บทที่ 19 กล้าหาญเพื่อความรักแล้วผิดตรงไหน?
บทที่ 19 กล้าหาญเพื่อความรักแล้วผิดตรงไหน?
ธิดาศักดิ์สิทธิ์และองค์สังฆราชแห่งสำนักวิญญาณยุทธ์ถูกกำราบลงตามลำดับ เมื่อขจัดตัวหายนะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสองคนนี้ไปได้ สำนักวิญญาณยุทธ์ก็จะได้กลับเข้ารูปเข้ารอยเสียที
ซูอวี่มองปิปิตงที่ยังมีท่าทีไม่ยอมจำนน เขามีวิธีจัดการนางเป็นร้อยวิธี
สำหรับคนทรยศเช่นนี้ หากตีให้ตายไม่ได้ ก็ต้องตีให้เจ็บจนร้องขอความตาย
หมัดคือสัจธรรม...
ซูอวี่เชื่อว่าสักวันหนึ่ง คนชั่วช้าเหล่านี้จะได้รับบทเรียนจากเขาด้วยตัวเอง
ซูอวี่เดินออกจากคุกสวรรค์ ไม่สนใจปิปิตงอีก ตอนนี้เขายังต้องไปตรวจดูคุกปฐพี!
"ท่านพัศดี ท่านมาทำอะไรที่นี่?"
ผู้คุมอู๋ที่เฝ้าคุกปฐพีเอ่ยถามด้วยความสงสัยเมื่อเห็นซูอวี่มาถึง ซูอวี่เพียงมาตรวจตราตามปกติ เขาต้องลงมาดัดนิสัยนักโทษทุกคนด้วยตัวเอง
"ซูอวี่ เจ้าทำอะไรกับอาจารย์ของข้า!"
ทันทีที่ซูอวี่มาถึงคุกปฐพี หูเลี่ยน่าก็รีบถามด้วยความร้อนรน
ในฐานะศิษย์ของปิปิตง หูเลี่ยน่าย่อมเป็นห่วงความปลอดภัยของอาจารย์มากที่สุด หากปิปิตงเป็นอะไรไป พวกนางคงไม่มีที่ยืนในสำนักวิญญาณยุทธ์อีกต่อไป
แม้ว่าตอนนี้พวกนางจะได้ออกไปหรือไม่ก็ยังเป็นคำถาม!
ทว่าหูเลี่ยน่ายังคงเชื่อว่าสักวันพวกนางจะได้ออกไป และการที่ปิปิตงถูกจับแต่ไม่ถูกขังในคุกชั้นนี้ ทำให้หูเลี่ยน่าคิดฟุ้งซ่านไปไกลว่าซูอวี่อาจทำเรื่องเลวร้ายกับอาจารย์ของนาง
"ห่วงตัวเองก่อนเถอะ!"
ซูอวี่แค่นเสียงหัวเราะ ไม่คิดเลยว่าหูเลี่ยน่ายังจะมีกะจิตกะใจไปห่วงคนอื่นในเวลานี้
ตั้งแต่วันนี้ไป หูเลี่ยน่าและพวกต้องล้างห้องน้ำทุกวัน การใช้ชีวิตในคุกย่อมมีค่ากินค่าอยู่ ซูอวี่เตรียมงานไว้ให้นักโทษทำมากมายเพื่อเป็นการใช้แรงงาน
หูเลี่ยน่าและคนอื่นๆ จะต้องได้ลิ้มรสประสบการณ์เหล่านี้ในอนาคต!
หากใครกล้าขัดขืน ซูอวี่จะใช้สัจธรรมแห่งหมัดทำให้พวกมันยอมสยบ
"อะไรนะ เจ้ากล้าใช้พวกเราทำงานชั้นต่ำพรรค์นั้นเชียวรึ!"
เหยียนที่เป็นพวกประจบสอพลอทนฟังไม่ไหว รีบโวยวายทันที!
ในฐานะวิญญาณจารย์ผู้สูงส่งและเป็นหนึ่งในยุคทองของสำนักวิญญาณยุทธ์ พวกเขาเคยอยู่เหนือผู้อื่นเสมอมา งานต่ำต้อยเช่นนี้เป็นเรื่องของสามัญชน
พวกเขาจะลดตัวลงไปทำเรื่องน่ารังเกียจพรรค์นั้นได้อย่างไร?
เหยียนไม่มีวันยอมเด็ดขาด!
"เด็กใหม่นี่หัวแข็งจริงๆ"
"ผู้คุมอู๋ หักขาขวมันซะ ให้มันลุกจากเตียงไม่ได้สักอาทิตย์"
เมื่อเจอการต่อต้านของเหยียน ซูอวี่ก็ไม่ปรานี สั่งลงมือทันที
มุมปากของผู้คุมอู๋แสยะยิ้มอำมหิต!
วินาทีถัดมา ประตูห้องขังของเหยียนก็เปิดออก!
"ฮี่ฮี่ฮี่ ขัดคำสั่งพัศดี สมควรโดนลงโทษ!"
ผู้คุมอู๋สะบัดโซ่ตรวนสีดำออกไป เหยียนรีบเรียกวิญญาณยุทธ์ 《เจ้าแห่งเปลวเพลิง》 ออกมาเพื่อต้านทาน
เหยียนเป็นถึงราชาวิณญาณ ในบรรดารุ่นเยาว์มีไม่ถึงสิบคนที่เหนือกว่าเขา เปลวเพลิงสีแดงฉานลุกโชนรอบกาย
เหยียนตั้งท่าเตรียมสู้ แต่ยังไม่ทันข้ามวินาที เขาก็ถูกผู้คุมอู๋ซัดร่วง
ผู้คุมอู๋แหวกมิติและหายวับไปในพริบตา เหยียนยังไม่ทันตั้งตัว อีกฝ่ายก็โผล่มาอยู่ด้านหลังแล้ว
ปัง...
ด้วยเสียงทึบหนักๆ ผู้คุมอู๋ฟาดฝ่ามือใส่เหยียนจนวิญญาณยุทธ์แตกสลาย
แม้แต่เทพเจ้ายังยากจะต้านทานฝ่ามือของระดับพรหมยุทธ์ เหยียนกระอักเลือดปนหนองออกมาคำโต ร่างปลิวละลิ่วไปกระแทกพื้นอย่างแรง
ความเจ็บปวดรวดร้าวแล่นพล่านไปทั่วอวัยวะภายใน เหยียนกรีดร้องโหยหวนด้วยความทรมาน
นี่เป็นครั้งที่สองในชีวิตที่เขาถูกใครบางคนซัดหมอบในพริบตา!
ครั้งแรกคือตอนเผชิญหน้ากับซูอวี่และถูกตบสลบ ครั้งนี้เมื่อเจอกับผู้คุมอู๋ เหยียนก็เป็นเหมือนมดปลวกอีกครั้ง ถูกซัดร่วงด้วยฝ่ามือเดียวจนลุกไม่ขึ้น
แต่เรื่องยังไม่จบ ผู้คุมอู๋เดินออกมาด้วยสีหน้าเย็นชา กระทืบเท้าลงบนขาของเหยียนอย่างแรงจนกระดูกหักสะบั้น
"อ๊าก... ขาข้า!"
เหยียนเจ็บปวดเจียนตาย ความหยิ่งยโสที่มีก่อนหน้านี้หายวับไปจนสิ้น!
"ทีนี้ มีใครอยากขัดขืนอีกไหม?"
ซูอวี่มองไปที่หูเลี่ยน่าและพรหมยุทธ์มารอสูรด้วยสายตาเย็นชา!
ทั้งสองรู้สึกหนาวสันหลังวาบ ไม่กล้าแสดงท่าทีต่อต้านอย่างเปิดเผย เหยียนถูกโยนกลับเข้าห้องขังและคงลุกไม่ได้ไปอีกเป็นสัปดาห์
นี่เป็นเพียงการเชือดไก่ให้ลิงดู หากคนอื่นยังดื้อด้าน ซูอวี่ก็มีวิธีจัดการอีกเพียบ
"พวกเรายอมจำนนแล้ว!"
พรหมยุทธ์มารอสูรเป็นคนฉลาด!
ความคิดอ่านของเขาสุขุมรอบคอบกว่าหูเลี่ยน่าและเหยียนมาก!
เมื่อเผชิญกับพลังอำนาจที่เหนือกว่าอย่างท่วมท้นของซูอวี่และผู้คุมอู๋ พรหมยุทธ์มารอสูรเลือกที่จะเป็นผู้รู้รักษาตัวรอด
ที่นี่ การจะเอาชีวิตรอด มีแต่ต้องทิ้งศักดิ์ศรีไปเสีย
"แต่ก่อนหน้านั้น ให้พวกเรากินอิ่มท้องได้หรือไม่?"
ตอนนี้พรหมยุทธ์มารอสูรหิวจนไส้กิ่ว การต่อสู้ก่อนหน้านี้ผลาญพลังงานเขาไปมหาศาล!
สภาพร่างกายของพวกเขาย่ำแย่เต็มทน หากต้องทำงานโดยไม่มีข้าวกิน คงทนได้ไม่นานแน่
"ได้ แต่หูเลี่ยน่าอด!"
"ทำไมล่ะ? ข้าก็ยอมทิ้งศักดิ์ศรีไปล้างห้องน้ำแล้ว ทำไมไม่ให้ข้ากินข้าว?"
หูเลี่ยน่าได้ยินดังนั้นก็ของขึ้นทันที! นางตะโกนประท้วงด้วยความโกรธ!
นางไม่ได้กินอะไรมาเกือบสองวันแล้ว! หากต้องอดต่อไป นางอาจจะหิวจนกินแมลงสาบหรือหนูได้
"นี่คือบทลงโทษของเจ้า!"
"เจ้ายังไม่สำนึกในความผิดของตัวเอง เจ้าก็ไม่สมควรได้กิน"
แววตาของซูอวี่เย็นเยียบ หูเลี่ยน่ากำหมัดแน่นด้วยความไม่ยินยอม!
"ข้าขอโทษอาจารย์ไปแล้ว ทำไมเจ้าต้องว่าข้าแบบนี้ด้วย?"
"เจ้าทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ชัดๆ จับพวกเราทุกคนมาเพราะเรื่องแค่นี้"
"การปล่อยถังซานไปมันไม่ใช่ความผิดร้ายแรงสักหน่อย!"
"ข้าแค่ต้องกลับไปทบทวนตัวเองก็พอแล้ว!"
"ทำไมเจ้าต้องจองล้างจองผลาญพวกเราขนาดนี้ด้วย?"
หูเลี่ยน่าคำรามระบายความอัดอั้นตันใจ!
ในความคิดของนาง แม้นางจะทำผิด แต่มันก็ไม่ใช่โทษมหันต์ถึงเพียงนี้ ซูอวี่ทำเกินกว่าเหตุไปมาก!
"ไม่ใช่ความผิดร้ายแรง?"
"ในฐานะธิดาศักดิ์สิทธิ์ เจ้ากล้าพูดคำนี้ออกมาได้อย่างไร?"
"ในปฏิบัติการล่าวิญญาณ มีคนของสำนักวิญญาณยุทธ์ต้องตายด้วยน้ำมือถังซานไปกี่คน!"
"เจ้าแพร่งพรายความลับและปล่อยศัตรูไป เจ้าคู่ควรกับดวงวิญญาณของพี่น้องในสำนักที่ตายไปหรือไม่?"
"เจ้าไม่สมควรเป็นธิดาศักดิ์สิทธิ์ ไม่สมควรแม้แต่จะเป็นคนด้วยซ้ำ เจ้ามันเป็นคนเนรคุณ"
"เจ้าทรยศสำนัก ทรยศทุกคน"
หูเลี่ยน่าตั้งแต่ต้นจนจบยังคงไม่สำนึกผิด หากปล่อยตัวหายนะเช่นนี้ให้อยู่ในสำนักต่อไป นางจะนำภัยมาสู่ผู้คนอีกมาก
"เจ้า... เจ้ามันเกินไปแล้ว!"
"เจ้ากล้าด่าข้าขนาดนี้ได้ยังไง!"
ใบหน้าของหูเลี่ยน่าแดงก่ำ นางรับไม่ได้กับคำวิจารณ์สาดเสียเทเสียของซูอวี่
"ข้าแค่ต้องการกล้าหาญเพื่อความรัก!"
"การไขว่คว้าหารักแท้มันผิดตรงไหน?"
คำพูดสุดโต่งของหูเลี่ยน่าทำเอาซูอวี่อยากจะหัวเราะ
กล้าหาญเพื่อความรัก... ดังนั้นการทรยศจึงเป็นเรื่องที่ยอมรับได้งั้นหรือ!
เพื่อความเห็นแก่ตัวของนาง หูเลี่ยน่าทำลายผลประโยชน์ของสำนักวิญญาณยุทธ์และเป็นเหตุให้คนในสำนักต้องตาย แต่นางกลับยังทำหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาว
เลี้ยงสุนัขยังซื่อสัตย์กว่าเลี้ยงหูเลี่ยน่าเสียอีก
"ผู้คุมอู๋ วันนี้โยนนังคนเนรคุณนี่ไปเข้าคุกเสวียนซะ"
"ให้พวกวิญญาณจารย์มารในคุกเสวียนได้สอนให้รู้จักความกล้าหาญเพื่อความรักบ้าง!"
ซูอวี่รังเกียจหูเลี่ยน่าจนถึงขีดสุด!
คนที่พูดเรื่องการทรยศได้อย่างชอบธรรมขนาดนี้ หูเลี่ยน่าเป็นคนแรกจริงๆ
คุกเสวียนขังแต่วิญญาณจารย์มารที่ชั่วช้าที่สุด! และแต่ละห้องขังก็อัดแน่นไปด้วยนักโทษกว่าสิบคน!
ซูอวี่ต้องการให้หูเลี่ยน่าได้เข้าใจในวันนี้!
ว่าความโหดร้ายที่แท้จริงคืออะไร!