บทที่ 9 - ทำเบ็ดตกปลา คุมเกมทุกคน

บทที่ 9 - ทำเบ็ดตกปลา คุมเกมทุกคน

คนดูอิจฉากุ้งมังกร แต่สำหรับคนบนเกาะร้าง ขอแค่เป็นของกิน ไม่ว่าจะถูกจะแพง ก็น้ำลายไหลทั้งนั้น

ต่อให้เป็นหมั่นโถวขาวๆ เอามาวางตรงนี้ ก็ประมูลได้ราคาแพงลิบลิ่ว

โหยวเมิ่งหลีตื่นเต้นมาก ช่วยซูเจ๋อย่างกุ้งเสร็จ ก็ค่อยๆ บิเนื้อกุ้งขาวจั๊วะ ส่งเข้าปากเล็กๆ สีแดงระเรื่ออย่างระมัดระวัง

รสชาติสดหวานระเบิดในปาก ทำเอาเธอเคลิบเคลิ้ม พึมพำว่า:

"หอมจังเลย"

"เอื๊อก" คนอื่นกลืนน้ำลายพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย แต่กลัวความโหดของซูเจ๋อ เลยไม่กล้าเข้าไปขอ

ซูเจ๋อไม่ได้คิดอะไรมาก กินอย่างมูมมาม มือก็เอากระดองกุ้งแข็งๆ มาทำเป็นเบ็ดตกปลา พลางชวนคุย:

"เมื่อกี้เจอเต่าทะเลในน้ำ ว่ายช้ามาก จับง่ายสุดๆ แต่จำได้ว่าเป็นสัตว์คุ้มครอง เลยปล่อยไป"

【พลเมืองดีตัวอย่าง】

【จะอดตายอยู่แล้วยังรักษากฎหมาย เชื่อแล้วว่าในวงการมีคนดีจริง】

【ฉันพนันเลย เขาไม่มีทางหนีภาษีแน่!】

โหยวเมิ่งหลีกลับไม่รู้สึกเสียดาย นึกถึงตอนซูเจ๋อเจอฉลามแล้วกลัวแทน รีบคว้าแขนซูเจ๋อ ตัวสั่น:

"อย่าไปแทงปลาในน้ำลึกเลยนะ อันตรายเกินไป"

ซูเจ๋อสัมผัสได้ถึงความนุ่มนิ่มที่แขน หันไปเห็นสีหน้าเป็นห่วงของโหยวเมิ่งหลี ก็ยิ้มให้อย่างอ่อนโยน:

"อืม ฝีมือว่ายน้ำผมงั้นๆ แหละ ไม่เสี่ยงแล้ว เดี๋ยวหาวิธีอื่นจับปลา"

ถึงวิชาแทงปลาจะเป็นรางวัลชดเชยจากระบบ แต่เลเวลมันต่ำเตี้ยเรี่ยดิน ส่วนภาพลักษณ์ 【เด็กดี】 ก็น่าเบื่อ ซูเจ๋อขี้เกียจปั้นต่อ

ลำพังแค่วิชาแทงปลาขั้นต้น คงได้กินมื้ออดมื้อ

จริงๆ แค่นี้ก็พอแล้ว เก็บมะพร้าวเพิ่มหน่อย ก็อยู่รอดได้เป็นเดือน

ซูเจ๋อจำได้ว่าเคยมีคนรอดตายบนเกาะร้างเดือนนึงด้วยการกินแต่มะพร้าว จนกู้ภัยมาช่วย

แต่วิธีเอาชีวิตรอดแบบซุกหัวอยู่แต่ในกระดองแบบนั้นจะได้ภาพลักษณ์ดีๆ เหรอ?

ไม่มีทาง เสียของแย่!

ซูเจ๋อไม่ได้เป็นขยะที่พึ่งแต่ระบบ ต่อให้ไม่มีวิชาแทงปลา เขาก็หาวิธีหาอาหารได้

เขาเอากระดองกุ้งทำเบ็ด แล้วเอาเส้นใยจากต้นชบาที่เก็บเมื่อวานมาทำสายเบ็ด เอาไม้ไผ่บนเกาะมาทำคันเบ็ด ประกอบร่างเป็นเบ็ดตกปลา

"ไป ไปตกปลากัน!"

ซูเจ๋อแกว่งเบ็ดโชว์โหยวเมิ่งหลีอย่างภูมิใจ เรียกเสียงกรี๊ดกร๊าดจากฝ่ายหญิง

【(เฮ่อเฉียง) เป็นนักตกปลาเหมือนกัน ทำไมซูเจ๋อตกปลาแล้วดาราสาวกรี๊ด แต่ผมตกปลาแล้วเมียคำรามใส่?】

【กรี๊ดตอนนี้จะมีประโยชน์อะไร? เดี๋ยวพอ "แห้ว" (ตกไม่ได้) ก็หน้าแตก】

【นักตกปลาไม่มีคำว่าแห้ว!】

ซูเจ๋อกำลังจะเข็นเรือยางลงทะเล ไปตกปลากับโหยวเมิ่งหลี ก็ได้ยินเสียงผู้หญิงดังขึ้นข้างๆ:

"พี่คะ หนูหิวจังเลย ขอหนูไปตกปลาด้วยได้ไหม?"

ซูเจ๋อหันไปมอง เห็นว่าเป็นแขกรับเชิญหญิงอีกคน เหวินซู่หลิง แม้หุ่นและหน้าตาจะเป็นรองโหยวเมิ่งหลี แต่ด้วยใบหน้าใสซื่อบริสุทธิ์ เล่นหนังวัยรุ่นเรื่องเดียวก็ดังระเบิด จนได้ฉายา "รักแรกแห่งชาติ"

แฟนคลับเห็นท่าทางน่าสงสารของเธอก็ร้อนรน แทบอยากจะสั่งไก่ทอดถังใหญ่ไปส่งให้ เสียดายเกาะร้างไม่อยู่ในพื้นที่จัดส่ง

พวกเขาเลยได้แต่อ้อนวอนซูเจ๋อในคอมเมนต์

บางคนทุบอกชกตัว อิจฉาที่ซูเจ๋อแค่ตกปลาก็มีสองดาราสาวมารุมล้อม

แต่ซูเจ๋อไม่ยอมเป็น "เฟ่ยหยางหยาง" (ไอ้หน้าขนขี้แพ้ที่คอยตามตื๊อ):

ไม่ว่าเธอจะเป็นรักแรกของใคร ก็ไม่ใช่ของฉัน แล้วเกี่ยวอะไรกับฉัน?

แต่ต่อหน้าผู้ชมมหาศาล จะเย็นชาเกินไปก็ไม่ดี

เขาคิดนิดนึง แล้วยื่นเงื่อนไข:

"เหวินซู่หลิง แล้วก็พี่ๆ ทุกคน ผมช่วยตกปลาให้ทุกคนได้ แต่ทุกคนจะอยู่เฉยๆ ไม่ได้ ต้องทำงานที่ตัวเองทำไหว"

ทุกคนเงียบ เห็นได้ชัดว่าพวกเขาเป็นพวกคุณหนูคุณชาย ปกติถ่ายหนังมีคนกางร่มให้ ไม่เคยลำบาก

ตอนนั้นเอง ราชาจอเงิน ควางซื่อเสียน ก็พูดขึ้นทำลายความเงียบ:

"ซูเจ๋อพูดถูก ถึงทีมงานจะหายไป แต่พวกเรามาเพื่อเอาชีวิตรอด จะให้ซูเจ๋อทำคนเดียวไม่ได้"

เขาบารมีสูงสุด เงียบมาตลอด พอพูดทีเลยมีน้ำหนัก

คอมเมนต์แห่ชม:

【สมเป็นนักแสดงรุ่นใหญ่ นิสัยใจคอดีกว่าพวกเด็กใหม่เยอะ】

【พี่ควาง รวมพวกนี้ให้เป็นปึกแผ่นที!】

ซูเจ๋อแม้จะได้แฟนคลับเพิ่มเมื่อวาน แต่เพราะวีรกรรมเก่าๆ เยอะ คนเลยยังกังขา ชอบครึ่งเกลียดครึ่ง ดีไม่ดีเกลียดมากกว่า

แต่ควางซื่อเสียนต่างออกไป แม้แฟนคลับอาจไม่เยอะเท่าโหยวเมิ่งหลีหรือซือเหวินอวี้ แต่คนทั่วไปเอ็นดูแกมาก การที่แกออกมาพูดถือว่าเป็นฉันทามติ

แม้แต่ซูเจ๋อ เห็นควางซื่อเสียนพูดจาเข้าหู ก็ยอมรับ:

"พี่ควางเข้าใจโลกจริงๆ พี่คิดจะทำอะไรครับ?"

ควางซื่อเสียนรีบตอบ:

"พี่ไม่ถนัดเดินป่า ก็แล้วแต่เราจะสั่ง แต่ปกติพี่ชอบตกปลา มั่นใจฝีมืออยู่เหมือนกัน น่าจะตกปลามาเลี้ยงทุกคนได้"

ซูเจ๋อพยักหน้า พอดีเขาไม่ค่อยมั่นใจฝีมือตกปลาตัวเองเท่าไหร่ เลยส่งคันเบ็ดให้ควางซื่อเสียน:

"ได้ งั้นพี่ควางตกปลา ฟานฉางซง นายช่วยพายเรือให้พี่ควาง ส่วนคนอื่นตามผมมา"

ฟานฉางซงไม่อยากฟังคำสั่งซูเจ๋อ แต่ก็ไม่กล้าไปกับซูเจ๋อ เลยจำใจรับคำแบบเสียไม่ได้

คนอื่นเห็นควางซื่อเสียนออกตัวแล้ว ก็ไม่กล้าหือ ยอมรับสถานะผู้นำของซูเจ๋อโดยปริยาย

หลี่เต้าเฉียงนิสัยดีสุด รีบถามซื่อๆ:

"น้องซู จะให้พวกเราทำอะไร? สั่งมาได้เลย"

ซูเจ๋อไม่ใช่คนบ้าอำนาจ ยิ่งรู้ว่ามีกล้องจับอยู่ ยิ่งต้องระวัง เขาอธิบายจริงจัง:

"ในการเอาชีวิตรอด การรักษาอุณหภูมิร่างกายและหาน้ำสำคัญกว่าอาหาร ผู้หญิงสองคนไปเก็บฟืน ใบจาก พวกเราผู้ชายสี่คนรับผิดชอบหาน้ำจืด เก็บมะพร้าว"

"พี่โตมาในหมู่บ้าน ปีนต้นไม้เป็นตั้งแต่เด็ก!" หลี่เต้าเฉียงขันอาสา รับงานยากสุดไป

"ดี งั้นพี่กับอู๋หมู่ไปเก็บมะพร้าว ระวังตกมาเจ็บนะ..."

ซูเจ๋อกำชับไปครึ่งทาง จู่ๆ ก็หันไปหาซือเหวินอวี้:

"จริงสิ เชือกที่นายเลือกมาก่อนขึ้นเกาะล่ะ? เอาออกมาให้หลี่เต้าเฉียงทำเชือกนิรภัยหน่อย"

ซือเหวินอวี้เชิดหน้าอย่างรำคาญ แค่นเสียง:

"นั่นของฉัน ทำไมต้องเอาออกมา? ของนายเยอะแยะ ทำไมไม่เอามาใช้?"

ซูเจ๋อปรายตามอง พูดเรียบๆ:

"ถ้านายไม่อยากทำตามคำสั่ง ผมก็ไม่บังคับ แต่เดี๋ยวพอกินปลาย่าง ดื่มน้ำมะพร้าว นายอย่ามามองตาละห้อย แล้วอย่าคิดมาขอด้วย"

ซือเหวินอวี้แค่หยิ่ง ไม่ได้โง่ บ่นงุบงิบแล้วก็ยอมโยนเชือกในกระเป๋าออกมา

ซูเจ๋อยิ้ม ไม่ไปยั่วโมโหซือเหวินอวี้เพิ่ม กลับพูดดีด้วย:

"นั่นแหละ ต้องร่วมมือกันถึงจะรอดบนเกาะนี้ได้ อย่าขี้เหนียว นี่พลาสติกของผม นายเอาไป เราสองคนไปรองน้ำฝน จะได้กินซุปปลาไหมก็ขึ้นอยู่กับนายแล้ว"

สีหน้าซือเหวินอวี้ดูดีขึ้นทันตา

【ว้าว รู้สึกว่าซูเจ๋อมีความเป็นผู้นำสูงมาก】

【เขาคือจ่าฝูงตัวจริงของเกาะนี้】

(จบแล้ว)