บทที่ 8 เพลงดาบและคู่หู

บทที่ 8 เพลงดาบและคู่หู

เพียงไม่นาน ร่างทั้งร่างของฮอลโลว์คาเมเลียนก็ถูกเยคาว่ากินจนเกลี้ยง แม้แต่หน้ากากที่แตกเป็นเสี่ยง ๆ ก็ยังถูกเขากวาดเรียบ

การเผชิญหน้ากับฮอลโลว์คาเมเลียนระดับไจแอนท์ฮอลโลว์ครั้งนี้แม้จะอันตราย แต่ผลตอบแทนก็น่าพอใจยิ่งนัก แม้ขนาดตัวของเยคาว่าแทบจะไม่เพิ่มขึ้นเลย ยังคงยาวราวสิบเมตรกว่า ๆ แต่แรงดันวิญญาณกลับเพิ่มขึ้นเกือบเท่าตัว เรียกได้ว่าความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า

เวลานี้ เยคาว่ามั่นใจว่าต่อให้ฮอลโลว์คาเมเลียนตัวนั้นฟื้นคืนชีพมาสู้กับเขาอีกครั้ง เขาก็ยังสามารถเอาชนะมันได้ แม้จะไม่ได้ใช้เซโร่เป่าลิ้นมันทิ้งก่อนก็ตาม

เจ้าฮอลโลว์หมาน้อยข้างกายก็กินก้อนเนื้อที่ใหญ่กว่าตัวมันเองจนหมดเกลี้ยงเช่นกัน ตอนนี้ร่างกายของต้าหวงดูแข็งแรงกว่าเดิมมาก

“บรู๊ว โฮ่ง โฮ่ง!”

ต้าหวงเห่าใส่เยคาว่าสองสามที น้ำเสียงเจือความดีใจ

“แกบอกว่าช่วยรักษาแผลให้ฉันได้งั้นเหรอ?”

แม้เจ้าฮอลโลว์หมาตัวนี้จะแค่เห่าเหมือนลูกหมาปกติ แต่ไม่รู้ทำไม เยคาว่าถึงเข้าใจความหมายของมันได้อย่างแม่นยำ เขาจึงอุ้มเจ้าหมาน้อยขึ้นมาอย่างเบามือตามที่มันเสนอ แล้ววางไว้บนไหล่

จากนั้นต้าหวงก็กระโดดจากไหล่ไปเกาะที่หลังของเยคาว่า แล้วใช้ลิ้นเลียแผลรูเลือดสองรูที่หลังเยคาว่าซึ่งกำลังจะตกสะเก็ดอย่างแผ่วเบา ฉากอัศจรรย์บังเกิดขึ้นทันที บาดแผลที่เดิมทีต้องใช้เวลาพักฟื้นนาน กลับลอกคราบแผลเป็นออกทันตาเห็น และแผ่นหลังของเยคาว่าก็กลับมาเรียบเนียนดังเดิม

“ไม่นึกเลยว่าแกจะมีทักษะนี้ ถ้างั้นแกก็ตามฉันมาได้เลย!”

“บรู๊ว โฮ่ง โฮ่ง!”

ได้ยินเยคาว่าพูดเช่นนั้น ต้าหวงก็เห่าตอบรับอย่างร่าเริงสองที ราวกับเข้าใจภาษา แล้วยืนนิ่งอย่างว่าง่ายบนไหล่ซ้ายของเยคาว่า

ส่วนเยคาว่าใช้หางม้วนเก็บหนามกระดูกสองอันที่เคยทำร้ายเขาบาดเจ็บสาหัส แล้วรีบพาต้าหวงออกจากพื้นที่ทันที

...

ในถ้ำใต้ดินที่เกิดจากทรายแข็งตัว ต้าหวงนอนหลับปุ๋ยอยู่มุมหนึ่ง ดูเหมือนกำลังย่อยเนื้อที่กินเข้าไปเมื่อครู่

ส่วนเยคาว่านั่งเหม่อมองหนามกระดูกขนาดใหญ่สองอันในมือ ในการต่อสู้เมื่อครู่ เขาเจ็บหนักเพราะเจ้าหนามสองอันนี้ ตอนแรกกะว่าจะกินให้หมด แต่ฟันของเขาในตอนนี้กัดไม่เข้า กัดไปทีนึงเกือบฟันหัก เลยเก็บมันไว้

ตอนนี้ยิ่งดู เขายิ่งรู้สึกว่าหนามกระดูกสองอันนี้หน้าตาเหมือนหนามบนคอกิลเลียน ไม่รู้ว่าเจ้าฮอลโลว์คาเมเลียนไปหามาจากไหน พอนึกย้อนไปถึงตอนที่เขาต่อยคาเมเลียนด้วยมือเปล่าแล้วโดนพิษ เยคาว่าเลยตัดสินใจเก็บหนามกระดูกสองอันนี้ไว้เป็นอาวุธ

ลูกผู้ชายชาวดาวสีน้ำเงินทุกคนย่อมมีความฝันจะเป็นจอมยุทธ์ เยคาว่าก็เช่นกัน ในชาติก่อนเขาเคยไปเรียนวิชาดาบกับอาจารย์เคนโด้ชื่อดังอยู่พักหนึ่ง ซึ่งค่าเรียนก็แพงเอาเรื่อง

เขาไม่เคยฝันเลยว่าวิชาดาบที่เรียนเล่น ๆ ในตอนนั้น จะได้เอามาใช้จริงในวันหนึ่ง

เยคาว่าค่อย ๆ ทบทวนบทเรียนวิชาดาบที่เคยเรียนมา

‘ท่าพื้นฐานแปดท่าของเพลงดาบ: แทง, ฟัน, เสย, กัน, ปัด, จี้, ทลาย และสกัด’

ชัดเจนว่าหนามกระดูกสองอันนี้เหมาะให้เยคาว่าใช้ท่า ‘แทง’ เท่านั้น แต่โชคดีที่ทักษะเน้นคุณภาพไม่ใช่ปริมาณ เยคาว่าแค่ฝึกท่าแทงให้เชี่ยวชาญก็พอรับมือพวกฮอลโลว์สมองน้อยพวกนั้นได้แล้ว

เยคาว่ายกหนามกระดูกขึ้นด้วยสองมือ ถือเหยียดตรง แขนและหนามกระดูกเป็นเส้นตรงเดียวกัน แล้วแทงออกไปข้างหน้าอย่างรุนแรง พริบตาเดียวเสียงลมแหวกอากาศก็ดังหวีดหวิว ดูน่าเกรงขามไม่น้อย

เยคาว่าจึงฝึกท่าแทงใส่อากาศซ้ำ ๆ อยู่ในถ้ำใต้ดิน

“เฮ้อ เป็นฮอลโลว์นี่สะดวกกว่าเป็นมนุษย์เยอะแฮะ!”

ในชาติก่อน เพราะทำงานล่วงเวลาเป็นประจำและแทบไม่ได้ออกกำลังกาย แค่แกว่งดาบสองสามทีก็เหนื่อยหอบแล้ว แต่ตอนนี้เยคาว่าแทงต่อเนื่องเป็นพันครั้งกลับไม่มีอาการเหนื่อยล้าแม้แต่น้อย

เวลานี้ ต้าหวงที่ตื่นขึ้นมาแล้ว จ้องมองสิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์ตรงหน้าด้วยสีหน้าสงสัย ไม่เข้าใจว่าทำไมมันถึงเอาแต่โจมตีใส่อากาศ

...

ทะเลทรายฮูเอโคมุนโด เขตแดนใหม่

“อ๊บ!”

ฮอลโลว์กบตัวอ้วนกลมสีแดงเพลิง สูงห้าเมตร กำลังไล่กวดฮอลโลว์หมาตัวขนาดปกติอยู่ด้านหน้า เห็นความเร็วของเจ้าหมาน้อยตัวนี้แล้ว ฮอลโลว์กบเกือบจะถอดใจ แต่ไม่รู้ทำไมจู่ ๆ ความเร็วของเจ้าหมาน้อยก็ตกลง

ทำให้ฮอลโลว์กบที่คิดจะเลิกไล่กลับมามีฮึดไล่ตามอีกครั้ง ทันใดนั้น ฮอลโลว์หมาที่ถูกไล่กวดอยู่ข้างหน้าก็วิ่งไปหยุดกึกที่เนินทรายแห่งหนึ่ง

เห็นดังนั้น ฮอลโลว์กบก็ส่งเสียงร้องประหลาดแล้วกระโจนเข้าใส่เหยื่ออย่างบ้าคลั่ง ทว่าทันทีที่เท้าแตะพื้น มันก็ถูกหนามกระดูกแหลมคมที่โผล่ขึ้นมาจากทรายเสียบทะลุ

“เปรี๊ยะ!”

พร้อมกันนั้น สายฟ้าแรงสูงก็แล่นผ่านหนามกระดูกเข้าสู่ร่าง ทำเอาฮอลโลว์กบเจ็บปวดเจียนตาย

“อ๊บ!”

ฮอลโลว์กบร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด จ้องเขม็งไปที่ฮอลโลว์หมาตรงหน้า อยากจะฉีกมันเป็นชิ้น ๆ ผิดคาดที่เจ้าต้าหวงกลับกระโดดมุดลอดรูฮอลโลว์ใต้ท้องของฮอลโลว์กบออกมาดื้อ ๆ

เยคาว่าโผล่ขึ้นจากทรายในจังหวะพอดีเป๊ะ สะบัดหนามกระดูกในมือฟันฉับ ตัดร่างฮอลโลว์กบขาดครึ่งท่อนที่เอว

“ทำได้ดีมาก เจ้าหนูต้าหวง!”

ข้างเนินทราย เยคาว่าเริ่มแบ่งของรางวัล ฉีกขาหลังของฮอลโลว์กบยื่นให้ต้าหวง ส่วนตัวเยคาว่าเองก็เริ่มลงมือสวาปาม

ตลอดเวลาที่อยู่ในเขตแดนใหม่ ต้าหวงจะทำหน้าที่ล่อศัตรู ส่วนเยคาว่ารับหน้าที่ซุ่มโจมตี ด้วยวิธีนี้ ทั้งสองล่าฮอลโลว์ไปได้กว่าสิบตัวแล้ว รวมถึงสตรองฮอลโลว์อีกห้าตัว ประสิทธิภาพการล่านี้เร็วกว่าตอนที่เยคาว่าลุยเดี่ยวหลายเท่าตัว

จากการต่อสู้จริงไม่กี่วันนี้ ท่าแทงของเยคาว่าชำนาญขึ้นเรื่อย ๆ และเขาสามารถหน่วง ‘ประกายอัสนี’ ไว้ที่หนามกระดูกได้นานขึ้นแล้ว ก็ด้วยท่านี้นี่แหละที่ทำให้เขาฆ่าฮอลโลว์กบระดับเดียวกันได้ในพริบตาเมื่อครู่

ข้อเสียอย่างเดียวคือเจ้าหนามกระดูกนี่ เดิมทีตอนอยู่ในมือเจ้าไจแอนท์ฮอลโลว์คาเมเลียน ความยาวมันกำลังพอดีมือ แต่พอมาอยู่กับเยคาว่าในขนาดตัวปัจจุบัน เอามาใช้เป็นดาบมันดันยาวเกะกะไปหน่อย

แต่เรื่องพวกนี้ไม่ใช่ปัญหา เยคาว่ารู้สึกว่าแรงดันวิญญาณในร่างกายสะสมถึงระดับหนึ่งแล้ว ดูเหมือนว่าแค่กินเฟรชแมนฮอลโลว์อีกตัวเดียว เขาก็น่าจะเลื่อนขั้นเป็นไจแอนท์ฮอลโลว์ได้

ถึงตอนนั้น ขนาดตัวเขาจะใหญ่ขึ้น และน่าจะเข้ากับหนามกระดูกสองอันนี้ได้พอดีเป๊ะ

ดังนั้น เยคาว่าจึงไม่คิดจะรีรอ กะว่าจะตีเหล็กตอนกำลังร้อน เขาจะเลื่อนขั้นเป็นไจแอนท์ฮอลโลว์รวดเดียวจบในวันนี้เลย!

“โฮก!”

แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าว เขาก็เจอเฟรชแมนฮอลโลว์รูปร่างจระเข้ตัวหนึ่ง พุ่งตรงเข้ามาหาเยคาว่าอย่างไม่กลัวตาย

“อะไรจะบังเอิญขนาดนั้น!”

มองดูฮอลโลว์จระเข้ที่คลุ้มคลั่ง ต้าหวงที่เกาะอยู่บนไหล่เยคาว่าก็กระโดดลงมาอย่างรู้หน้าที่ กะพริบตาโตดูงุนงงเล็กน้อยว่าทำไมเจ้าจระเข้นั่นถึงวิ่งมาหาที่ตายเอง

เยคาว่าไม่ลังเล แทงหนามกระดูกในมือสวนออกไป เสียบทะลุเฟรชแมนฮอลโลว์ผู้ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ตัวนั้นจนเหมือนบาร์บีคิวเสียบไม้!

เยคาว่าที่ฆ่ามันได้ในพริบตาไม่ได้เลือกที่จะกินทันที เขาหิ้วศพฮอลโลว์จระเข้กลับไปยังถ้ำใต้ดิน เพราะเยคาว่าที่กำลังจะเลื่อนขั้นเป็นไจแอนท์ฮอลโลว์ ต้องการพื้นที่ปลอดภัยในการวิวัฒนาการ เพื่อป้องกันการถูกลอบโจมตีจากฮอลโลว์ระดับเดียวกัน

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน

By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล

═❀═❀═❀═❀═❀═❀═