บทที่ 30 : ราชสีห์ทองคำสามตา

ดวงตาของถังหยาหรี่ลงพร้อมอุทานด้วยความตกใจ "สัตว์วิญญาณสามตาอีกแล้วเหรอ!? นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย? หรือช่วงนี้สัตว์วิญญาณหมื่นปีในป่าซิงโต้วฮิตเทรนด์งอกตาที่สามกันหรือไง?"

เมื่อได้ยินมุกตลกนี้ ฮั่วอวี่ห่าวกลับขำไม่ออกเลยสักนิด ยิ่งเขาสังเกตลักษณะประหลาดของสัตว์วิญญาณตัวนั้น เขาก็ยิ่งตื่นตระหนกมากขึ้นเรื่อยๆ!

เวรเอ๊ย! คงไม่ใช่หรอกนะ!?

ร่างกายเพรียวบาง รูปกายคล้ายสัตว์ป่าแต่มีกรงเล็บมังกร ขนสีทองอร่ามทั่วร่าง และดวงตาที่สามกลางหน้าผาก... นี่มัน 'จักรพรรดิแห่งสัตว์มงคล' ในตำนานไม่ใช่หรือไง!?

ในห้วงจิต เสียงของหนอนไหมน้ำแข็งเทียนเมิ่งพลันแหลมสูงขึ้น เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและหวาดกลัวสุดขีด "ราชสีห์ทองคำสามตา! ทำไมจักรพรรดิแห่งสัตว์มงคลของป่าซิงโต้วถึงออกมาเดินเพ่นพ่านแถวเขตชั้นนอกตัวเดียวได้ล่ะ? เมื่อกี้มันสัมผัสถึงตัวตนของข้าได้หรือเปล่า? อวี่ห่าว ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ห้ามโจมตีเด็ดขาด! ถ้าเราสู้กับเจ้านี่ เราไม่มีวันได้ออกจากป่าซิงโต้วแบบมีลมหายใจแน่!"

ฮั่วอวี่ห่าวย่อมรู้ดีว่าทำไมหนอนไหมน้ำแข็งเทียนเมิ่งถึงพูดเช่นนั้น หากพวกเขาไปยั่วยุเจ้าตัวนี้เข้า รับรองได้เลยว่าจะต้องโดนรุมทารุณกรรมแน่ๆ เพราะเบื้องหลังของมันมีบรรดาขาใหญ่ระดับแสนปีหนุนหลังอยู่เพียบ จะไปเอาชนะพวกมันได้ยังไง?

เหงื่อเย็นไหลอาบหน้าผากของฮั่วอวี่ห่าวทันที น้ำเสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย "พี่เสี่ยวหยา พี่เป้ยเป้ย อย่าโจมตีนะครับ เราห้ามยั่วยุเจ้านี่เด็ดขาด!"

เมื่อสัมผัสได้ถึงระดับการตบะของสัตว์วิญญาณตรงหน้า ถังหยาและเป้ยเป้ยก็ไม่กล้าผลีผลามอยู่แล้วแม้ฮั่วอวี่ห่าวจะไม่เตือนก็ตาม

ล้อเล่นหรือเปล่า? ด้วยระดับสามวงแหวนของพวกเขา การจะไปสู้กับสัตว์วิญญาณหมื่นปีสายพันธุ์สิงห์ปนเสือแบบนี้ ก็ไม่ต่างอะไรกับการรนหาที่ตายชัดๆ

ชั่วขณะหนึ่ง บรรยากาศโดยรอบพลันเงียบสงัดลง เหลือเพียงเสียงใบไม้เสียดสีตามแรงลม

"เอ่อ... วันนี้อากาศดีจังเลยนะ! แม่นางสัตว์วิญญาณ บังเอิญจังเลย ท่านก็ออกมาเดินเล่นเหมือนกันเหรอ?" ฮั่วอวี่ห่าวอึกอักอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะแห้งๆ เพื่อทำลายสถานการณ์ที่น่าอึดอัดนี้

เป้ยเป้ย: "..."

ถังหยา: "..."

เจ้าจักรพรรดิแห่งสัตว์มงคลถึงกับชะงักไปกับคำพูดของฮั่วอวี่ห่าว มันละสายตาจากดวงตาของเขา กวาดตามองสำรวจร่างเด็กหนุ่มแล้วถามด้วยความสงสัย "มนุษย์? น่าสนใจนี่ เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าเป็นตัวเมีย?"

เมื่อได้ยินเสียงที่ใสกังวานและไพเราะนั้น ถังหยาถึงกับตะลึงงันไปชั่วขณะแล้วโพล่งออกมา "เจ้าพูดภาษามนุษย์ได้ด้วย?"

ราชสีห์ทองคำสามตาชำเลืองมองถังหยา กวาดสายตาผ่านท่าทางระแวดระวังของเป้ยเป้ย แล้วกลับมาจดจ้องที่ฮั่วอวี่ห่าวอีกครั้ง "มนุษย์ เจ้าชื่ออะไร?"

"เอ่อ... ข้าชื่อฮั่วอวี่ห่าว" ฮั่วอวี่ห่าวตอบกลับไปโดยสัญชาตญาณขณะจ้องมองเข้าไปในดวงตาสีทองอันเจิดจรัสของราชสีห์ทองคำสามตา

จากนั้นสายตาของเขาก็เลื่อนขึ้นไปที่หน้าผากของมันโดยไม่รู้ตัว ทันทีที่สบตากับดวงตาแนวตั้งสีแดงทองดวงนั้น ฮั่วอวี่ห่าวก็อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นสะท้าน ความรู้สึกคุ้นเคยและใกล้ชิดอันน่าประหลาดค่อยๆ ก่อตัวขึ้นเงียบๆ

ในเวลาเดียวกัน ความรู้สึกคล้ายคลึงกันก็บังเกิดขึ้นในใจของราชสีห์ทองคำสามตา ร่างกายของมันสั่นไหวเล็กน้อย... นี่มันคือ 'พลังแห่งโชคชะตา' จริงๆ ด้วย!

และกลิ่นอายนี้... ทำไมมันถึงให้ความรู้สึกคล้ายกับกลิ่นอายของท่านผู้นั้นกันนะ?

แสงประหลาดวาบผ่านดวงตาของราชสีห์ทองคำสามตาขณะที่มันจ้องเขม็งไปยังเด็กหนุ่มมนุษย์ "ตัวจ้อย" ตรงหน้า ความคิดในหัวพันกันยุ่งเหยิงไปหมด

"เด็กผู้หญิงมนุษย์คนนั้นคือเพื่อนของเจ้าหรือ? พวกเจ้ามาที่นี่เพื่อล่าสัตว์วิญญาณใช่ไหม?" ครู่ต่อมา หางตาของราชสีห์ทองคำสามตาก็กวาดไปทางถังหยา พร้อมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

เมื่อได้ยินคำถามนั้น ขนคอของกลุ่มฮั่วอวี่ห่าวทั้งสามคนก็ลุกชัน หัวใจเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก!

ความเกลียดชังที่สัตว์วิญญาณในป่าซิงโต้วมีต่อมนุษย์นั้นเรียกได้ว่าเป็นความแค้นฝังหุ่นระดับบรรพบุรุษ เพียงแค่ปรายตามองปราดเดียว สัตว์วิญญาณตนนี้ก็มองออกว่าพลังวิญญาณของถังหยาติดอยู่ที่คอขวดระดับ 30 แล้วด้วยสติปัญญาที่ทำให้มันพูดได้ทั้งที่มีตบะเพียงหมื่นปี มีหรือที่มันจะไม่รู้ว่าพวกเขามาทำอะไรที่ป่าซิงโต้ว?

น้ำเสียงของราชสีห์ทองคำสามตาไม่ได้เปลี่ยนไปเลย มันยังคงมองฮั่วอวี่ห่าวอย่างสงบนิ่งแล้วกล่าวว่า "ด้วยความแข็งแกร่งของนาง วงแหวนวิญญาณที่สามอย่างมากที่สุดต้องไม่เกิน 1,500 ปี พวกเจ้ากำลังมองหาสัตว์วิญญาณชนิดใด?"

เมื่อเห็นว่าราชสีห์ทองคำสามตาดูจะไม่มีเจตนาโจมตี ฮั่วอวี่ห่าวก็รู้สึกโล่งใจขึ้นเล็กน้อย เขาหันไปมองถังหยาแล้วตอบตามตรง "อสรพิษม่านถัวหลัว"

นี่คือเป้าหมายหลักของถังหยา เพราะเมื่อหนึ่งหมื่นปีก่อน ในช่วงแรกเริ่มของเทพสมุทรถังซาน หนึ่งในวงแหวนวิญญาณของจักรพรรดิหญ้าเงินครามของเขาก็มาจากอสรพิษม่านถัวหลัวเช่นกัน

เมื่อได้ยินคำตอบของฮั่วอวี่ห่าว ราชสีห์ทองคำสามตาก็เงียบไป ดวงตาทั้งสามจ้องมองเขาเขม็งราวกับกำลังขบคิดบางอย่าง

เมื่อราชสีห์ทองคำสามตาเงียบลง บรรยากาศโดยรอบก็กลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง แรงกดดันอันหนักอึ้งเข้าปกคลุมทั้งสามคนในทันที

"มันจะโจมตีแล้วเหรอ? ทำไมข้าถึงซวยขนาดนี้ที่มาเจอเจ้านี่เข้า? ด้วยความแข็งแกร่งของข้าตอนนี้ ต่อให้มีอุปกรณ์พวกนั้นกับหนอนไหมน้ำแข็งเทียนเมิ่ง ข้าก็ไม่มีทางเคลียร์เควสต์สุ่มเจอระดับนี้ได้หรอก!" ฮั่วอวี่ห่าวโอดครวญในใจ สมองหมุนเร็วรี่หาทางรอด

แววตาครุ่นคิดปรากฏขึ้นในดวงตาของราชสีห์ทองคำสามตา ก่อนที่เสียงใสกังวานจะดังขึ้นอีกครั้ง "ห่างจากที่นี่ไปทางทิศตะวันออกสามสิบลี้ น่าจะมีอสรพิษม่านถัวหลัวอายุราว 1,200 ปีอยู่ตัวหนึ่ง หลังจากได้วงแหวนวิญญาณแล้วจงรีบออกไปซะ พวกเจ้าก็น่าจะรู้ว่าป่าซิงโต้วไม่ต้อนรับมนุษย์หน้าไหนทั้งนั้น"

พูดจบ ราชสีห์ทองคำสามตาก็มองฮั่วอวี่ห่าวด้วยสายตาลึกซึ้ง ตามด้วยสายตาตักเตือนไปยังเป้ยเป้ยและถังหยา จากนั้นมันก็หันหลังกลับและหายตัวไปในป่าทึบอย่างเด็ดขาด

กลุ่มของฮั่วอวี่ห่าวทั้งสามคนยืนงงเป็นไก่ตาแตก พวกเขามองหน้ากันด้วยความมึนงง ไปแล้วเหรอ?

สัตว์วิญญาณที่มีสติปัญญาสูงนี่ใจดีขนาดนี้เชียว?

ถังหยาตัวสั่นเทา มองไปที่ฮั่วอวี่ห่าวและเป้ยเป้ยแล้วเอ่ยด้วยความหวาดกลัวที่ยังไม่จางหาย "ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เขตชั้นนอกของป่าซิงโต้วอันตรายขนาดนี้? สัตว์วิญญาณหมื่นปีนึกจะออกมาเดินเล่นแก้เบื่อก็ออกมางั้นเหรอ?"

มุมปากของฮั่วอวี่ห่าวกระตุก เอาเถอะ ในเมื่อจักรพรรดิแห่งสัตว์มงคลปรากฏตัวออกมาแล้ว คงไม่มีใครสงสัยคำพูดของเขาก่อนหน้านี้อีก

เป้ยเป้ยได้สติกลับมาในที่สุด สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนไปมา ก่อนจะกล่าวว่า "มันบอกว่ามีอสรพิษม่านถัวหลัวอยู่ทางทิศตะวันออก ด้วยศักดิ์ศรีของมัน คงไม่มีเหตุผลต้องโกหกเรา ตอนนี้อวี่ห่าวก็บรรลุระดับปรมาจารย์วิญญาณแล้ว พวกเราสามคนช่วยกันจัดการอสรพิษม่านถัวหลัวพันปีตัวเดียวน่าจะไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร"

ฮั่วอวี่ห่าวพยักหน้าเห็นด้วยและเอ่ยอย่างหวาดหวั่น "รีบไปกันเถอะครับ พอล่าวงแหวนให้พี่เสี่ยวหยาเสร็จ เราต้องรีบออกจากป่าซิงโต้วทันที ที่นี่มันชักจะหลอนเกินไปแล้ว!"

"อวี่ห่าว! ต้านมันไว้!"

"ได้ครับ! ทักษะวิญญาณที่สอง : 《เกราะน้ำแข็ง》!"

"ตูม—"

ฮั่วอวี่ห่าวตะโกนก้อง ไอเย็นยะเยือกฉายชัดในดวงตาแนวตั้งอันเย็นชา เขากำหมัดขวาแน่นแล้วชกเข้าใส่ลำตัวช่วงท้ายของงูสีม่วงดำที่พุ่งเข้ามาดุจสายฟ้าฟาด ทันใดนั้น ปราณเย็นระเบิดออก อุณหภูมิโดยรอบลดฮวบลงในพริบตา!

อสรพิษม่านถัวหลัวส่งเสียงขู่อย่างเจ็บปวด ชั้นน้ำแข็งเกาะตัวขึ้นที่ครึ่งหลังของลำตัวมันอย่างรวดเร็ว พร้อมกับมีกระแสไฟฟ้าเล็กๆ แล่นผ่าน ร่างกายของมันแข็งทื่อไปชั่วขณะ ก่อนจะถูกแรงกระแทกมหาศาลซัดกระเด็นถอยหลังไป

"ทักษะวิญญาณที่สอง : 《อัสนีบาตพิโรธ》!"

"เปรี๊ยะ—"

กระแสไฟฟ้าสีน้ำเงินแผ่พุ่งออกมาทันที ก่อตัวเป็นตาข่ายพลังงานที่สว่างจ้า ก่อนที่เจ้างูสีม่วงดำที่กระเด็นมาจะทันได้สลัดผลกระทบด้านลบออกจากร่างกาย มันก็พุ่งชนตาข่ายสายฟ้านั้นเข้าอย่างจัง!

"เสี่ยวหยา!"

"ฮึ! ตาข้าบ้างล่ะ!" เมื่อเห็นอสรพิษม่านถัวหลัวที่ถูกตรึงไว้ ดวงตาของถังหยาก็ลุกวาว

สิ่งที่น่ารำคาญที่สุดของสัตว์วิญญาณอย่างอสรพิษม่านถัวหลัวคือความเร็วและพิษร้าย แต่ทักษะวิญญาณสองบทแรกของฮั่วอวี่ห่าวอย่าง 《มังกรอัสนีสถิตร่าง》 และ 《เกราะน้ำแข็ง》 ล้วนเป็นทักษะเสริมพลังรอบด้านที่รวมทั้งรุกและรับไว้ด้วยกัน ส่วนวิญญาณยุทธ์มังกรฟ้าทรราชอัสนีบาตของเป้ยเป้ยก็มาพร้อมกับคุณสมบัติสายฟ้าโดยธรรมชาติ ด้วยเกราะสายฟ้าที่คุ้มกันอยู่นี้ เว้นเสียแต่จะถูกอสรพิษม่านถัวหลัวกัดเข้าจังๆ พิษของมันก็แทบจะไม่ส่งผลอะไรเลย