ตอนที่ 32 ปีศาจขอตำแหน่ง

ตอนที่ 32 ปีศาจขอตำแหน่ง

ลู่เจิ้งมองหลิวซาน ยิ้มกล่าว "ดูท่าเจ้าจะพัวพันกับปีศาจจริงๆ เล่ามาซิ มันเรื่องอะไรกัน?"

หลิวซานคอแข็ง เถียงข้างๆ คูๆ "เจ้าอย่ายุ่งเรื่องชาวบ้าน ต่อให้ข้าอายุสั้น ก็ไม่เกี่ยวกับเจ้า!"

ลู่เจิ้งสวน "คบค้าสมาคมกับปีศาจผิดกฎหมายแคว้นอัน เจ้าอยากไปคุยกับท่านเปาที่ศาลไหมล่ะ?"

"ข้าเปล่า!" หลิวซานตาขวาง

ถึงไปศาล ถ้าเขาไม่ยอมรับซะอย่าง ใครจะทำอะไรได้

เห็นหลิวซานดื้อด้าน ลู่เจิ้งลดเสียงต่ำ "แล้วถ้าบ่อนพนันรู้เรื่องนี้ล่ะ เจ้าคิดว่าจุดจบเจ้าจะเป็นยังไง?"

หลิวซานหน้าถอดสี พวกเจ้าของบ่อนไม่สนหรอกว่ามีหลักฐานไหม

ถ้าพวกมันรู้ว่าเขาใช้ปีศาจโกงพนัน ด้วยวิธีการทวงหนี้โหดๆ ของพวกมัน เขาคงไม่ตายดีแน่

ลู่เจิ้งพูดต่อ "ความจริงผีพนันอย่างเจ้า ข้าคร้านจะสนใจ แต่ในฐานะบัณฑิต ข้าไม่อยากเห็นปีศาจไปทำร้ายคนอื่นอีก ถ้าเจ้ายอมบอกความจริง ส่วนเรื่องของเจ้าจะเป็นไงต่อไป ข้าไม่สน"

หลิวซานสีหน้าเปลี่ยนไปมา เขาดูออกว่าลู่เจิ้งมีของจริง ดีไม่ดีอาจจะปราบปีศาจได้

ถ้ากำจัดปีศาจได้ เขาก็หลุดพ้นจากพันธะ ต่อไปก็ใช้ชีวิตลั้ลลาได้เหมือนเดิม

เขากัดฟัน ตัดสินใจ "ข้าพาเจ้าไปก็ได้ แต่ห้ามแจ้งทางการ ห้ามบอกบ่อนเด็ดขาด"

"ตกลง" ลู่เจิ้งพยักหน้า

หลิวซานเบ้ปาก "งั้นก็ปล่อยข้าก่อนสิ!"

ลู่เจิ้งปล่อยมือ ยืนมองนิ่งๆ

หลิวซานนวดไหล่ที่ปวดหนึบ คิดในใจ บัณฑิตบ้าอะไรแรงควายชะมัด

เขาวางห่อผ้าลง หันไปบอกเพื่อนชาวนา "พี่รองสวี ข้าจะไปธุระกับ... ท่านบัณฑิตหน่อย นี่ของกิน เอาไปแบ่งกันกินเถอะ เดี๋ยวเน่าเสีย พรุ่งนี้ค่อยมาดื่มกัน!"

ลู่เจิ้งเห็นว่าหลิวซานเนื้อแท้ไม่ได้เลวร้าย แค่ติดพนันหนักไปหน่อย

ชาวบ้านต่างพากันเตือนหลิวซานให้เลิกพนัน เลิกยุ่งกับปีศาจ กลับตัวเป็นคนดี...

"เออๆ รู้แล้วน่า!" หลิวซานรำคาญ ทำหูทวนลม

ลู่เจิ้งเดินกลับไปแบกกล่องหนังสือ เตรียมออกเดินทางไปปราบปีศาจกับหลิวซาน

"ระวังตัวด้วยนะ!" ชาวบ้านตะโกนไล่หลังด้วยความเป็นห่วง

ลู่เจิ้งยิ้มตอบ "วางใจเถอะ ข้าจะพาหลิวซานกลับมาอย่างปลอดภัย"

บอกลาชาวบ้านเสร็จ ลู่เจิ้งกับหลิวซานก็เดินขึ้นเขาไปตามทาง

"เล่ามาซิ เรื่องมันเป็นยังไง?" ลู่เจิ้งถาม

หลิวซานมองลู่เจิ้งอย่างระแวง "ท่านเป็นบัณฑิตจากสำนักศึกษาในอำเภอจริงเหรอ?"

ลู่เจิ้งเห็นหลิวซานยังไม่เชื่อใจ เลยหยิบป้ายประจำตัวส่งให้

หลิวซานรับมาดู เขาพออ่านออกบ้าง พึมพำ "ลู่เจิ้ง? ซิ่วไฉ..."

ทันใดนั้น หลิวซานก็นึกขึ้นได้ ตาโตเท่าไข่ห่าน มองลู่เจิ้งอย่างตื่นตะลึง "ข้าได้ยินว่าอำเภอไคหยางเพิ่งมีซิ่วไฉฟ้าประทาน ชื่อลู่เจิ้ง..."

เขาขลุกอยู่ตามบ่อน ย่อมได้ยินข่าวลือสารพัด เรื่องลู่เจิ้งดังจะตาย

ลู่เจิ้งยิ้มบาง "ในอำเภอไคหยาง คงไม่มีซิ่วไฉคนอื่นชื่อแซ่เดียวกับข้าหรอกมั้ง"

หลิวซานรีบหุบความกวนตีน เปลี่ยนเป็นนอบน้อมทันที นี่คือซิ่วไฉฟ้าประทานที่ท่านนายอำเภอโปรดปรานเชียวนะ

เขารีบคืนป้ายอย่างระมัดระวัง ตัวสั่นงันงก "ข้าน้อยมีตาหามีแววไม่ เมื่อครู่ล่วงเกินท่านไป..."

ลู่เจิ้งรับป้ายเก็บ "ไม่ต้องกลัว ข้าไม่ได้ใจแคบขนาดนั้น"

หลิวซานโล่งอก นึกถึงภาพลู่เจิ้งนั่งคุยกับชาวบ้านอย่างเป็นกันเอง ก็เริ่มใจชื้น

ความกล้าเริ่มกลับมา เขาถามด้วยความอยากรู้ "ได้ยินว่าท่านซิ่วไฉเคยไปด่าพวกบัณฑิตที่หอนางโลม ว่าเป็นพวกบ้ากาม จอมปลอม..."

หลิวซานเล่าเป็นตุเป็นตะ เหมือนอยู่ในเหตุการณ์ ใส่สีตีไข่ซะมันหยด

ลู่เจิ้งไม่นึกว่าเรื่องหอจันทร์กระจ่างจะลือกันไปไกลขนาดนี้ แถมเพี้ยนไปเยอะ เขาไม่ได้พูดแรงขนาดนั้นซะหน่อย

หลิวซานเล่าต่อ "ข้ายังได้ยินว่าหอนั้นโดนสั่งปิด เพราะเจอคนถูกลักพาตัวซ่อนอยู่... ถุย พวกบัณฑิตขี้หม้อ ข้าหลิวซานยังไม่เคยไปเลย! เอ้อ ข้าไม่ได้ว่าท่านซิ่วไฉนะ"

ได้ยินเรื่องหอจันทร์กระจ่างโดนปิด ลู่เจิ้งแปลกใจนิดหน่อย แต่ก็ปล่อยผ่าน ทางการคงจัดการเอง

"เข้าเรื่องเถอะ" ลู่เจิ้งเตือน

"อ้อ..." หลิวซานตบหน้าผาก ประสานมือขอโทษ "โทษทีๆ ลืมตัวไปหน่อย"

หลิวซานเล่า "เรื่องมันก็ไม่มีอะไรมาก ครึ่งเดือนก่อน ข้าเสียพนันหมดตัวกำลังกลับหมู่บ้าน ระหว่างทางเจอตัวเพียงพอนเหลือง มาดักขอให้ข้าตั้งชื่อตำแหน่งให้ ! ข้าเจอเรื่องแบบนี้ครั้งแรก ตอนแรกกะจะไม่สน แต่มันหน้ามืดตามัว เลยคิดว่าถ้าให้มันช่วย ให้ข้าดวงดีรวยทางลัด ข้าจะตั้งศาลให้มัน"

"สรุปคือมันขออายุขัยข้าสิบปี แลกกับการเปลี่ยนดวง ตั้งแต่วันนั้น ข้าก็มือขึ้น เล่นอะไรก็ชนะ!" หลิวซานเล่าอย่างตื่นเต้น

ลู่เจิ้งพูดเสียงเรียบ "ตอนนี้ชนะ แล้วจะชนะตลอดไปรึ? วันหน้าเสียหนักๆ จะเอาอีกสิบปีไปแลกไหม? เจ้ามีกี่สิบปีให้แลก? เอาเวลาสิบปีไปทำมาหากินสุจริต ยังไงก็มีเงินเก็บ คุ้มกันตรงไหน?"

หลิวซานถอนหายใจยาว "ข้าก็รู้นะว่าจุดจบจะเป็นยังไง แต่มันป่วยทางใจ เลิกไม่ได้! ท่านซิ่วไฉมีวิธีรักษาไหม?"

ลู่เจิ้งคิดในใจ ผีพนันเข้าสิง เป็นโรคทางจิตเวช เขาไม่ใช่หมอจิตเวชซะด้วย

จะให้สมบัติอักษรตัว "เจิ้ง" ไปพกเตือนใจ ดีไม่ดีหมอนี่เอาไปขายกินหมด

ลู่เจิ้งลูบคาง พึมพำ "โรคนี้รักษายาก นอกจากจะมีใจเด็ดเดี่ยว ไม่งั้นก็ต้องใช้กายภาพบำบัด"

"กายภาพบำบัดยังไง?" หลิวซานงง

"หักขาให้นอนติดเตียงสักปีครึ่งปี ออกไปบ่อนไม่ได้ เดี๋ยวก็เลิกได้เอง ถ้าไม่หายก็ตัดมือ..." ลู่เจิ้งอธิบาย

หลิวซานขนลุกซู่ บัณฑิตสมัยนี้โหดจังวะ

เขารีบโบกมือ "งั้นไม่รบกวนท่านดีกว่า"

หลิวซานรีบเปลี่ยนเรื่อง "ข้าเคยไปถ้ำเพียงพอนเหลืองนั่นหลายครั้ง เคยเอาของไปให้มันด้วย อยู่ภูเขาลูกหน้านี่เอง! มันตัวเท่าหมาป่า พูดภาษาคนได้ แต่ระดับท่านซิ่วไฉ จัดการปีศาจกิ๊กก๊อกแบบนี้สบายอยู่แล้ว"