นักรบพันธุ์ผสม บทที่ 8 - ห้องที่ว่างเปล่า

“โอ้! จริง ๆ อย่างนั้นหรือ?” เดวิดไม่ได้ตกใจกับเสียงที่ดังขึ้นมาอย่างกะทันหันนั่นแล้ว ตอนนี้เขามีประสบการณ์พอสมควร ไม่ได้ตกใจกับอะไรง่าย ๆ อีกแล้ว

แต่สิ่งที่ทำให้เขาแปลกใจ คือการที่เสียงนั่นบอกออกมาว่าพวกมันรอเขาอยู่?

ประตูโลหะนั่นเปิดกว้างรอให้เขาเดินเข้าไปในห้อง และหลังจากที่กล่าวขอบคุณไนฮุนที่ยังยืนอยู่ด้านข้างแล้ว เขาก็เข้าไปในห้อง พร้อมกับปิดประตูลงทันที

เขาไม่ได้แม้แต่จะรอให้ไนฮุนตอบกลับ เพราะตอนนี้กำลังหมกหมุ่นอยู่กับความคิดของตัวเอง และที่ยิ่งไปกว่านั้น เขาต้องการการพักผ่อนเป็นอย่างมาก ไม่อย่างนั้น ผลข้างเคียงของการข้ามโลก หรือไม่ก็การปลูกถ่ายนี่แหละ จะยิ่งแย่มากไปกว่านี้อีก

เมื่อเขาสำรวจดูห้องของตัวเอง ก็พบว่ามันไม่มีอะไรเลย

“ใครคือ ‘พวกเรา’ ที่คุณเอ่ยถึง?” เดวิดเอ่ยขึ้นลอย ๆ ตั้งใจถามไปยังเสียงที่ได้ยินเมื่อสักครู่ ด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะทำให้ดูสบาย ๆ ในขณะเดียวกันก็สังเกตสถานที่ ที่เขาจะต้องอาศัยอยู่ตลอดระยะเวลา 1 ปีหลังจากนี้

ห้องนี้เป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสธรรมดา ๆ ผนังทั้งสี่ด้านเป็นสีขาวบริสุทธิ์ ไม่มีรอยเปื้อนหรือฝุ่นปรากฏอยู่บนนั้นแม้แต่นิดเดียว และมันเปล่งแสงสีขาวออกมาทำให้ห้องนี้สว่างจ้าไปหมด

นอกจากนั้นแล้ว ไม่มีอะไรให้เดวิดได้มองอีกเลย ห้องนี้ว่างเปล่า!

ไม่มีแม้แต่หลอดไฟให้แสงสว่าง มีแต่แสงที่ปรากฏออกมาจากผนังทั้งสี่ด้านเท่านั้น

แต่นั่นจะไม่เป็นที่สังเกตเห็นได้ง่ายนัก ยกเว้นคนที่ตั้งใจจะมองหาหลอดไฟแบบเขาเท่านั้น และเดวิดก็ยิ่งประหลาดใจขึ้นอีกไม่น้อย เมื่อคิดได้ว่าผนังของห้องนี้เป็นจอภาพประเภทหนึ่งด้วย

ใช้จอภาพเป็นผนังห้อง โลกใบนี้ยังไงเสียก็ไม่ใช่สิ่งที่จะคุ้นชินได้โดยง่ายจริง ๆ

ไม่เพียงแต่เท่านั้น สีขาวสว่างจ้านี้ ทำให้เดวิดรู้สึกไม่ดีเลยจริง ๆ มันทำให้เขานึกไปถึงห้องทดลองใต้ดินที่เขาเพิ่งจากมา และทำให้เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นหนูทดลองตัวหนึ่งขึ้นมาอีกครั้ง จนเขาต้องสะบัดหัวตัวเองอย่างแรง พยายามที่จะสลัดความคิดแย่ ๆ นี้ออกจากสมองไปให้หมด

“คุณคือใคร แล้วทำไมถึงได้รอผมอยู่?” เขาเอ่ยถามออกมาอีกครั้ง เสียงที่ดังขึ้นที่ประตูเปิด สร้างความสงสัยให้เขาไม่น้อยเลยทีเดียว

“ผมชื่อส..” เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง แต่เดวิดไม่รอให้มันพูดจนจบประโยค

“หยุดพูดแค่นั้นแหละ ผมไม่ได้สนใจมากนักว่าคุณคือใคร หรืออยากรู้ว่าคุณชื่ออะไร? ผมแค่อยากรู้ว่าคุณสามารถเข้ามาในห้องผมได้อย่างไรมากกว่า นี่มันเป็นการบุกรุกความเป็นส่วนตัวไม่ไช่หรือยังไง?”

เดวิดยืนกอดอกพูดออกไปด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียดและไม่พอใจ เขาเกลียดการเข้าไปยุ่มย่ามกับพื้นที่ของคนอื่น และเขายิ่งเกลียดการถูกคนอื่นเข้ามายุ่มย่ามกับพื้นที่ของตัวเองมากกว่านั้นอีก และสายตาของเขายังกวาดตาสังเกตไปทั่วห้องอยู่

“นี่เป็นการกระทำที่ไม่สุภาพจริง ๆ แต่นี่เป็นวันแรกที่คุณเข้ามาอยู่ในสถาบัน พวกเราจะตอบคำถามของคุณโดยดี พวกเราคือ AI ที่ดูแลรับผิดชอบชั้นนี้อยู่ทั้งหมด และได้รับอนุญาตให้สามารถแทรกแซงคลื่นความถี่เสียงของห้องพักส่วนตัวของนักเรียนทุกคนได้ 1 ครั้ง แน่นอนว่าพวกเราได้แนะนำตัวเองกับนักเรียนคนอื่นเรียบร้อยแล้ว คุณเป็นคนท้าย ๆ ของชั้นนี้ที่เหลืออยู่”

อาการปวดหัวของเดวิดเกือบจะกำเริบขึ้นมาอีกครั้ง เจ้า AI ตัวนี้แค่ต้องการจะอวดอำนาจของมันให้นักเรียนใหม่ได้รู้แค่นั้นเอง และเขาไม่มีความสามารถในการที่จะจัดการกับเรื่องประเภทนี้เลย

สายตาของเขาที่สอดส่ายไปทั่วห้องเริ่มหยุดลง เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่มีปุ่มหรืออะไรซ่อนอยู่แน่นอนแล้ว เขาก็ขมวดคิ้วแน่น ก่อนจะถามออกไปอีก

“แล้วนี่มันคืออะไรกัน?” น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความแปลกใจ

“โอ้! นี่คือผนังห้องแบบพื้นฐาน ตามปกติแล้วมันจะถูกตั้งให้มีสีขาวแบบนี้ แต่คุณสามารถที่จะเปลี่ยนแปลงรูปแบบของมันได้ คุณเพียงแค่ต้องจ่ายเงิน..”

เสียงนั้นตอบกลับมา แต่ยังไม่ทันที่มันจะได้พูดจบ เดวิดก็กล่าวขัดขึ้นมาอย่างหยาบคายอีกครั้ง

“ไม่! ผมไม่ได้หมายความถึงจอภาพโง่ ๆ นี่ สิ่งที่ผมต้องการจะถามก็คือ ทำไมห้องของผมมันว่างเปล่าขนาดนี้ แม้แต่เตียงนอนก็ยังไม่มี!”

“โอ้! ที่มันเป็นแบบนี้ก็เพื่อที่จะทำให้นักเรียนมีที่ว่างพอสำหรับการฝึกฝน หืมม์? นี่เป็นนักเรียนอีกคนแล้วสินะ ที่ไม่ยอมอ่านคู่มือที่ทางสถาบันส่งให้ คุณควรที่จะให้ความสนใจกับข้อมูลที่อยู่ใน...”

เดวิดไม่ได้รอฟังด้วยซ้ำว่าเสียงนั้นพูดอะไรออกมาบ้าง เขารีบออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว

ไนฮุนเพิ่งจะเดินจากไปได้ไม่ไกลเท่าไรนัก หน้าตาดูเย็นชาเป็นอย่างมาก ดูเหมือนว่าเขากำลังคิดเรื่องอะไรที่สำคัญอยู่ คิ้วของเขาขมวดแน่นเลยทีเดียว

แล้วเขาก็รู้สึกเหมือนมีลมพัดมาปะทะจากด้านหลัง แต่ก่อนที่จะทันได้หันหน้ากลับไปดูว่ามันเกิดอะไรขึ้น ไหล่ของเขาก็ถูกจับเอาไว้แน่นจากด้านหลัง นั่นทำให้เขาถึงกับสะดุ้งสุดตัว

เขาหันหลังกลับมามอง ก็พบว่าเป็นเดวิด ทำให้สายตาของเขาเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามทันที

“เฮ้ ฉันหาพวกข้าวของเครื่องใช้ในห้องได้ยังไง?” เดวิดถามออกมาอย่างรวดเร็ว ถ้าไม่มีเครื่องใช้พื้นฐาน เขาไม่มีทางใช้ชีวิตอยู่ในห้องนั้นได้ตลอดทั้งปีแน่

“ก็แค่เอามือแตะที่ป้ายประจำตัวของนาย 3 วินาทีเหมือนเดิม แล้วก็บอกให้มันส่งเตียงนอน หรือของอื่น ๆ ในห้องออกมา แค่นั้นแหละ พวกมันถูกซ่อนเอาไว้อยู่ข้างในผนังแล้ว” ไนฮุนตอบคำถามอย่างตรงไปตรงมา

“แล้วนายก็ควรจะต้องอ่านคู่มือนักเรียนได้แล้วนะ มันยังมีเรื่องที่ยุ่งยากมากกว่านี้อยู่อีกเยอะทีเดียว” เขากล่าวให้คำแนะนำกับเดวิดอีกครั้ง พร้อมกับตบไหล่ของเขาเบา ๆ

“อืมม์ ฉันจะพยายามนะ ขอบใจนายมาก! แล้วฉันจะพยายามตอบแทนนายในภายหลัง อ้อ! ไม่ต้องอยู่รอฉันนะ ฉันคงจะไม่ออกมาอีกแล้ว”

เดวิดหัวเราะออกมาอย่างกระอักกระอ่วน โบกมือให้กับไนฮุนเป็นการบอกลา ก่อนที่จะไม่รอให้เขาตอบกลับอีกครั้ง มุ่งตรงไปที่ห้องของตัวเอง แล้วปิดประตูอย่างรวดเร็ว

เมื่ออยู่ในห้อง เขากดลงที่ป้ายประจำตัว 3 วินาที แต่ก่อนที่เขาจะได้พูดสั่งอะไรออกไป ก็ได้ยินเสียงดังขึ้นอยู่ในหัวของตัวเองเสียก่อน

“ยินดีต้อนรับเดวิด ในเมื่อนี่เป็นครั้งแรกที่ท่านเข้าสู่ระบบ ขอแนะนำและบังคับให้อ่านคู่มือนักเรียนอย่างละเอียด ท่านจะเริ่ม..”

ถึงแม้ว่าเขาต้องการจะอ่านคู่มือนักเรียนนี้อยู่บ้าง แต่มันต้องไม่ใช่ตอนนี้แน่ สภาพร่างกายของเขาไม่สมควรที่จะทำอะไรแบบนั้นในตอนนี้เลย

“คุณเรียกเตียงนอนออกมาให้ผมหน่อยได้หรือไม่?”

“ติดตั้งเตียงนอนทันที!” เสียงในหัวของผมตอบสนองออกมาทันที

ครืด!

เสียงของกลไกดังขึ้นมาให้ห้องทันที ผนังสีขาวด้านหนึ่งของห้องถูกเปิดออก แสดงให้เห็นถึงรายละเอียดที่อยู่ภายใน และภายในเวลาเพียงไม่เกิน 2 วินาที ม้วนของโลหะบางอย่างก็คลี่ออกมาจากผนัง และรวมตัวกันเข้าอย่างรวดเร็วจนกลายเป็นเตียงนอนตัวหนึ่งขึ้นมา

ดวงตาของเดวิดลุกโชนเป็นประกายออกมา เมื่อได้เห็นภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า มันยังมีสิ่งที่ทำให้ตื่นเต้นตกใจได้ตลอดเวลาเลยจริง ๆ ดูเหมือนว่าโลกใบนี้จะไม่ยอมปล่อยให้เขาลืมความจริงไปได้เลย ความจริงที่ว่าเขาเป็นคนที่มาจากโลกอื่น

แต่สำหรับตอนนี้ เขาไม่มีเวลาไปคิดอะไรอย่างอื่นแล้ว เขาต้องการนอนอย่างเร่งด่วน มันน่าจะเป็นวิธีเดียวที่จะทำให้ผลข้างเคียงที่เกิดขึ้นกับเขาในตอนนี้หายไปได้ นี่คือสิ่งที่เขารับรู้ได้โดยสัญชาตญาณของตัวเอง!