บทที่ 5 ชาร์ล็อตต์ คูลฮอร์น

บทที่ 5 ชาร์ล็อตต์ คูลฮอร์น

ฮูเอโคมุนโด เขตแดนใหม่

ชื่อก็บอกอยู่แล้วว่าเป็นอาณาบริเวณกว้างใหญ่ที่เป็นแหล่งหากินของเฟรชแมนฮอลโลว์ ตั้งอยู่ในเขตรอบนอกสุดของทะเลทรายฮูเอโคมุนโดทั้งหมด

“โฮก!”

เสียงคำรามป่าเถื่อนดังก้อง เมื่อมองไปทางต้นเสียง ร่างหนึ่งที่เดิมทียังพอเค้าโครงความเป็นมนุษย์ ก็ถูกของเหลวสีขาวห่อหุ้มทันที ก่อนจะกลายร่างเป็นฮอลโลว์แมงมุมขนาดครึ่งตัวคน

ชัดเจนว่านี่คือการดิ้นรนครั้งสุดท้ายของวิญญาณที่กำลังจะกลายสภาพ ซึ่งในที่สุดก็กลายเป็นฮอลโลว์โดยสมบูรณ์ในฮูเอโคมุนโด

ตอนแรกที่เยคาว่าพบเขา ก็นึกว่าเจอเพื่อนมนุษย์ในฮูเอโคมุนโด แต่พอเข้าไปดูใกล้ ๆ ถึงรู้ว่าคนผู้นี้เสียสติไปแล้วและเหลืออีกเพียงก้าวเดียวก็จะกลายเป็นฮอลโลว์

เยคาว่าพร้อมด้วยร่างกายมหึมา พุ่งพรวดขึ้นมาจากทรายด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ กลืนฮอลโลว์แมงมุมตัวนั้นลงท้องราวกับขนมขบเคี้ยว

“แทนที่จะเสียสติแล้วมีชีวิตอยู่เยี่ยงเดรัจฉาน สู้มาเป็นอาหารให้ฉันดีกว่า ฉันจะพาแกไปสู่นิรันดร์เอง!” เยคาว่าตบพุงเบา ๆ พลางถอนหายใจบอกฮอลโลว์แมงมุมที่กลายเป็นอนุภาควิญญาณไปแล้ว

ในช่วงเวลาต่อมา เยคาว่าซ่อนตัวอยู่ในทะเลทรายเขตแดนใหม่แห่งนี้ คอยเสาะหาเฟรชแมนฮอลโลว์ ด้วยสถานะสตรองฮอลโลว์บวกกับการลอบโจมตีที่วางแผนมาอย่างดี ทำให้การล่าแทบจะไร้ความเสี่ยง

เพราะเยคาว่าต่างจากฮอลโลว์ทั่วไปตรงที่มีสติปัญญาของมนุษย์ ตอนนี้เขายังอ่อนแอมาก หากไปท้าตีท้าต่อยกับคู่ต่อสู้ที่เก่งกว่าตัวเองมาก ๆ เหมือนพวกบ้าพลัง นั่นคงเป็นการกระทำที่สิ้นคิด เพราะเขาไม่มีพลังที่ถูกผนึกไว้หรือสูตรโกงใด ๆ

วันเวลาผ่านไปกว่าสิบวันโดยไม่รู้ตัว ขนาดตัวของเยคาว่าในตอนนี้ใหญ่ขึ้นจนยาวราวสิบเมตรแล้ว เขายังคงล่าเฟรชแมนฮอลโลว์ในเขตแดนใหม่ ส่วนหนึ่งเพื่อล่าเหยื่อ อีกส่วนก็เพื่อดูว่าจะมีเฟรชแมนฮอลโลว์ตัวอื่นที่ยังคงสติปัญญาของมนุษย์ไว้ได้เหมือนเขาบ้างไหม

น่าเสียดายที่เขาไม่พบพวกพ้องเลย แต่ความยาวของลำตัวกลับเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

หลังจากการทดสอบ พลังทำลายของเซโร่จากเยคาว่าเพิ่มขึ้นหลายเท่าตัวเมื่อเทียบกับตอนที่เพิ่งฝึกสำเร็จ คิดเป็นเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ของพลังที่กิลเลียนผ่าเหล่าตัวนั้นปล่อยออกมา สิ่งสำคัญที่สุดคือเขาไม่ได้ยิงทีเดียวหมดก๊อกอีกต่อไป ด้วยแรงดันวิญญาณรวมของเยคาว่าในตอนนี้ เขาสามารถยิงได้สองนัดก่อนจะหมดแรง

นั่นหมายความว่าเมื่อเจอกับคู่ต่อสู้ตึงมือ เขาสามารถใช้ ‘อำพราง’ ซ่อนตัวในเงามืด เปิดด้วยเซโร่สักดอก แล้วค่อยเข้าไปซ้ำ ด้วยกลยุทธ์นี้ แทบไม่มีฮอลโลว์ระดับต่ำกว่าเมนอส กรันเดตัวไหนจะต้านทานการบุกของเขาได้

แม้จะยังอยู่ในขอบเขตของสตรองฮอลโลว์และยังไม่เลื่อนขั้นเป็นไจแอนท์ฮอลโลว์ แต่จากการประเมิน ตราบใดที่ซ่อนตัวดีและชิงลงมือก่อน เขาก็สามารถจัดการไจแอนท์ฮอลโลว์ได้สบาย ๆ!

ส่วนกิลเลียนระดับเมนอส กรันเดนั้น น่าจะยังเกินกำลังของเยคาว่าในตอนนี้ แค่นึกถึงรูปลักษณ์ของกิลเลียนผ่าเหล่าตัวนั้นก็ยังทำเอาเขาขนลุก

แต่จะคิดแบบนั้นก็ไม่ได้ กิลเลียนผ่าเหล่าตัวนั้นคือตัวประหลาดในหมู่กิลเลียน พลังต่อสู้ย่อมเหนือกว่ากิลเลียนไร้สมองทั่วไปแบบเทียบไม่ติด

...

ดินแดนร้อยฮอลโลว์กินกันเอง หลังจากต่อสู้กันอย่างดุเดือดกว่าสิบวัน ไจแอนท์ฮอลโลว์นับร้อยที่กัดกินกันเองในที่สุดก็ได้ผู้ชนะคนสุดท้าย สภาพแวดล้อมกลายเป็นซากปรักหักพัง ชิ้นส่วนแขนขาขนาดมหึมากระจัดกระจายไปทั่ว เลือดหลากสีนองเต็มผืนทรายบริเวณนั้น

ในเวลานี้ เหลือเพียงฮอลโลว์ไฮยีน่าสีดำสนิทสองตัวยืนหยัดอยู่ในสนามรบ หน้าตาของพวกมันคล้ายกันมาก ต่างกันแค่ตัวหนึ่งเขี้ยวยาว อีกตัวเขี้ยวสั้น นี่คือไจแอนท์ฮอลโลว์สองตัวที่เยคาว่าเคยไปแย่งอาหารมาในวันนั้นนั่นเอง

ทว่าไจแอนท์ฮอลโลว์สองตัวนี้ตัวใหญ่กว่าตอนที่เยคาว่าเห็นครั้งแรกมาก และตามตัวมีบาดแผลใหม่เพิ่มขึ้นเพียบ ดูสภาพน่าอนาถพอกัน

ในสถานการณ์ปกติ ฮอลโลว์ไฮยีน่าสองตัวนี้ควรจะสู้กันเป็นศึกสุดท้าย ผู้ชนะกินผู้แพ้แล้ววิวัฒนาการเป็นกิลเลียน แต่ฮอลโลว์สองตัวนี้กลับไม่สู้กัน กลับเดินเข้ามาหากันแล้วเลียแผลให้กันและกัน

จากนั้น ฉากประหลาดก็เกิดขึ้น ร่างกายของฮอลโลว์ไฮยีน่าทั้งสองเริ่มละลายพร้อมกัน กลายเป็นของเหลวสีดำสองกอง ต่อมาของเหลวสองกองนั้นก็ไหลมารวมกัน ก่อตัวเป็นของเหลวสีดำกองมหึมากว่าเดิม

ปุด ปุด!

ของเหลวสีดำนี้ถึงกับเดือดพล่านเหมือนน้ำร้อน จากนั้นของเหลวสีดำสนิทก็ค่อย ๆ ก่อตัวสูงขึ้น กลายเป็นรูปทรงกระบอกขนาดยักษ์ ทันใดนั้น กรงเล็บกระดูกสีขาวลึกก็โผล่ออกมาจากทรงกระบอกสีดำ ฉีกกระชากเปลือกนอกออก เผยให้เห็นศีรษะกิลเลียนขนาดมหึมา แต่ต่างจากกิลเลียนทั่วไปตรงที่หน้ากากของมันเต็มไปด้วยฟันแหลมคมเรียงราย

ยังไม่จบแค่นั้น หลังจากเปลือกนอกสีดำหลุดรอกออกจนหมด หัวขนาดยักษ์อีกหัวก็โผล่ออกมา แต่หน้ากากของหัวนี้ไม่มีฟันแหลมคม

‘กิลเลียนสองหัว! กิลเลียนผ่าเหล่าอีกแล้ว!’

“โฮก!!!”

สองหัวของกิลเลียนสองหัวคำรามพร้อมกัน ราวกับกำลังเฉลิมฉลองความสำเร็จในการวิวัฒนาการ

แปะ แปะ แปะ!

ทันทีที่เสียงคำรามเงียบลง เสียงปรบมือก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงพูดแบบตุ้งติ้งของบุรุษ

“อุ๊ยตาย ไม่นึกเลยว่าจะได้ลาภลอยแบบนี้ในการเดินทางครั้งนี้! กิลเลียนผ่าเหล่าเชียวนะ! ถ้าเอาแกไปถวายแด่ท่านบารากัน ลุยเซนบาร์นผู้ยิ่งใหญ่ ฉันต้องได้รับรางวัลแน่ ๆ!”

ศีรษะมหึมาทั้งสองของกิลเลียนสองหัวหันขวับไปทางต้นเสียงพร้อมกัน บนเนินทรายไกลออกไป มีฮอลโลว์รูปร่างมนุษย์สูงราวเจ็ดถึงแปดเมตรยืนอยู่ ร่างกายสีชมพู บนหน้ากากกระดูกสีขาวมีลวดลายดอกกุหลาบ แขนขาที่ดูบึกบึนขัดกับเอวที่คอดกิ่ว และมีดอกตูมสีม่วงบริสุทธิ์งอกออกมาจากกลางหลัง ดูประหลาดตายิ่งนัก

รูปร่างนี้ถือว่าใหญ่โตสำหรับมนุษย์ แต่สำหรับกิลเลียนผ่าเหล่าที่สูงเกือบร้อยเมตร มันก็เหมือนมดปลวก

ทว่ากิลเลียนผ่าเหล่าที่เพิ่งวิวัฒนาการสำเร็จกลับไม่กล้าขยับเขยื้อน เพราะพวกมันสัมผัสได้ถึงแรงดันวิญญาณอันน่าสะพรึงกลัวจากร่างเล็กจ้อยนั้น! ที่สำคัญกว่านั้น คือแรงกดดันที่เกิดจากสายเลือด เป็นการกดข่มตามธรรมชาติของเผ่าพันธุ์ชั้นสูงที่มีต่อเผ่าพันธุ์ชั้นต่ำ

กิลเลียนสองหัวมั่นใจแล้วว่าเจ้าตัว ‘เปี๊ยก’ ตรงหน้าคือตัวตนระดับสูงกว่าแน่นอน... แอดจูคาส!

“เจ้า... คือ... ใคร?” หัวที่มีฟันแหลมคมของกิลเลียนสองหัวเอ่ยถามช้า ๆ ราวกับยังไม่ชินกับการพูด

“ฉันคือ ชาร์ล็อตต์ คูลฮอร์น ขุนพลผู้ยิ่งใหญ่ภายใต้ราชันย์แห่งฮูเอโคมุนโด จอมราชันย์แห่งฮอลโลว์ทั้งปวง ท่านบารากัน ลุยเซนบาร์น!” เสียงตุ้งติ้งดังก้องขึ้นอีกครั้ง

“คารวะ... ท่าน... ชาร์ล็อตต์!” กิลเลียนสองหัวมีสติปัญญาไม่เบา เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงดันวิญญาณอันน่าสะพรึงกลัวจากชาร์ล็อตต์ คูลฮอร์น มันก็รีบประจบประแจงอย่างว่าง่ายทันที

แต่เพราะเพิ่งวิวัฒนาการเสร็จและเพิ่งพูดได้ จึงดูเหมือนจะไม่ค่อยคล่องปากนัก พูดช้าและออกเสียงไม่ชัดเจน

“ฮุฮุฮุ ไม่ต้องเกร็งหรอกเจ้าหนู ท่านบารากันโปรดปรานเด็กรุ่นใหม่ที่มีแววแบบเธอมาก มา ตามฉันไปเข้าเฝ้าราชันย์กันเถอะ!” สิ้นเสียง ชาร์ล็อตต์ คูลฮอร์นก็ใช้วิชาโซนีโด พริบตาเดียวก็มาปรากฏตัวข้างกายกิลเลียนสองหัว ร่าง ‘เปี๊ยก’ ของเขาถึงกับลากร่างมหึมาของกิลเลียนสองหัวออกจากพื้นที่ มุ่งหน้าไปยังลาส โนเชส ใจกลางทะเลทราย!

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน

By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล

═❀═❀═❀═❀═❀═❀═