บทที่ 8 - รางวัลระบบระเบิดระเบ้อ เจอฉลาม

บทที่ 8 - รางวัลระบบระเบิดระเบ้อ เจอฉลาม

"อ๊า! สบาย!"

"เมิ่งหลีฝีมือนวดดีจริงๆ ซี๊ด—— เบาหน่อย"

【จบกัน ฉันเปิดลำโพงบนรถไฟฟ้า ตอนนี้แก้ตัวไม่ทันแล้ว】

เสียงที่ได้ยินชวนให้คิดลึก แต่พอเห็นภาพถึงรู้ว่าคนละเรื่อง

ซูเจ๋อปูพลาสติกนอนคว่ำอยู่บนหาดทราย โหยวเมิ่งหลีกำลังตั้งอกตั้งใจนวดให้เขา ออกแรงเน้นๆ ไม่มีฉากวาบหวิวแม้แต่นิดเดียว

ถ้านี่เป็นร้านนวด คงโดนลูกค้าตะโกนด่า "คืนเงินมา!" ไปแล้ว

ท่ามกลางคอมเมนต์ 【จืดชืดไร้รสชาติ】 ซูเจ๋อกำลังจดจ่อกับระบบ——

【ภาพลักษณ์เปลี่ยนแปลง】

【ขี้โรค (90%) → ขี้โรค (0%)】

【กำจัดภาพลักษณ์ด้านลบ อัปเกรดรางวัล: ศิลปะการต่อสู้แบบผสมผสาน (ระดับท็อป)】

【ตรวจพบว่ากำจัดภาพลักษณ์ด้านลบจนหมดสิ้น มอบรางวัลพิเศษเป็นไอเทม: ยันต์ฟื้นฟู (10 ครั้ง), ทำงานอัตโนมัติเมื่อบาดเจ็บสาหัส ฟื้นฟูร่างกายอย่างรวดเร็ว】

มีรางวัลพิเศษด้วย?

ยันต์ฟื้นฟู? นี่มันเท่ากับมี 10 ชีวิตเลยไม่ใช่เหรอ?

ซูเจ๋อตาลุกวาวด้วยความดีใจ หันไปดูภาพลักษณ์ด้านบวก——

【กำลังก่อร่างภาพลักษณ์ใหม่】

【ชายแกร่งอันดับหนึ่งในวงการ (32%)】

【ก่อร่างภาพลักษณ์ด้านบวก สุ่มรางวัล——】

【ได้รับรางวัล: การสื่ออารมณ์ทางสายตา (ระดับกลาง)】

เอ๊ะ? ทำไมรางวัลเดี๋ยวต้นเดี๋ยวกลาง? สุ่มเอาเหรอ? หรือว่า...

ซูเจ๋อฉุกคิด มองตัวเลข 32% หลังภาพลักษณ์อย่างครุ่นคิด:

"หรือระดับรางวัลจะขึ้นอยู่กับเปอร์เซ็นต์ของภาพลักษณ์?"

เทียบกับรางวัลการใช้สายตา เขาเขาสนใจกลไกของระบบมากกว่า อีกอย่างไม่มีใครจ้างเขาเล่นหนังอยู่แล้ว มีสายตาพิฆาตไปก็ไร้ประโยชน์

ขณะกำลังคิด ระบบก็ดัง "ติ๊ง" ขึ้นมาอีก——

【กระชากหน้ากากภาพลักษณ์จอมปลอม】

【ฟานฉางซง: ชายแกร่งอันดับหนึ่งในวงการ (ถูกเปิดโปงโดยสิ้นเชิง)】

【สุ่มรางวัล: การเล่นกีตาร์ (ระดับท็อป)】

How-old-are-you?

ทำไมเป็นแกอีกแล้ว?

ซูเจ๋อเริ่มเกรงใจ ขูดรีดฟานฉางซงคนเดียวซ้ำๆ แถมรางวัลสองรอบที่ได้จากเขาก็ดีๆ ทั้งนั้น ฟานฉางซงนี่เป็นตัวนำโชคของเขาจริงๆ

ตอนนั้นเอง โหยวเมิ่งหลีนวดจนเหงื่อท่วม ตบหลังเขาถามว่า:

"เถ้าแก่ จะให้นวดตรงไหนอีก?"

ซูเจ๋อชี้ไปที่เอว:

"นอนขดทั้งคืน เอวไม่ค่อยดี ช่วยนวดเอวปิดท้ายหน่อย"

โหยวเมิ่งหลีนวดเอวเขา สัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อเอวที่ยืดหยุ่นและแข็งแรง อดกลืนน้ำลายไม่ได้ กรีดร้องในใจ:

ว้าย เอวหมาหนุ่ม! (เอวสอบแข็งแรง)

มิน่าล่ะถึงหมัดเดียวจอด ร่างกายแข็งแรงจริงๆ

ใจเต้น เลียปาก กลืนน้ำลาย.gif

พอนวดเสร็จ ซูเจ๋อบิดขี้เกียจ หันไปมองโหยวเมิ่งหลี

โหยวเมิ่งหลี: ตีหน้าขรึม.jpg

ซูเจ๋อไม่รู้สึกผิดปกติอะไร แต่คอมเมนต์ขำกันท้องแข็ง:

【555 ตีหน้าขรึมในเสี้ยววินาที โหยวเมิ่งหลี พอได้แล้วมั้ง】

【โหยวเมิ่งหลีนี่ตัวแทนฉันชัดๆ】

【ถามจริง ใครเห็นเอวแบบนี้แล้วไม่ใจสั่นบ้าง?】

【ดูแกสิ แกก็สั่น】

ตอนนั้นไม้แหลมก็กลายเป็นถ่านได้ที่แล้ว ซูเจ๋อหยิบมาฝนกับทราย แล้วเดินไปริมทะเล มองไปทางหลี่เต้าเฉียง

พี่แกโวยวายอยู่นาน แถมได้ซีนไปไม่น้อย แต่จับปลาไม่ได้สักตัว

ฟานฉางซงเห็นซูเจ๋อไม่อยู่ ก็เริ่มเก๊กอีก แย่งไม้จากหลี่เต้าเฉียง:

"ฉันทำเอง! วางใจเถอะ ฉันไม่เหมือนใครบางคน จับปลาได้แล้วจะแบ่งให้ทุกคนกิน"

แต่พยายามอยู่นาน ก็จับไม่ได้สักตัว ต้องหาข้อแก้ตัวน้ำขุ่นๆ:

"หัวยังมึนๆ อยู่ เลยเล็งไม่แม่น"

ซูเจ๋อคร้านจะสนใจตัวตลกนี่แล้ว เพราะเขาใช้ภาพลักษณ์ที่ฟานฉางซงสั่งสมมาหลายปีเป็นบันไดเหยียบ ดันเปอร์เซ็นต์ 【ชายแกร่งอันดับหนึ่งในวงการ】 ของตัวเองพุ่งไปถึง 32%

ไม่งั้นลำพังซูเจ๋อพยายามเอง ต่อให้เก่งแค่ไหน ถ้าไม่มีเวทีให้โชว์ ก็ไม่มีทางได้รับการยอมรับ

——เพราะหัวใจสำคัญของภาพลักษณ์ไม่ใช่ความจริง แต่คือ "การยอมรับ":

เขาว่าคุณเจ๋ง คุณก็เจ๋ง ไม่เจ๋งก็ต้องเจ๋ง; เขาว่าไม่เจ๋ง ก็ไม่เจ๋ง เจ๋งก็ไม่เจ๋ง

สรุปสั้นๆ: อย่าไปจริงจัง

แต่อย่างน้อยความหล่อและพลังการต่อสู้ของซูเจ๋อก็ของจริง พอเขาเดินไปริมฝั่ง ทุกคนก็กลั้นหายใจมองอย่างคาดหวัง

คนดูหน้าใหม่ที่โดนตกจากคลิปไฮไลต์เมื่อวาน ก็รอดูอย่างใจจดใจจ่อ

ในหน้าจอ ซูเจ๋อถือหอกยืนตระหง่าน กล้ามเนื้อแขนเรียงสวยราวกับรูปปั้นกรีกโบราณ

ฟึ่บ!

ซูเจ๋อสะบัดแขนขวารวดเร็วปานสายฟ้า มุมปากยกยิ้มมั่นใจ พุ่งหอกไม้ออกไปในน้ำ

【ว้าว โคตรเท่!】

【นี่สินะชายแกร่งอันดับหนึ่งของวงการ? รักเลย】

【ใครบอกว่าความหล่อกับความเก่งอยู่ด้วยกันไม่ได้? ซูเจ๋อนี่ไง!】

ท่ามกลางคอมเมนต์อวยไส้แตก ซูเจ๋อดึงหอกกลับมา พบความจริงอันน่าอับอายว่า... ว่าว

ก็นะ แค่วิชาแทงปลาขั้นต้น ไม่แม่นก็เรื่องปกติ เอาใหม่เดี๋ยวก็ได้เอง

ปาอีกที ก็ว่าว

"……"

"สงสัยปลาวิวัฒนาการแล้วมั้ง"

【……】

【เลียจอเก้อเลย ท่าร่ายรำดุจพยัคฆ์ ผลงานจริงศูนย์ทับห้า】

【เชอะ ไม่สนว่าโดนไม่โดน ถามแค่ว่าหล่อไหม?】

【ยอมรับว่าหล่อจริง แต่หิวก็หิวจริงเหมือนกัน】

โดนคอมเมนต์แซว ซูเจ๋อเลยตัดสินใจว่ายออกไปในทะเลลึก ตื่นตาตื่นใจกับโลกใต้ทะเลอันงดงามทันที

น่าเสียดายที่ทีมงานซ่อนกล้องไว้ทั่ว แต่ไม่มีปัญญาติดกล้องใต้น้ำ คนดูเลยได้แต่ร้อนใจ ไม่เห็นวิวสวยๆ ตรงหน้าซูเจ๋อ

ซูเจ๋อเห็นฝูงปลาหลากสีว่ายผ่าน ลองแทงไปหลายที แต่มันไวเกินไป เขาพลาดซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ทันใดนั้น เต่าทะเลตัวหนึ่งก็ว่ายต้วมเตี้ยมผ่านมา ซูเจ๋อคันไม้คันมือเกือบพุ่งหอกใส่

โชคดีที่เขาจำได้ลางๆ ว่าเต่าทะเลเป็นสัตว์คุ้มครอง ไม่รู้ระดับไหน แต่ถ้าฆ่าออกสื่อ ได้กลายเป็นจุดด่างพร้อยอีกแน่ ดีไม่ดีโดนแบนยาว

——ถ้าติดเกาะจริงๆ เพื่อความอยู่รอด กินสัตว์คุ้มครองไม่ผิดกฎหมาย แต่นี่พวกเขากำลังถ่ายรายการอยู่

ซูเจ๋อกัดฟันอดทน มองหาเหยื่อต่อ จู่ๆ ก็เห็นฉลามตัวหนึ่งว่ายวนเวียนอยู่แถวนั้น ตกใจแทบแย่

นี่คือฉลามครีบดำ ไม่ดุร้ายเท่าไหร่ แต่ซูเจ๋อไม่มีสกิลแยกแยะสัตว์ และไม่อยากเปิดศึกใต้น้ำกับฉลาม เลยรีบว่ายหนีกลับฝั่ง

แม้ใต้น้ำจะไม่มีกล้อง แต่คนดูผ่านกล้องบนเกาะเห็นครีบฉลามผลุบๆ โผล่ๆ บนผิวน้ำ ก็ตกใจกันยกใหญ่:

【ฉลาม? ซูเจ๋อเจอฉลาม!】

【พระเจ้า เขาจะโดนฉลามงับตายไหมเนี่ย? เสียดายแย่ ทั้งหล่อทั้งล่ำ ฉันยังไม่ได้ลองเลย】

【เมนต์บนเก็บอาการหน่อย แมวที่บ้านได้กลิ่นคาวแล้ว】

【เข้าเรื่อง! จะกลายเป็นหนัง "The Shallows" เวอร์ชั่นเรียลลิตี้เหรอ?】

ท่ามกลางสายตาทุกคู่ ซูเจ๋อติดเทอร์โบที่ขา ว่ายจ้วงๆ กลับมาถึงฝั่ง พอเห็นครีบฉลามห่างออกไป ก็โล่งอก

แม้จะตื่นเต้น แต่ด้วยสภาพจิตใจระดับท็อป สีหน้าเขาเลยดูนิ่งมาก ทำเอาคอมเมนต์ทึ่งไปอีก

แต่ก็มีคนหมั่นไส้ ออกมาแขวะ:

【เมื่อวานฟลุ๊คได้ปลาไม่กี่ตัว คิดว่าเก่งจริงเหรอ? วันนี้อดข้าวไปพร้อมคนอื่นซะเถอะ!】

【เหอะ ก็แค่บนเกาะร้างไม่มีอะไรกิน ไม่งั้นแค่ปลาย่างธรรมดาๆ จะทำให้โหยวเมิ่งหลียอมนวดให้ได้ไง?】

คอมเมนต์พวกนี้เพิ่งโผล่ ซูเจ๋อก็หยิบหอกขึ้นมา ถอนหายใจ:

"จับปลาไม่ได้ แต่ได้กุ้งมังกรตัวเบ้อเริ่มมาตัวนึง เมิ่งหลี ทนกินกุ้งมังกรย่างเป็นมื้อเช้าไปก่อนนะ"

กุ้งมังกรตัวยักษ์เสียบอยู่บนหอก ถ้าอยู่ในภัตตาคาร นึ่งซีอิ๊วหน่อยๆ ราคาปาเข้าไปหลายพัน

สำหรับดาราอาจจะไม่เท่าไหร่ แต่สำหรับชาวเน็ต มันน่าอิจฉามาก:

【เมื่อกี้ใครหัวเราะพี่ซูของฉัน? ออกมาซิ ถามคำเดียว บอสตันล็อบสเตอร์หอมไหม?】

【แผล่บๆ รอบนี้เลียจอไม่ใช่เพราะหุ่นนะ】

【เครปญี่ปุ่นในมือจืดไปเลย】

(จบแล้ว)