บทที่ 26 : โปรดจับให้แน่น เตรียมตัวออกบิน!

ฮั่วอวี่ห่าวหัวเราะในลำคอเบาๆ แสงสีแดงในดวงตาค่อยๆ จางหายไปในขณะที่เขาก้าวเดินต่อไปข้างหน้า

ด้วยการนำทางของ 'ปรมาจารย์ศาสตรา' ฮั่วอวี่ห่าว ทำให้ตลอดการเดินทาง เป้ยเป้ยและถังหยาแทบจะกลายเป็นเพียงผู้ชมที่ไม่จำเป็นต้องปลดปล่อยวิญญาณยุทธ์ออกมาด้วยซ้ำ

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เขาใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการติดตามฟานอวี่เพื่อเรียนรู้เรื่องอุปกรณ์วิญญาณหรือไม่ก็บำเพ็ญเพียรพลังวิญญาณ แม้ว่าหม่าเสี่ยวเถาจะมาประลองกับเขาบ้างเป็นครั้งคราว แต่เธอก็มักจะออมมือให้เสมอ

ในช่วงเวลานี้ เขาจึงจงใจขัดเกลาตัวเอง แม้ดวงวิญญาณของเขาจะมีความเป็นผู้ใหญ่มากแล้ว แต่ประสบการณ์เฉียดเป็นเฉียดตายนั้นเป็นสิ่งที่จินตนาการเอาเองไม่ได้ ต้องสัมผัสและปรับตัวด้วยตนเองเท่านั้น

เหล่าวิญญาณวีรชนของสัตว์วิญญาณบนสรวงสวรรค์คงกำลังกระซิบกระซาบกันว่า: ความเป็นความตายงั้นรึ? แน่ใจนะว่าเอ็งไม่ได้แค่ซ้อมยิงเป้าแล้วยำใหญ่ฝ่ายเดียว?

"ในเมื่อทุกอย่างเรียบร้อยดี งั้นเรารีบไปต่อกันเถอะ"

เป้ยเป้ยชำเลืองมองฮั่วอวี่ห่าวที่มีสีหน้าเรียบเฉย แล้วหันไปมองประกายตาแปลกๆ ของถังหยา จู่ๆ เขาก็รู้สึกโหวงเหวงในใจอย่างบอกไม่ถูก

ถังหยาไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติของเป้ยเป้ยเลยแม้แต่น้อย เธอยังคงเดินเคียงข้างฮั่วอวี่ห่าวอย่างเป็นธรรมชาติ คอยซักถามเกี่ยวกับแนวคิดการออกแบบอุปกรณ์วิญญาณเหล่านั้น

ทันทีที่ทั้งสามกำลังจะก้าวเดินต่อไป จู่ๆ สัญชาตญาณเตือนภัยอันรุนแรงก็ปะทุขึ้นในใจของฮั่วอวี่ห่าวโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า

ฮั่วอวี่ห่าวเงยหน้าขวับ พลังวิญญาณในกายปั่นป่วน รูม่านตาที่เพิ่งกลับเป็นสีดำเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานในชั่วพริบตา

ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้สังเกตสภาพแวดล้อม สมองของเขาราวกับถูกค้อนเหล็กยักษ์ทุบอย่างจัง ความมึนงงจู่โจมประสาทสัมผัส สติสัมปชัญญะพร่าเลือน ก่อนที่ร่างจะทรุดฮวบลงไป

ในคลองจักษุที่เลือนราง ฮั่วอวี่ห่าวเห็นเป้ยเป้ยที่อยู่ด้านหน้าและถังหยาที่อยู่ข้างกายดูเหมือนจะเผชิญชะตากรรมเดียวกัน ร่างของทั้งสองหมดสติไปในทันทีและล้มฟุบลงกับพื้น

ภาพสุดท้ายที่เห็น คือผืนหญ้าที่รกทึบและรอยแยกขนาดมหึมาบนพื้นดินที่ปรากฏขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่อาจทราบได้

"รอยแยก? หรือว่าจะเป็น..."

ในวินาทีสุดท้ายก่อนจะหมดสติ ฮั่วอวี่ห่าวรู้สึกราวกับหัวใจจะกระดอนออกมาจากอก!

ทันใดนั้น คลื่นพลังจิตอันน่าสะพรึงกลัวก็ระเบิดออก แผ่ขยายครอบคลุมทุกตารางนิ้วในรัศมีร้อยลี้อย่างรวดเร็ว

ชั่วพริบตา ป่าบริเวณนี้กลับเงียบสงัดราวกับมีปีศาจมากลืนกินเสียงทั้งหมดไป สัตว์วิญญาณทุกตัวสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่กวาดผ่าน ทำให้พวกมันตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว ไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้แต่นิ้วเดียว

ท่ามกลางความมึนงง ฮั่วอวี่ห่าวพลันรู้สึกว่าห้วงแห่งจิตวิญญาณของเขาถูกสัมผัส และถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยคลื่นพลังจิตอันรุนแรง

ขณะที่นอนราบอยู่บนพื้น เขาเผลอลืมตาขึ้นมองตามสัญชาตญาณ เขาเห็นรอยแยกนั้นขยายกว้างขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับความหนาวเหน็บที่แผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิโดยรอบลดต่ำลงอย่างรวดเร็ว แสงสีขาวทองจางๆ ส่องสว่างขึ้นภายในรอยแยกนั้น ในที่สุดแสงสีขาวทองก็เผยร่างจริง หัวกลมๆ อวบอ้วนโผล่ออกมาจากรอยแยก มันดูนุ่มนิ่ม เส้นผ่านศูนย์กลางกว่าหนึ่งเมตร ผิวพรรณขาวใสราวกับหยก

มันกระดึบตัวออกมาจากรอยแยกอย่างเชื่องช้า ความยาวลำตัวเกินกว่าเจ็ดเมตร แม้จะโผล่ออกมาจากโพรงใต้ดิน แต่กลับไม่มีเศษดินเปรอะเปื้อนเลยแม้แต่น้อย ผิวสีขาวดุจหยกมีประกายแวววาวไหลเวียนอยู่ภายใน ดวงตาเล็กๆ ส่องประกายสีทองระยิบระยับ

ที่แปลกประหลาดยิ่งกว่าคือ ห่างจากส่วนหัวประมาณครึ่งเมตร มีวงแหวนสีทองคาดอยู่เป็นระยะ จากหัวจรดหางมีวงแหวนสีทองทั้งหมดสิบวง พร้อมกับการปรากฏตัวของมัน ลมหายใจของฮั่วอวี่ห่าวเริ่มกลายเป็นไอหมอก ความหนาวเย็นยะเยือกทำให้เขาตัวสั่นสะท้านติดๆ กันหลายครั้ง

เมื่อมองดู 'หนอนยักษ์' อันสง่างามเบื้องหน้า ฮั่วอวี่ห่าวก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก เขาเหมือนได้ยินเสียงระบบตะโกนก้องในหัวว่า:

【สูตรโกงมาส่งแล้ว โปรดจับให้แน่น เตรียมตัวออกบิน!】

"หนอนยักษ์ตัวใหญ่ชะมัด! นี่เจ้าคือตัวอะไรกันแน่?" ฮั่วอวี่ห่าวแสร้งทำเป็นตกตะลึงและเอ่ยถาม

หนอนยักษ์นุ่มนิ่มยื่นหัวเข้ามาใกล้ฮั่วอวี่ห่าว เสียงหนึ่งดังขึ้นในสมองของเขา "ไม่ต้องกลัว ไม่ต้องกลัว พี่ชายเป็นหนอนดี... เอ้ย พี่ชายเป็นสัตว์วิญญาณที่ดี ข้าไม่ทำร้ายเจ้าหรอก"

'หนอนไหมน้ำแข็งเทียนเมิ่ง' กระแอมไอเล็กน้อยก่อนประกาศก้อง "ขอแนะนำตัวหน่อย ข้าคือร่างอวตารแห่งความกล้าหาญและความยุติธรรม ราชาแห่งราชาในหมู่สัตว์วิญญาณผู้เปี่ยมด้วยภูมิปัญญาและความงดงาม ยอดฝีมือผู้ไร้เทียมทานที่บำเพ็ญเพียรมาเป็นเวลาหนึ่งล้านปี และเป็นเจ้าของสถิติอายุยืนยาวที่สุดในทวีปโต้วหลัว—หนอนไหมน้ำแข็งเทียนเมิ่ง อืม... เจ้าเรียกข้าว่า 'พี่เทียนเมิ่ง' ก็ได้!"

"สัตว์วิญญาณแสนปี!?" ฮั่วอวี่ห่าวแสดงอาการ "ตื่นตระหนกอย่างยิ่ง"

หนอนไหมน้ำแข็งเทียนเมิ่งกล่าวอย่างลำพองใจ "ตกใจล่ะสิ? คาดไม่ถึงเลยใช่ไหม? เจ้าเป็นมนุษย์คนแรกเลยนะที่ได้เห็นร่างจริงของท่านผู้ยิ่งใหญ่อย่างข้า"

จากนั้น น้ำเสียงของหนอนไหมน้ำแข็งเทียนเมิ่งก็เปลี่ยนเป็นจริงจังทันที "ไอ้หนุ่ม เจ้าโชคดีมาก พี่ชายตั้งใจว่าจะมาเป็นวงแหวนวิญญาณให้เจ้า วงแหวนวิญญาณที่มีสติปัญญาดวงแรกในประวัติศาสตร์ทวีปโต้วหลัว!"

ฮั่วอวี่ห่าวกล่าวด้วยความ "ประหลาดใจแกมยินดี": "ว้าว—ข้าโชคดีจังเลย!"

หัวขนาดยักษ์ของหนอนไหมน้ำแข็งเทียนเมิ่งหันมองไปทางป่าซิงโต่วอย่างระแวดระวังและกล่าวว่า "เอาล่ะ ไอ้หนุ่ม เรื่องงานสำคัญกว่า พี่ชายตัวใหญ่ไปหน่อย เจ้าอาจจะต้องทนเจ็บนิดนึงนะ ไว้พี่ชายเข้าไปข้างในแล้วค่อยคุยกันต่อ"

เมื่อได้ยินประโยคที่คุ้นหูทะแม่งๆ นี้ ฮั่วอวี่ห่าวก็รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาตงิดๆ ตามด้วยความรู้สึกหนาวเหน็บไปทั่วร่าง เมื่อกลุ่มแสงสีขาวทองพุ่งเข้ามาในสมองของเขาในชั่วพริบตา!

ทันใดนั้น ท้องฟ้าที่เคยแจ่มใสกลับถูกปกคลุมด้วยเมฆดำทึบ เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องปรากฏขึ้นอย่างฉับพลันบนท้องฟ้าสูงไกลออกไปหลายพันกิโลเมตร! ชั่วพริบตา แสงอาทิตย์ถูกความมืดมิดบดบังจนหมดสิ้น และแรงกดดันมหาศาลที่ชวนให้หายใจไม่ออกก็กดทับลงมาจากฟากฟ้า

จากนั้น กระแสพลังสีเทาที่ดูราวกับอุกกาบาตจากนอกโลกก็ร่วงหล่นลงมา แรงกดดันอันมหาศาลกวาดผ่านพื้นที่อีกครั้ง และตกลงมาที่ร่างของฮั่วอวี่ห่าวพอดิบพอดีก่อนจะหายวับไป

เมื่อเทียบกับแรงกดดันก่อนหน้านี้ แรงกดดันที่ปรากฏขึ้นทีหลังดูจะเหนือชั้นยิ่งกว่า จนทำให้เกิดภาพลวงตาราวกับว่าระดับชั้นของสิ่งมีชีวิตได้ก้าวกระโดดขึ้นไปอีกขั้น!

ในเวลานี้ ภายในห้วงจิตสำนึกของฮั่วอวี่ห่าว ราวกับเกิดพายุโหมกระหน่ำ คลื่นพลังจิตมหาศาลปะทุขึ้นทันที พยายามจะขับไล่กระแสพลังสีเทาออกจากร่างของฮั่วอวี่ห่าว พร้อมกับตะโกนก้อง "ข้าอุตส่าห์เจอคนที่มีธาตุจิตวิญญาณทั้งที! ตัวอะไรบังอาจมาแย่งคนกับข้าเทียนเมิ่ง!?"

ร่างเงาเลือนรางร่างหนึ่งปรากฏขึ้นในห้วงแห่งจิตวิญญาณของฮั่วอวี่ห่าว น้ำเสียงชราภาพแฝงไว้ด้วยความน่าเกรงขามที่ไม่อาจบรรยายได้

"กำราบสุริยันจันทรา เด็ดดาราคว้าดวงดาว ทั่วหล้าไร้ผู้ต่อกร... คิดไม่ถึงเลยว่าชายชราอย่างข้า จะยังมีเศษเสี้ยววิญญาณหลงเหลืออยู่ หือ? ที่แท้ก็เป็นแค่หนอนที่แกร่งแต่เปลือก แต่เนื้อในกลับอ่อนแอ มีพลังจิตมหาศาลแท้ๆ ทำไมถึงอ่อนแอได้ขนาดนี้?"

ทิ้งคำพูดไว้เพียงเท่านี้ กลุ่มกระแสพลังสีเทาก็พุ่ง "วูบ" เข้าไปที่ส่วนลึกในสมองของฮั่วอวี่ห่าว กลายสภาพเป็นลูกแก้วสีเทาขนาดเท่าเมล็ดถั่วเหลืองและสงบนิ่งลง ไม่ไหวติงต่อเสียงคำรามด้วยพลังจิตอันบ้าคลั่งของหนอนไหมน้ำแข็งเทียนเมิ่ง

ก่อนหน้านี้ เขาเคยแอบกังวลว่าหากเนื้อเรื่องเปลี่ยนไป เขาอาจจะพลาดการได้พบกับ 'อิเล็กโทรลักซ์' แต่ตอนนี้ เมื่อสัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวที่ผิดปกติในห้วงแห่งจิตวิญญาณ ฮั่วอวี่ห่าวก็แทบจะกระโดดโลดเต้นด้วยความยินดี

มาถึงขั้นนี้ สองสูตรโกงระดับพระกาฬก็ได้มาอยู่ในกำมือครบแล้ว!