บทที่ 16 ต่อหน้าผู้อื่นกลั้นเจ็บวางมาดเข้ม ต่อหน้าเจียงหลิงเซียนกลับครวญครางปางตาย~......

บทที่ 16 ต่อหน้าผู้อื่นกลั้นเจ็บวางมาดเข้ม ต่อหน้าเจียงหลิงเซียนกลับครวญครางปางตาย~......

"ไอ้สารเลว! จ้องจะมุดเข้าร่างข้าอยู่เรื่อย ไสหัวไปซะ!"

หวังเฉินไม่นำพาต่ออาการบาดเจ็บที่มือ เขารีบโคจรเพลิงโกลาหลห่อหุ้มฝ่ามือซ้าย ก่อนจะฟาดลงไปที่แขนขวาของตนเองอย่างดุดัน!

ปัง! กร๊อบ!!

แขนขวาของหวังเฉินถูกระเบิดออกด้วยเพลิงโกลาหลสีขาวดำ ไอทมิฬที่พยายามจะชอนไชเข้าไปในร่างถูกเผาผลาญจนระเหยหายไปอย่างไร้ความปรานีในชั่วพริบตา

ทว่าสิ่งที่ต้องแลกมาคือกระดูกแขนขวาที่แตกละเอียด บาดแผลจากคมกระบี่ที่ลากยาวตั้งแต่หัวไหล่จนถึงหลังมือยิ่งฉีกขาดเหวอะหวะหนักกว่าเดิม

"ซู้ด~! เด็กคนนี้น่ากลัวจริงๆ!"

เหล่าศิษย์โดยรอบเมื่อเห็นหวังเฉินลงมือกับตัวเองอย่างโหดเหี้ยมเช่นนี้ ต่างก็อดสูดปากด้วยความหวาดเสียวไม่ได้

ฟุ่บ!

ทันใดนั้น ร่างของเจียงหลิงเซียนก็ปรากฏขึ้นข้างกายหวังเฉิน รูม่านตาของนางหดเกร็งทันทีเมื่อเห็นสภาพอันน่าเวทนาของเขา

"พี่สาวนางฟ้า... ข้า... ข้าเจ็บเหลือเกิน..."

หวังเฉินที่เมื่อครู่ยังสบถด่ากราด เปลี่ยนท่าทีเป็นโศกเศร้าเคล้าน้ำตาทันทีที่เห็นเจียงหลิงเซียนปรากฏตัว

เนื่องจากการเสียเลือดมากบวกกับฝ่ามือที่ฟาดลงไปเมื่อครู่ ใบหน้าของหวังเฉินจึงซีดเผือดไร้สีเลือด

เมื่อเห็นเช่นนั้น เจียงหลิงเซียนที่มักจะสุขุมเยือกเย็นก็เริ่มลนลาน นางรีบหยิบขวดหยกบรรจุโอสถรักษาออกมาหลายขวด

"รีบอ้าปากเร็วเข้า"

เจียงหลิงเซียนเทเม็ดยาออกมาหลายเม็ดใส่มือ ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยฉายแววร้อนรนขึ้นมาวูบหนึ่ง

"อ้า~..."

หวังเฉินทำทีเป็นข่มความเจ็บปวดจากบาดแผล เงยหน้าอ้าปากด้วยสีหน้าแสนน้อยเนื้อต่ำใจ

เจียงหลิงเซียนไม่สนใจสิ่งอื่นใด นางประคองเม็ดยาในฝ่ามืออย่างระมัดระวังแล้วป้อนเข้าปากหวังเฉิน

ขณะที่ถูกป้อนยา หวังเฉินสัมผัสได้ถึงฝ่ามืออันเย็นเฉียบที่แนบชิดริมฝีปาก จึงเผลอขบกัดมือนุ่มนิ่มขาวผ่องของนางเบาๆ ไปทีหนึ่ง

เจียงหลิงเซียนสัมผัสได้ถึงแรงขบกัดเบาๆ ที่ฝ่ามือก็ชะงักไปครู่หนึ่ง

เมื่อมั่นใจว่าเม็ดยาเข้าปากหวังเฉินแล้ว นางก็รีบชักมือกลับราวกับถูกไฟดูด แล้วซ่อนมือไว้ข้างลำตัวทันที

เมื่อโอสถหลายเม็ดละลายในปากกลายเป็นของเหลวไหลลงสู่ลำคอ

หวังเฉินรู้สึกอบอุ่นไปทั่วร่างทันใด บาดแผลที่แขนได้รับการรักษาด้วยฤทธิ์ยา เลือดที่ไหลทะลักเริ่มหยุดลง

เมื่อเห็นอาการของหวังเฉินคงที่แล้ว เจียงหลิงเซียนจึงเอาตัวเข้าบังปกป้องเขาไว้ด้านหลัง สายตาเย็นชาจับจ้องไปที่ฉินเย่ฟานซึ่งลอยค้างอยู่กลางอากาศ

โดยเฉพาะดวงตาคู่สวยที่เย็นยะเยือกจนน่าขนลุก ทำให้ผู้คนรอบข้างหวาดเกรงไปตามๆ กัน

"ท่านนักบุญศักดิ์สิทธิ์... เอ่อ... ดูเหมือนเขาจะตายแล้วนะขอรับ..."

ท่ามกลางไทยมุง มีคนหนึ่งชี้ไปยังฉินเย่ฟานที่ถูกไอเย็นบีบคอแขวนอยู่กลางอากาศอย่างกล้าๆ กลัวๆ

ดวงตาเย็นชาของเจียงหลิงเซียนราบเรียบดั่งผืนน้ำ ทว่าจิตสังหารอันรุนแรงกลับค่อยๆ ปะทุขึ้นภายใน

ทำร้ายหวังเฉิน! ตาย!

ความโกรธเกรี้ยวพวยพุ่งขึ้นในใจเจียงหลิงเซียน สายตาอำมหิตล็อคเป้าไปที่ฉินเย่ฟาน ไอเย็นที่พันธนาการร่างนั้นระเบิดออกเสียงดังสนั่น

กร๊อบ! ปัง!!

หยกคุ้มกันที่คอของฉินเย่ฟานระเบิดออกช่วยชีวิตเขาไว้ได้หวุดหวิด

แต่กระนั้น ภายใต้โทสะอันเยือกเย็นของเจียงหลิงเซียน กระดูกสันหลังของฉินเย่ฟานก็ยังถูกบดขยี้จนหักสะบั้นเป็นสองท่อน

ฟุ่บ!

ทันใดนั้น เสียงแหวกอากาศก็ดังขึ้น ไอเย็นที่เกือบจะบดขยี้ฉินเย่ฟานซ้ำสองถูกพลังปราณสีม่วงปัดเป่าจนสลายไป

"ท่านนักบุญศักดิ์สิทธิ์ นี่คือศิษย์ของข้า เหตุใดท่านจึงลงมือกับเขา!?"

สตรีในชุดคลุมสีแดงปรากฏกายขึ้นตรงหน้า กลิ่นอายพลังแข็งแกร่งทรงอำนาจ ใบหน้างดงามหยาดเยิ้มชวนหลงใหล

ผู้มาใหม่ไม่ใช่ใครอื่น นางคืออาจารย์หญิงของฉินเย่ฟาน หนึ่งในนางสนมของเขาในชาติก่อนนั่นเอง!

เมื่อเห็นผู้มาใหม่ เจียงหลิงเซียนขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้ดีว่าคงสังหารฉินเย่ฟานในตอนนี้ไม่ได้แล้ว

"พรุ่งนี้ข้าต้องการเห็นแขนขวาของมัน หากไม่เห็น ข้าจะลงมือฆ่ามันด้วยตัวเอง!"

เจียงหลิงเซียนกล่าวเสียงเรียบเย็น จ้องมองสตรีชุดแดงเขม็ง ประกาศเจตจำนงชัดเจน

"ศิษย์ของข้าถูกลงโทษปางตายแล้ว ท่านนักบุญศักดิ์สิทธิ์จะไม่ไว้หน้ากันบ้างเลยหรือ?"

"เจ้าไม่คู่ควร"

เจียงหลิงเซียนได้ยินดังนั้นก็ปรายตามองสตรีชุดแดงและฉินเย่ฟานอย่างเฉยชา ก่อนจะเอ่ยสามคำนี้ออกมาเบาๆ

นางหันหลังกลับโดยไม่แยแสใบหน้าบึ้งตึงของสตรีชุดแดง ค่อยๆ หันมามองหวังเฉินด้วยแววตาเป็นห่วงเป็นใย

หวังเฉินที่แอบดูเรื่องสนุกอยู่ด้านหลัง พอเห็นเจียงหลิงเซียนหันมาก็รีบปรับสีหน้ากลับมาเจ็บปวดรวดร้าวทันที

เหล่าศิษย์สำนักเซียนไท่ซูที่มุงดูเหตุการณ์ต่างพากันพูดไม่ออก

หวังเฉินยามอยู่ลำพังบาดเจ็บสาหัสเพียงใดก็ยังนิ่งเฉยราวกับว่าถ้าไม่ตายก็ถือว่าไม่เจ็บ

แต่พอเห็นหน้าเจียงหลิงเซียน สภาพกลับดูอ่อนระโหยโรยแรงน่าสงสารจับใจ

แต่สิ่งที่ทำให้เหล่าศิษย์อิจฉาริษยาที่สุดคือ เจียงหลิงเซียนดันร้อนใจจริงๆ เมื่อเห็นสีหน้าเจ็บปวดของหวังเฉิน

"ไปกันเถอะ"

เมื่อเห็นสีหน้าเจ็บปวดของหวังเฉิน เจียงหลิงเซียนก็ทิ้งมาดอาจารย์ผู้สูงส่ง เข้าประคองแขนซ้ายของเขาอย่างอ่อนโยน

ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน ความว่างเปล่าเบื้องหน้าถูกฉีกกระชากออกจนเกิดรอยแยกมิติ

เจียงหลิงเซียนไม่พูดพร่ำทำเพลง ประคองหวังเฉินก้าวเข้าไปข้างใน

หลังจากทั้งสองหายลับไป รอยแยกมิติที่ถูกฉีกออกด้วยพลังไอเย็นก็ค่อยๆ ปิดตัวลงและจางหายไป

ในขณะเดียวกัน สตรีชุดแดงที่ห่วงศิษย์ก็รีบอุ้มฉินเย่ฟานที่บาดเจ็บสาหัสหายวับเข้าไปในสุสานศาสตราอย่างรวดเร็ว

"ท่านนักบุญศักดิ์สิทธิ์ถึงกับฉีกมิติได้แล้ว ยอดฝีมือขอบเขตจิตศักดิ์สิทธิ์นี่น่ากลัวจริงๆ"

เหล่าศิษย์ในสุสานศาสตราเมื่อเห็นละครจบลง ก็เริ่มจับกลุ่มวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่

"จุ๊ๆๆ! ศิษย์ที่ท่านนักบุญศักดิ์สิทธิ์พามาด้วยคนนั้น คงจะก่อเรื่องวุ่นวายไปทั่วสำนักเซียนไท่ซูเป็นแน่"

"ใช่ๆ..."

...

ลึกเข้าไปในสำนักเซียนไท่ซู ณ ตำหนักนักบุญศักดิ์สิทธิ์ไท่ซู

ระลอกคลื่นมิติแผ่ซ่านออกมาจากกลางห้องนอนที่ปิดสนิท ตามด้วยรอยแยกมิติที่เปิดออก

หวังเฉินที่ก้าวออกมาจากความว่างเปล่า บัดนี้ทิ้งน้ำหนักตัวพิงไหล่เจียงหลิงเซียนอย่าง "หมดเรี่ยวแรง"

ดวงตาของหวังเฉินปรือลงเล็กน้อยด้วยความง่วงงุน... คือง่วงจริงๆ ไม่ใช่ง่วงเพราะใกล้ตาย

"พี่สาวนางฟ้า... ข้าจะตายไหมเนี่ย?"

ด้วยความสะลึมสะลือ หวังเฉินจึงเผลอพูดจาหยอกเย้าเจียงหลิงเซียนไปตามสัญชาตญาณ

แต่ดูเหมือนเจียงหลิงเซียนจะไม่มีอารมณ์ขันด้วย พอได้ยินคำว่า "ตาย" อารมณ์ของนางก็ดูจะแปรปรวนขึ้นมาทันที

ฝีเท้าของเจียงหลิงเซียนที่ประคองหวังเฉินก้าวเดินในรอยแยกมิติเร็วขึ้น

สุดท้ายนางถึงกับช้อนตัวเขาอุ้มขึ้นมา เดินจ้ำอ้าวดิ่งออกจากรอยแยกมิติ แล้ววางเขาทิ้งลงบนเตียงนุ่มข้างๆ ทันที

หวังเฉินสะดุ้งโหยงกับการถูกอุ้มกะทันหัน ความง่วงหายเป็นปลิดทิ้ง

วินาทีต่อมา ยังไม่ทันที่หวังเฉินจะตั้งตัว เขาก็รู้สึกว่าเสื้อผ้าที่แขนขวากำลังถูกดึงออก

"โอ๊ย! เจ็บๆๆ!"

แขนเสื้อยาวของชุดคลุมสำนักเซียนไท่ซูที่แห้งกรังติดกับเนื้อแผลเหวอะหวะที่แขนขวาของหวังเฉิน พอถูกดึงออก มันจึงกระชากเนื้อแผลตามไปด้วย

"อดทนไว้ เดี๋ยวข้าจะรักษาให้เจ้าเดี๋ยวนี้!"

สีหน้าของเจียงหลิงเซียนฉายแววตื่นตระหนกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน นางรีบโคจรปราณวิญญาณน้ำแข็งอันอ่อนโยนส่งไปยังบาดแผลที่แขนขวาของเขา

"อ๊าก! หนาวๆๆ! เย็นยะเยือกเลย!"

หวังเฉินที่เพิ่งจะเจ็บตัวมาหมาดๆ พอโดนจับแช่แข็ง หน้าตาก็แดงก่ำตื่นตัวขึ้นมาทันที

[เจียงหลิงเซียน! ทำไมวิธีการรักษาของท่านถึงยังมือสมัครเล่นเหมือนชาติที่แล้วเลยฟะเนี่ย!!]

หวังเฉินตะโกนก้องร้องโหยหวนในใจ เพราะในชาติก่อนตอนที่เขาบาดเจ็บสาหัส เจียงหลิงเซียนก็รักษาเขาด้วยวิธีบ้านๆ แบบนี้แหละ

[ฮ่าฮ่าฮ่า! ระบบขำจะตายอยู่แล้ว โฮสต์ รู้สึกเหมือนได้ย้อนอดีตกลับไปชาติก่อนเลยไหม?]

[ย้อนบ้านแกสิ!!]