ เกิดขึ้นในห้อง แต่มันสะท้อนไปมากับผนังห้องอย่างต่อเนื่อง ก่อให้เกิดเสียงก้องน่ารำคาญเป็นอย่างมาก

เปลือกตาของเดวิดค่อย ๆ ขยับเปิดขึ้น ใช้เวลาสักพักทีเดียวกว่าที่มันจะลืมขึ้นอย่างเต็มที เขาหาวออกมาด้วยการเปิดปากกว้างเต็มที่ ในดวงตายังเต็มไปด้วยความเกียจคร้าน

แต่ตอนที่เขากำลังจะปิดเปลือกตาของตัวเองลงอีกครั้ง เสียงเบา ๆ คล้ายฟ้าร้องนั่นก็ดังขึ้นอีกครั้ง และคราวนี้ดูเหมือนว่ามันจะดังขึ้นอย่างเร่งเร้ากว่าเดิมไม่น้อย

‘ช่างเป็นการนอนที่เต็มอิ่มมากจริง ๆ’ เดวิดคิดอยู่ในใจ ขณะที่เขาพาตัวเองลุกขึ้นมาจากเตียงนอน

‘แต่ตอนนี้ฉันเริ่มหิวแล้ว’ หลังจากลูบท้องที่ร้องออกมาด้วยความหิวของตัวเองแล้ว เขาก็พูดกับป้ายประจำตัวที่ถูกฝังเอาไว้ตรงข้อมือตัวเอง

ที่ผนังห้องด้านหนึ่งปรากฏเป็นช่องว่างออกมาทันที เสียงครืดคราดของกลไกบางอย่างดังขึ้น มันกำลังทำงานอย่างรวดเร็ว และสร้างเป็นกระจกขนาดหนึ่งเมตรขึ้นมาบานหนึ่ง ด้านข้างวางเตรียมเอาไว้ด้วยอุปกรณ์สำหรับทำความสะอาดร่างกายอย่างเรียบร้อย ส่วนอีกข้างหนึ่งของกระจก เป็นช่องว่างอีกแห่งหนึ่งที่มีหลุมอยู่ด้านใน เดวิดเดาว่ามันน่าจะเป็นส่วนของการกำจัดของเสียแบบหนึ่ง

แม้ว่าจะรู้สึกแปลก ๆ แต่เขาก็จัดการอาบน้ำ ทำความสะอาดร่างกายอย่างรวดเร็ว นี่เป็นประสบการณ์แปลกใหม่สำหรับเขา แต่มันก็ทำให้สบายตัวเป็นอย่างมาก หลังจากจัดการกับตัวเองเรียบร้อยแล้ว เขาก็รีบออกจากห้องทันที ตอนนี้ท้องของเขาส่งเสียงร้องประสานกับเสียงฝีเท้าอย่างต่อเนื่อง

หลังจากเดินไปตามการนำทางของป้ายประจำตัว เขามาถึงที่แห่งหนึ่ง ที่ดูแล้วน่าจะเป็นโรงอาหาร โชคของเขานั่นไม่ค่อยดีสักเท่าไร ที่นี่เพิ่งจะเปิดทำการไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้นี่เอง

ตอนนี้มันยังไม่มีอาหารให้เขากินได้เลย ดูเหมือนว่าเขาจะมาเช้าเกินไป

หลังจากนั่งลงที่เก้าอี้ตัวหนึ่งในโรงอาหารนั้น เขาก็เพิ่งสังเกตว่าที่นี่มีเขาอยู่เพียงคนเดียวเท่านั้น แม้ว่าจะรู้สึกแปลก ๆ แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องแบบนี้มากนัก

เดวิดตัดสินใจที่จะนั่งรออยู่ที่นี่จนกว่าจะมีอาหารให้กิน แต่ในระหว่างนั้น เขาสนใจที่จะลองดูว่าคู่มือนักเรียนมันเขียนอะไรเอาไว้บ้าง เพราะรู้สึกว่ามันจะทำให้เขาลำบากไม่น้อยก่อนหน้านี้ และต้องการที่จะเรียนรู้วิธีการใช้ป้ายประจำตัวของตนเองให้ดีกว่านี้

เขาใช้นิ้วกดลงไปเบา ๆ ที่ตำแหน่งของ ‘ป้ายประจำตัว’ บนข้อมือประมาณ 3 วินาที

‘สวัสดีตอนเช้า เดวิด! หวังว่าคุณคงจะมีความสุขที่ได้พักผ่อนมาหลายวัน’

‘แน่นอน ผมมีความสุขมาก! ขอบคุณที่เป็นห่วง’ ถึงแม้ว่ามันจะเป็นเพียง AI แต่การทำตัวสุภาพเอาไว้ก่อน ไม่ได้มีผลเสียอะไร

‘เดี๋ยวก่อน คุณหมายความว่ายังไง ที่พูดว่าพักผ่อนไปหลายวัน?’ เดวิดถามขึ้นมาอีกครั้งอย่างสงสัยในคำพูดของ AI ที่ตรงเข้าสู่สมองของเขา แม้ว่ามันจะเป็นคำพูดที่ดูเหมือนจะแตกต่างไปเล็กน้อยเท่านั้น แต่เขานั้นเป็นคนที่มีความรู้สึกไว สามารถรับรู้ในสิ่งที่คนอื่นยากจะสังเกตได้เป็นอย่างดี และเขาเก่งในเรื่องนี้ไม่น้อยเลยทีเดียว

‘ระยะเวลาที่คุณนอนหลับไปคือ 52 ชั่วโมง 12 นาที 5 วินาที นั่นคือประมาณ 2 วัน ที่สามารถใช้คำว่า ‘หลายวัน’ แทนได้’ เสียงโทนราบเรียบของ AI ดังตอบขึ้นมาในหัวของเขาโดยตรง

“อะไรนะ?” เดวิดตกใจมาก เสียงของเขาสูงขึ้นกว่าปกติ เพราะเขานั้นแทบจะสติแตกไปแล้วจริง ๆ การที่ได้รับรู้ว่าตัวเองนอนไปนานกว่า 2 วัน สร้างความประหลาดใจให้เป็นอย่างมาก และถ้าให้กล่าวออกมาตามตรง เขาคิดว่าตัวเองยังนอนไม่พอเสียด้วยซ้ำ

และถึงแม้ว่าเขาจะชอบที่ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะละเลยกับเรื่องแบบนี้ไปได้ง่าย ๆ ใครจะสามารถนอนได้ครั้งละ 2 วัน โดยที่ไม่ได้กินอะไรเลย?

ด้วยการสูดหายใจเข้าอย่างลึก ๆ เขาพยายามสงบสติอารมณ์ของตัวเอง ‘มันเกิดปัญหาอะไรขึ้น?’ เดวิดถาม AI อยู่ในใจ

‘ฉันไม่เข้าใจในสิ่งที่คุณถาม’ นั่นคือสิ่งที่มันตอบกลับมา

‘ใช่แล้ว! ฉันลืมไปเสียสนิทว่ามันเป็นแค่ AI’ เดวิดคิด

‘การที่ผมหลับไปรวดเดียวนาน 2 วัน นั่นเป็นเรื่องปกติอย่างนั้นหรือ?’ เดวิดปรับคำถามของเขาใหม่

‘ถึงแม้ว่าจะผิดปกติบ้างเล็กน้อย แต่ก็ยังถือว่าอยู่ในเกณฑ์ที่รับได้ มันเป็นสภาวะที่นักเรียนทุกคนจะต้องผ่าน กระบวนการปลูกถ่ายทำให้ร่างกายของทุกคนถูกใช้จนเกินขีดจำกัด ทำให้ร่างกายต้องการเวลาในการพักฟื้นที่เพิ่มขึ้น การนอนเป็นเวลา 1 วัน หรือบางที 2 วัน เป็นสภาวะปกติสำหรับร่างกายที่ต้องการการฟื้นฟู แต่นักเรียนจำนวน 98.7 เปอร์เซ็นต์ ตื่นขึ้นมาหลังจากหลับไปได้เพียงไม่กี่ชั่วโมง’

“ฉันเป็นคนพิเศษ ก็ต้องมีอะไรพิเศษแบบนี้บ้างล่ะนะ” เดวิดพยายามพึมพำออกมาปลอบใจตัวเอง

‘ตอนนี้คุณช่วยกรุณาให้ข้อมูลผมหน่อยได้มั้ย ว่าต้องทำอย่างไรบ้าง ถึงจะสามารถควบคุมป้ายประจำตัวนี้ได้ดีมากยิ่งขึ้น และคุณใช้วิธีบ้าอะไรกันแน่ ถึงได้สามารถพูดเข้ามาในหัวผมได้โดยตรงแบบนี้?’ เขาสงสัยมาตั้งแต่แรกแล้ว ว่าทำไมเสียงมันถึงดังขึ้นในหัวของเขาได้

‘การใช้ป้ายประจำตัว คุณเพียงแค่ต้องเปลี่ยนโหมดไปเป็นการควบคุมด้วยตัวเองเท่านั้น มันจะลดจำนวนหน้าที่ของฉันลง และอนุญาตให้คุณเข้าจัดการกับระบบโดยตรง

และสาเหตุที่ฉันสามารถสื่อสารโดยตรงเข้าไปที่สมองของคุณได้ นั้นอาศัยหลักการของ ROTFELD  มันคือการประยุกต์ใช้ผลจากทฤษฎีและการทดลองที่ซับซ้อน ในด้านการสั่นสะเทือนและคลื่นความถี่เป็นพื้นฐาน

เมื่อหลายร้อยปีก่อน ยีนทั้งหมดในจีโนมของมนุษย์ได้ถูกถอดรหัสอย่างสมบูรณ์ และด้วยความร่วมมือกันของนักพันธุศาสตร์ทั่วโลก ได้มีการพยายามที่จะปรับปรุงให้พันธุกรรมโดยรวมของมนุษย์นั้นพัฒนาขึ้น ส่งผลให้เกิดนวัตกรรมที่ยิ่งใหญ่ขึ้นมามากมาย รวมถึงหลักการ ROTFELD นี้ด้วย โดยปกติแล้วมันเป็นการอนุญาตให้มีการสื่อสารผ่านกระแสจิต ผ่านการสัมผัสทางร่างกาย ด้วยการถอดรหัสความถี่ของยีน และปรับให้มันจับคู่กันกับความถี่ของคลื่นสมอง’ AI ตอบคำถามออกมาอย่างยืดยาว

แต่นั่นทำให้ในสมองของเดวิดดูว่างเปล่า ไม่สามารถรับรู้อะไรได้อีก “พระเจ้าช่วย! มันจบหรือยัง?” ในที่สุดเขาก็ถามออกมาอย่างหงุดหงิด

‘ดูเหมือนว่าคุณจะยังไม่เข้าใจในหลักการพื้นฐาน?’ AI ถามออกมา

‘ไม่เลยแม้แต่นิดเดียว โดยเฉพาะเจ้าหลักการ ROTFELD นั่น’ เขาตอบกลับไปอย่างห้วน ๆ

‘เปลี่ยนโหมดการอธิบาย หลักการ ROTFELD เป็นการยกตัวอย่างง่าย ๆ

ถ้าจะให้อธิบายแบบธรรมดา โดยพื้นฐานแล้ว มันคือการอ่านความถี่ของคลื่นสมองของคุณ และใช้มันเป็นค่าหลักในการสื่อสาร ทั้งการรับและส่งข้อความ เป็นคลื่นเสียงที่ตรงกับความถี่ของคลื่นสมองนั้น’

“อืมม์ อย่างนี้ค่อยเข้าใจง่ายขึ้นมาหน่อย”

และก่อนที่เขาจะได้ทำอะไรต่อไป เสียงสัญญาณก็ดังยาวขึ้น บ่งบอกว่าตอนนี้อาหารนั้นพร้อมแล้ว

เมื่อได้ยินเสียงสัญญาณนั้น เดวิดก็รีบลุกขึ้นยืนในทันที แล้วรีบเดินตรงไปยืนอยู่ที่หน้าเครื่องอัตโนมัติ ยกมือของตัวเองขึ้นมาตามคำแนะนำของเครื่อง ปล่อยให้มันสแกนป้ายประจำตัวของเขา เมื่อขั้นตอนเสร็จเรียบร้อยแล้ว อาหารของเขาก็ปรากฏออกมาในช่องว่างด้านหน้าของเครื่องจ่ายอาหารนั้น

เดวิดจ้องมองกล่องใส่ของเหลวข้น ๆ ที่อยู่ในถาดด้วยสายตาที่ว่างเปล่า เขาไม่รู้เลยจริง ๆ ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่