บทที่ 18 - เพลงดาบขั้นต้น

บทที่ 18 - เพลงดาบขั้นต้น

ย่านหรูอี้ ถนนสายการค้าที่พลุกพล่าน ห่างไกลจากร้านตระกูลลั่วพอสมควร

เฉินเฉิงเดินปะปนไปกับฝูงชน ท่าทางเหมือนเดินเที่ยวเล่น แต่สายตาคอยสอดส่ายมองไปข้างหลังอย่างระแวดระวัง เช็คดูว่ามีใครสะกดรอยตามมาหรือไม่

ตั้งแต่ออกมาจากร้านตระกูลลั่ว เขาเดินวนเวียนผ่านถนนใหญ่มาสามสายแล้ว จนแน่ใจว่าไม่มีใครตามมาจริงๆ

มีคัมภีร์ดาบระดับกลางกับเงินห้าสิบตำลึงอยู่ในอกเสื้อ รู้สึกเหมือนเด็กน้อยถือทองเดินผ่านตลาดสด เสียวสันหลังวาบๆ

"ดูท่าข้าจะคิดมากไปเอง ร้านใหญ่อย่างตระกูลลั่ว คงไม่ลดตัวมาโกงเงินแค่ห้าสิบตำลึงหรอก"

คิดได้ดังนั้น เฉินเฉิงก็มุ่งหน้ากลับบ้าน

ที่ต้องระวังตัวขนาดนี้ ก็เพราะชายหญิงคู่ที่อยู่บนชั้นสองของร้านตระกูลลั่วเมื่อกี้ สร้างแรงกดดันให้เขาอย่างมหาศาล

โดยเฉพาะชายวัยกลางคนคนนั้น สายตาที่มองมาลึกซึ้งและเฉียบคม แค่มองแวบเดียว เฉินเฉิงก็สัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่มองไม่เห็น นี่คือกลิ่นอายของยอดฝีมือที่แท้จริง

ชายคนนั้นยิ้มให้ แต่เฉินเฉิงรู้สึกว่ารอยยิ้มนั้นไม่ได้มีความเป็นมิตร แต่เป็นความเย็นชา เป็นการมองแบบที่ผู้แข็งแกร่งมองมดปลวกที่ไม่มีค่าในสายตา

"คนคนนั้นน่าจะเป็นยอดฝีมือของร้านตระกูลลั่ว ต้องไม่ให้เขาจับพิรุธได้" นี่คือความคิดแรกของเฉินเฉิงตอนสบตากัน

ดังนั้นตอนเดินออกมา เขาเลยแกล้งเดินโซเซ ฝีเท้าเบาลอย ทำท่าเหมือนคนอ่อนแอ เพื่อปกปิดฝีมือที่แท้จริงของตัวเอง

ระวังไว้ก่อนดีกว่าแก้ ปลอดภัยไว้ก่อนไม่เสียหาย

มีเงินห้าสิบตำลึงติดตัว เฉินเฉิงทำตัวโลว์โปรไฟล์สุดๆ ไม่แวะซื้อเนื้อสัตว์ รีบตรงดิ่งกลับบ้าน พอถึงบ้านก็ขังตัวเองอยู่ในห้อง ตั้งหน้าตั้งตาศึกษาคัมภีร์ 'เพลงดาบไล่ล่าสายลม'

เพลงดาบไล่ล่าสายลม สมกับเป็นวิชาระดับกลาง กระบวนท่าซับซ้อน เคล็ดลับการออกแรงเยอะมาก มีคำอธิบายรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เต็มไปหมด

ขนาดเฉินเฉิงเคยฝึกดาบพื้นฐานมาบ้าง คุ้นเคยกับการใช้ดาบ แต่พอมาอ่านเล่มนี้ก็ยังมึนตึ้บ

โชคดีที่ระบบหน้าต่างสถานะช่วยได้แม้กระทั่งตอนอ่านหนังสือ เวลาเจอจุดที่เข้าใจยาก พออ่านไปเรื่อยๆ ความคืบหน้าก็เพิ่มขึ้น

อ่านรอบแรกไม่เข้าใจ รอบสองก็เริ่มเก็ท จนรอบสามรอบสี่ พอความคืบหน้าเพิ่มขึ้น ความเข้าใจก็แล่นปราดเข้ามาในหัวเหมือนมีคนมาไขกุญแจสมอง

กว่ามู่เสี่ยวหว่านจะมาเรียกกินข้าวเย็น เฉินเฉิงก็จำกระบวนท่าและเคล็ดลับการออกแรงได้ขึ้นใจ

หลังกินข้าว เขาก็รีบออกไปฝึกดาบที่ลานบ้านทันที

"ท่าขี่พายุ!"

......

"ท่าบัญชาลม!"

......

"ท่าไล่ล่าลม!"

......

สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น สิบตาเห็นไม่เท่ามือคลำ เฉินเฉิงซึ้งเลยว่าการปฏิบัติจริงยากกว่าทฤษฎีเยอะ

แม้จะจำได้ทุกตัวอักษร แต่พอลงมือฝึกจริง ก็ติดๆ ขัดๆ ไปหมด เดี๋ยวท่าไม่เป๊ะ เดี๋ยวออกแรงไม่ถูก

พอท่าเป๊ะ แรงถูก ก็ดันเชื่อมท่าไม่ต่อเนื่อง

พอเชื่อมท่าได้ การเคลื่อนไหวร่างกายก็ตามไม่ทันอีก

แต่ยิ่งฝึก เฉินเฉิงก็ยิ่งจับจุดได้

【ความคืบหน้าเพลงดาบไล่ล่าสายลมเพิ่มขึ้น】

【ทักษะ : เพลงดาบไล่ล่าสายลม (ยังไม่เข้าขั้น 1/10)】

ฝึกไปเกือบสองชั่วโมง จนฟ้ามืดสนิท ความคืบหน้าก็ทะลุ 1 แต้ม

"ไม่เลว ถ้าความเร็วระดับนี้ ฝึกอีกสักสิบชั่วโมง หรือประมาณสองสามวัน ก็น่าจะเข้าขั้นพื้นฐานได้

อนาคตสดใส!"

เฉินเฉิงเก็บดาบ ยืนยืดอกด้วยรอยยิ้ม

แม้จะยังไม่เข้าขั้น แต่เขาก็พอจะรำท่า 'ขี่พายุ' ได้บ้างแล้ว

อานุภาพของท่าขี่พายุนั้นร้ายกาจ เหนือกว่าท่าฟันมั่วซั่วแบบเดิมคนละชั้น

เช้าวันรุ่งขึ้น เฉินเฉิงตื่นมาฝึกดาบแต่เช้า แล้วรีบไปคุกเขตใต้ เพื่อขอลากิจกับหัวหน้าเฉิงรุ่ย

ลากิจต้องโดนหักเงินเดือน แต่ตอนนี้เฉินเฉิงมีเงินตั้งห้าสิบตำลึง เศษเงินค่าจ้างแค่นั้นเขาไม่สนหรอก การฝึกดาบสำคัญกว่า

ผู้คุมเป็นงานชั้นต่ำ ต้องขลุกอยู่ในคุกมืดๆ อากาศเสีย สุขภาพย่อมแย่เป็นธรรมดา

ช่วงก่อนเฉิงรุ่ยขยันเดินตรวจงาน ผู้คุมไม่กล้าอู้ จนหลายคนป่วยการเมือง ลางานกันเป็นแถว

จนกระทั่งไม่กี่วันมานี้ เฉิงรุ่ยเอาแต่นั่งอยู่ในห้องทำงาน แทบไม่ลงมาตรวจคุก

พวกผู้คุมเลยกลับมาทำตัวเหลวไหลเหมือนเดิม อู้ได้อู้ หลับได้หลับ ไม่มีใครลางานอีก

ทุกคนคิดว่าไฟแรงของหัวหน้าใหม่คงมอดลงแล้ว

มีแต่เฉินเฉิงที่พอจะเดาออก เขาเห็นว่าขากางเกงของเฉิงรุ่ยไม่มีลูกตุ้มถ่วงแล้ว และมักจะถือเหล็กนาบไปทักทายซิ่วเฉินที่แดนประหารบ่อยๆ

ความพยายามนั้น ไม่ต่างจากอาเฉิงคนโหดเมื่อเดือนก่อนเลย

เฉินเฉิงขอลางานสามวัน เฉิงรุ่ยอนุมัติทันทีโดยไม่ถามสักคำ ข้ออ้างเรื่องป่วยไข้ที่เตรียมไว้เลยเป็นหมัน

สามวันต่อมา

ยามเช้าตรู่

หิมะตกหนักโปรยปรายลงมาอีกระลอก

ลานบ้านตระกูลเฉินถูกปกคลุมด้วยหิมะหนา มู่เสี่ยวหว่านนั่งผิงไฟทำงานฝีมืออยู่ที่หน้าประตูครัว นานๆ ทีก็เงยหน้ามองร่างผอมที่กำลังร่ายรำดาบกลางหิมะ รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏบนใบหน้า

【ความคืบหน้าเพลงดาบไล่ล่าสายลมเพิ่มขึ้น】

【ทักษะ : เพลงดาบไล่ล่าสายลม (ขั้นต้น 1/100)】

รำเพลงดาบจบกระบวนท่า เฉินเฉิงเก็บดาบ ยิ้มกว้างด้วยความยินดี

ในที่สุด เพลงดาบไล่ล่าสายลมก็เข้าสู่ขั้นต้น!

เขายื่นดาบออกไปข้างหน้า หลับตาลงช้าๆ ทบทวนเคล็ดวิชาและกระบวนท่าในหัว

หิมะตกลงมาไม่ขาดสาย ไม่นานตัวเขาก็กลายเป็นมนุษย์หิมะ

ไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหน จู่ๆ ดาบในมือก็สั่นสะเทือน เฉินเฉิงพุ่งตัวออกไปข้างหน้า

"ท่าขี่พายุ!"

คนไปพร้อมดาบ ดาบไปพร้อมลม! ดาบวาดออก ทิ้งรอยเท้าจางๆ ไว้บนหิมะ

"ท่าบัญชาลม!"

เหาะเหินเดินอากาศ ดาบเร็วดุจลม! ดาบหมุนวนต่อเนื่อง แม่นยำรวดเร็ว

"ท่าไล่ล่าลม!"

ไล่ตามเงาลม ดาบไล่กวดเงา! เพลงดาบเร็วจี๋ จนเกิดภาพติดตาซ้อนทับกัน

......

【จิตรวมเป็นหนึ่ง เข้าสู่สภาวะจดจ่อ ความคืบหน้าเพลงดาบไล่ล่าสายลมเพิ่มขึ้น】

【ทักษะ : เพลงดาบไล่ล่าสายลม (ขั้นต้น 6/100)】

รำดาบจบรอบสอง หน้าต่างระบบก็เด้งขึ้นมา

"มีสภาวะจดจ่อด้วยแฮะ สมกับเป็นรางวัลแห่งความพากเพียร!"

เฉินเฉิงดีใจ รีบสงบจิตใจ ฝึกต่ออย่างบ้าคลั่ง แต่สภาวะจดจ่อก็ไม่โผล่มาอีก

ผ่านไปสิบห้านาที เขาเก็บดาบ ยืนครุ่นคิด

"ดูท่าสภาวะจดจ่อแบบนี้ คงแล้วแต่ดวง จะไปบังคับให้เกิดคงไม่ได้

ช่างเถอะ แค่ความคืบหน้าเพิ่มขึ้นก็พอแล้ว!"

ฝึกต่อไป

......

"เปิดประตู! รีบเปิดประตูเดี๋ยวนี้!"

ใกล้เที่ยง เสียงทุบประตูดังลั่นมาจากหน้าบ้าน

เฉินเฉิงหยุดฝึก คว้าดาบเดินไปเปิดประตู

ข้างนอกมีชายฉกรรจ์ชุดดำพกดาบสี่คนยืนอยู่

"จ่ายค่าคุ้มครองเดือนนี้มา ห้าสิบอีแปะ"

ชายหน้าดำรูปร่างบึกบึนที่เป็นหัวหน้า กวาดตามองเฉินเฉิง แล้วเอ่ยเสียงเหี้ยม

[จบแล้ว]