ตอนที่ 58 เยือนเขาหงเฟิง

ตอนที่ 58 เยือนเขาหงเฟิง

ลู่เจิ้งตื่นเต้นกับความเปลี่ยนแปลงในวังอักษร แต่ในห้องพักมันแคบไป ลองของไม่ถนัด กะว่าไว้เจอปีศาจค่อยลองดูว่าไอธรรมรูปภูเขาแม่น้ำจะแรงแค่ไหน

เขากางกระดาษ เขียนสมบัติอักษรเพิ่มอีกสองสามแผ่น

คราวนี้เขียนได้ปกติ ไม่มีนิมิตอะไร

เขียนเสร็จก็เก็บของ ออกจากโรงเตี๊ยม

ชิงเสวียนเห็นลู่เจิ้งออกเดินทาง ก็สะกดรอยตามไปเงียบๆ

"ไม่น่าเชื่อว่าเด็กคนนี้จะเขียนสมบัติอักษรได้ง่ายดายขนาดนี้..."

ชิงเสวียนทึ่ง บัณฑิตเขียนสมบัติอักษร ก็เหมือนนักพรตเขียนยันต์ ยากพอๆ กัน

บัณฑิตระดับ 2 เขียนสิบแผ่นติดสักแผ่นก็หรูแล้ว

แต่ลู่เจิ้งเขียนติดทุกแผ่น ง่ายเหมือนปอกกล้วย ยิ่งกว่าเขาเขียนยันต์ซะอีก

ชิงเสวียนเดาว่าเซียวซานกับหลี่หยวนคงไม่รู้เรื่องพรสวรรค์ระดับสัตว์ประหลาดของลู่เจิ้ง ไม่งั้นคงไม่ปล่อยให้ออกมาเดินเพ่นพ่านคนเดียวแบบนี้

เขาตัดสินใจว่าจะไม่บอกใคร

ลู่เจิ้งเป็นแค่บัณฑิตรากหญ้า ไร้คนหนุน ถ้าคนรู้เยอะ จะเป็นภัยแก่ตัว

ในแว่นแคว้นต่างๆ อัจฉริยะมีเยอะแยะ

แต่ในยุคกลียุคแบบนี้ คนที่รอดจนเติบโตเป็นยอดคนได้ มีน้อยยิ่งกว่าน้อย

สาเหตุ... ละไว้ในฐานที่เข้าใจ

อัจฉริยะมักอาภัพ

ไม่โดนสวรรค์กลั่นแกล้ง ก็โดนคน โดนผี โดนปีศาจจ้องเล่นงาน หาทางรอดได้ยาก

"ข้าดันพาตัวเองมาติดบ่วงกรรมซะแล้ว..."

ชิงเสวียนยิ้มขื่น ถ้าไม่รู้ก็แล้วไป แต่ดันมารู้ความลับสวรรค์ จะทิ้งไปดื้อๆ ใจมันก็ไม่สงบ

...

ลู่เจิ้งเดินทอดน่อง ไม่รู้ตัวเลยว่ามีคนตาม

เขาตั้งเป้าไปที่เขาหงเฟิง ไปหา 'นักพรตวิเศษ' คนนั้น ดูว่าหน้าตาเป็นยังไง

แต่ดูจากการที่เอาเด็กทารกมาทำผี คงไม่ใช่คนดีแน่

"ดีไม่ดี อาจจะไม่ใช่คนด้วยซ้ำ..." ลู่เจิ้งพึมพำ

ได้ยินว่านักพรตคนนี้ชอบแลกเปลี่ยนด้วยพลังชีวิตและอายุขัย คนที่ทำแบบนี้ได้ นอกจากพวกมารนอกรีต ก็มีแต่ปีศาจผีสาง

เที่ยงวัน แดดเปรี้ยง

แต่ใต้แสงแดด ลู่เจิ้งกลับรู้สึกว่าไอธรรมเที่ยงแท้ฟื้นฟูเร็วขึ้น

เขาเดินไปตามทางเขาเปลี่ยวๆ ชักกระบี่ออกมาซ้อม รำเพลงกระบี่ไท่จี๋ไปพลางเดินไปพลาง

เดินไปซ้อมไป

ลู่เจิ้งกะว่าฝึกอีกไม่กี่วัน ความชำนาญคงเต็ม

ถึงตอนนั้นคงไปถึงเขาจีกวานพอดี จะได้มีวิชาติดตัวไว้สู้

เดินข้ามเขาไปหลายลูก

ภูเขาสีเขียวแซมแดงลูกหนึ่งก็ปรากฏแก่สายตา

เขาหงเฟิง บนเขามีต้นเมเปิลชนิดพิเศษ ใบสีแดงดุจเลือดตลอดปี เป็นทิวทัศน์แปลกตา เลยได้ชื่อนี้มา

แต่เขาหงเฟิงไม่มีทางขึ้น คนธรรมดาจะไปหาหมอเทวดา ต้องเสี่ยงดวงปีนป่ายฝ่าดงสัตว์ร้าย

โชคดีก็เจอ โชคร้ายก็หลงป่าตาย

มองดูเขาหงเฟิงอยู่ตรงหน้า ลู่เจิ้งเก็บกระบี่ นั่งพักกินเสบียง แล้วเดินต่อ

ไม่นานก็ถึงตีนเขา แหงนมองยอดเขา

เขาเลือกทางที่ดูลาดชันน้อยที่สุด แล้วเริ่มปีน

มิน่าทางการถึงปราบปีศาจไม่หมด ป่าเขารกทึบขนาดนี้ อย่าว่าแต่หาตัวเลย แค่หารอยเท้ายังยาก

ลู่เจิ้งบุกป่าฝ่าดงมาถึงกลางเขา ยังไม่เจอวี่แววสิ่งมีชีวิต

พักเหนื่อย แล้วปีนต่อ

จนเกือบถึงยอดเขา ก็ยังไม่เจออะไร

ลู่เจิ้งลูบคาง สงสัยโชคจะหมด ตอนไปเขาชิงกังหาเจอง่ายๆ

คราวนี้ท่าจะไม่หมู

เขาคิดแล้วตะโกนลั่นป่า "มีใครอยู่ไหม? ข้าลู่เจิ้ง ชาวอำเภอไคหยาง มาขอพบท่านผู้วิเศษ!"

ในเมื่อหาไม่เจอ ก็ให้มันออกมาหาเอง

ไม่ว่าจะเป็นมารหรือปีศาจ มาเยือนถึงที่ก็ต้องมีมารยาท แสดงความจริงใจหน่อย

เดี๋ยวถ้าต้องบวกกัน จะได้ถือว่าเตือนแล้ว

เสียงลู่เจิ้งดังก้องหุบเขา

รอสักพัก ไม่มีเสียงตอบรับ ลู่เจิ้งกะจะเดินหาต่อ

ทันใดนั้น ก็มีเสียงความเคลื่อนไหวแผ่วเบา

ลู่เจิ้งหันขวับ เห็นคนชุดเทายืนอยู่บนโขดหิน

ชุดคลุมปิดมิดชิด มองไม่เห็นหน้าตา

ลู่เจิ้งถาม "ท่านคือผู้วิเศษที่เร้นกายในเขานี้หรือ?"

"ฮิฮิฮิ ผู้วิเศษคงไม่กล้ารับ..." เสียงแหบพร่าดังลอดออกมา "ข้าเห็นพ่อหนุ่มไม่ใช่คนธรรมดา มาหาข้ามีธุระอันใด?"

ลู่เจิ้งหยิบลูกปัดออกมา "ท่านรู้จักสิ่งนี้ไหม?"

"หือ?" คนชุดเทาส่งเสียงในลำคอ "นี่มันลูกปัดรวมหยาง ของดีนี่นา จะเอามาแลกเปลี่ยนกับข้ารึ?"

ลู่เจิ้งถาม "ในเขตอำเภอไคหยาง มีคนใช้ของสิ่งนี้รวบรวมพลังหยางจำนวนมาก ท่านรู้ไหมว่าเป็นฝีมือใคร?"

คนชุดเทาหัวเราะ "ฮิฮิ คำถามนี้ราคาแพงนะ ถ้าเจ้าให้ลูกปัดข้า ข้าจะให้คำตอบ"

ลู่เจิ้งคิดว่าของสิ่งนี้ไร้ประโยชน์สำหรับเขา ให้ไปแลกข้อมูลก็ไม่เสียหาย

ถ้าโดนหลอก ก็ค่อยทวงคืน

ลู่เจิ้งโยนลูกปัดให้

คนชุดเทารับไว้ว่องไว เก็บเข้าอกเสื้อ ดีใจออกนอกหน้า

"พ่อหนุ่มใจป้ำจริงๆ ข้าก็ไม่ปิดบัง คนที่เจ้าถามหา... ข้าไม่รู้!"

"ไม่รู้?" ลู่เจิ้งหน้านิ่ง

คนชุดเทาหัวเราะ "ข้าไม่ได้หลอกเจ้านะ คำตอบของข้าคือไม่รู้! แต่ข้าเคยได้ยินข่าวมาบ้างว่ามีกลุ่มปีศาจกำลังรวบรวมพลังหยาง ส่วนใครบงการ ข้าไม่รู้จริงๆ"

ลู่เจิ้งพยักหน้า "งั้นรึ งั้นข้ามีเรื่องจะถามอีก"

คนชุดเทาได้ของฟรี อารมณ์ดี "ถามมาเลย คำถามที่ไม่แพง ข้าตอบให้ฟรีๆ"

ลู่เจิ้งถาม "ได้ยินว่าท่านรู้วิชาเลี้ยงผี? ท่านรู้ไหมว่าการฆ่าเด็กทารกมาทำผี ผิดกฎหมายแคว้นอัน?"