บทที่ 3 - เย่ไป๋ปรากฏกาย เหล่าชายหนุ่มอิจฉาตาร้อน

บทที่ 3 - เย่ไป๋ปรากฏกาย เหล่าชายหนุ่มอิจฉาตาร้อน

ณ สำนักงานใหญ่ เหยียนหวงเอ็นเตอร์เทนเมนต์!

"อะไรนะ? จะให้ไปรายการผจญภัย? มันจะสนุกเหรอ แล้วพกลูกบาสไปได้ไหม? ผมบอกเลยนะ ถ้าห้ามพกลูกบาส ผมไม่ไปเด็ดขาด!"

คุนคุนโวยวายใส่ผู้จัดการส่วนตัวด้วยความไม่พอใจ

"คุนคุนครับ... เราไปรายการเอาชีวิตรอดในป่า ไม่ใช่งานกีฬาสี..." ผู้จัดการทำหน้าเหมือนอยากจะร้องไห้ "หยวนๆ หน่อยเถอะนะพ่อคุณ"

"ไม่ได้! บาสเกตบอลคือจิตวิญญาณของผม พี่ไปคุยกับทีมงานเลย เขาคงไม่ใจร้ายห้ามพกลูกบาสหรอกมั้ง...?"

"แต่ว่า..."

"แต่อะไรอีก? ก็แค่ไปเที่ยวป่า เดินเขาขำๆ ไม่ใช่เหรอ? ต้องลงน้ำจับปลาไหม? ผมว่ายน้ำไม่เป็นนะ พี่เตรียมเรือดำน้ำไว้ให้ด้วย งบรายการเยอะแยะน่าจะจัดให้ได้..."

...

อีกด้านหนึ่ง ณ คฤหาสน์หรู

"ว้าย! พี่คะ ทำไมมีชื่อหนูด้วย? หนูไปสมัครตอนไหนเนี่ย?" เมิ่งจื่ออี้จ้องหน้าผู้จัดการตาโตด้วยความเซอร์ไพรส์เมื่อเห็นประกาศจากทางช่อง

"เบื้องบนเขาล็อกคิวให้จ้ะ เพราะตอนนี้หนูเป็นเบอร์หนึ่งของค่าย ยัยหลิวฮ่าวฉุนอยากจะมาแทนใจจะขาด แต่วาสนาไม่ถึง!" ผู้จัดการตอบยิ้มๆ

"พี่น่ารักที่สุด! รายการระดับชาติขนาดนี้ ถ้าถ่ายจบ ฐานแฟนคลับหนูต้องอัปเกรดแน่ๆ หนูจะได้เป็นเจ้าแม่วงการบันเทิงเต็มตัวแล้วสินะ?"

"แน่นอนจ้ะ ต่อไปจื่ออี้ของเราก็จะเป็นเบอร์หนึ่งของต้าเซี่ยแล้ว!"

"กรี๊ดดด แค่คิดก็ฟินแล้ว รายการดีๆ แบบนี้ หนูชอบผจญภัยที่สุด!"

...

แทบจะทันทีที่ประกาศรายชื่อ ดาราทุกคนต่างรู้ตัวล่วงหน้าและตื่นเต้นกันสุดขีด เพราะรายการนี้กระแสแรงเกินต้าน นอกจากจะฉายทางแพลตฟอร์มยักษ์ใหญ่อย่างเซียงเจียวแล้ว ยังมีสปอนเซอร์กระเป๋าหนักหนุนหลังเพียบ บวกกับเทรนด์รายการเดินป่าที่กำลังมาแรง

พูดได้เลยว่า ใครได้ออกรายการนี้ เส้นทางบันเทิงโรยด้วยกลีบกุหลาบแน่นอน เผลอๆ อาจเข้าตาแบรนด์หรูระดับโลก

งานพรีเซนเตอร์ งานโฆษณา เตรียมตัวรับทรัพย์จนมือนับไม่ทัน!

แถมยังได้ฐานแฟนคลับเพิ่มอีก

แค่ประกาศชื่อไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมง ยอดผู้ติดตามของแต่ละคนก็พุ่งขึ้นต่ำสุดคือห้าแสนคน!

นี่มันขุมทรัพย์ชัดๆ!

สามวันต่อมา

ช่องเซียงเจียวทีวีเริ่มถ่ายทอดสดพร้อมกันทุกช่องทาง ทันทีที่เปิดสัญญาณ ยอดผู้ชมก็ทะลุสิบล้านคนในพริบตา

และตัวเลขยังคงพุ่งทะยานอย่างบ้าคลั่ง

พิธีกรสาวสวยยืนรออยู่ที่สตูดิโอชั่วคราวในสนามบิน พอไฟกล้องติด เธอก็ฉีกยิ้มการค้าทันที

"สวัสดีค่ะท่านผู้ชม! ในที่สุด 'ราชันย์แห่งพงไพร' ที่ทุกคนรอคอยก็เริ่มขึ้นแล้ว! เชื่อว่าทุกคนคงทราบรายละเอียดกันดีอยู่แล้ว งั้นเราไม่พูดพร่ำทำเพลง ทีมงานจะเริ่มถ่ายทอดสดแบบเรียลไทม์ยี่สิบสี่ชั่วโมง พาคุณไปสัมผัสความลี้ลับของแดนต้องห้ามพร้อมกับเหล่าผู้กล้าของเรา"

"ตอนนี้แขกรับเชิญมารอกันพร้อมหน้าแล้วที่ลานด้านนอก เมื่อครบทีม เราจะออกเดินทางสู่จุดหมายแรกทันที..."

"ป่าดงดิบชายแดนเซี่ย-เมียนมา!"

สิ้นเสียงพิธีกร กล้องก็ตัดภาพไปยังลานกว้าง

เงาร่างหลายสายปรากฏขึ้น พวกเขาสะพายเป้ใบใหญ่ สวมชุดกีฬาทะมัดทะแมง สิบชีวิตกำลังเดินย่ำพรมแดงตรงเข้ามาหาพิธีกร

บอกได้คำเดียวว่า... อาหารตา! ผู้ชายก็หล่อลากดิน ผู้หญิงก็สวยหยาดฟ้า

ทันทีที่เห็นทั้งสิบคน คอมเมนต์ในไลฟ์ก็ระเบิดระเบ้อ

[เชี่ย! แม่มี่มาจริง!!]

[พี่จิง! พี่จิงสู้ๆ!!]

[คุนคุนมาจริงด้วยแฮะ นึกว่าข่าวลือ ตอนแรกนึกว่าจะไม่กล้ามาซะอีก]

[งานนี้พี่จิงกินขาดแน่นอน ของจริงไม่ต้องพูดเยอะ ป่าแบบนี้ทางพี่เขาเลย!]

[เห็นด้วย! รอดูพี่จิงโชว์เทพ]

[จื่ออี้สวยมากกก นางฟ้าของผม!]

[ทางนี้ทีมเร่อปาจ้า! ใส่ชุดเดินป่ายังไงให้ดูแพงเหมือนใส่ราตรี กูตูร์ สวยวัวตายควายล้ม!]

แฟนคลับต่างอวยเมนตัวเองกันยกใหญ่

แต่ไม่นานกระแสก็เริ่มตีกลับ มีคนเริ่มจับผิด

"เฮ้ย เดี๋ยว... ไอ้พ่อมดนั่นแบกกีตาร์มาทำไม?"

"เดี๋ยวนะ... คุนคุนของฉัน พกลูกบาสมาเดินป่าเนี่ยนะ?"

"เอาจริงดิ? นี่มาเข้าค่ายลูกเสือหรือมาเดินแฟชั่นโชว์?"

"ดูหน้าแต่ละคนชิลเวอร์ เหมือนมาปิกนิกมากกว่ามาเสี่ยงตายนะเนี่ย"

ในภาพ นอกจากอู๋จิงที่ดูเตรียมตัวมาดีแล้ว ดาราชายคนอื่นดู 'ประหลาด' เข้าขั้นวิกฤต

คุนคุนอุ้มลูกบาส... ฮวาเฉินอวี่สะพายกีตาร์...

อู๋จิงเหลือบมองแล้วถึงกับกุมขมับ

เขาเคยผ่านรายการโหดๆ มาเยอะ แต่ไม่เคยเจอแก๊งไหนหลุดโลกขนาดนี้มาก่อน

อู๋จิงกวาดสายตานับจำนวนคน ดาราน่ะครบแล้ว แต่จำได้ว่าต้องมี 11 คนนี่นา ขาดคนธรรมดาอีกคนนี่หว่า!

หายไปไหน?

ไม่ใช่แค่คนดูที่งง เหล่าดาราก็เริ่มมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

โดยเฉพาะคุนคุนกับฮวาเฉินอวี่ที่เริ่มชักสีหน้า เดิมทีพวกเขาต้องเป็นตัวฟินาเล่ปิดท้ายสิ ทำไมไอ้คนธรรมดานั่นถึงมาสายกว่าซุปตาร์อย่างพวกเขา?

รายการเริ่มแล้วยังไม่โผล่หัวมาอีก ใหญ่มาจากไหนวะ!

ขณะที่พวกเขากำลังจะหันไปเหวี่ยงใส่ทีมงาน เสียงกรีดร้องก็ดังลั่นมาจากรอบนอก

บนพรมแดง... เด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังเดินเข้ามา

ฮู้ดสีดำอำพรางใบหน้า ใบหน้าหล่อเหลาเรียบสนิท ด้านหลังสะพายวัตถุทรงยาวห่อด้วยผ้าสีดำ พร้อมเป้ใบใหญ่ ทุกย่างก้าวช่างมั่นคงและเยือกเย็น

ใบหน้าไร้อารมณ์ของเย่ไป๋ทำเอาทีมงานถึงกับตะลึง

รัศมีของเขา... กลบรัศมีความหล่อของคุนคุนจนมิด!

ถ้าความหล่อของคุนคุนคือความสวยหวานแบบผู้หญิง...

ความหล่อของเย่ไป๋ก็คือความสมดุลระหว่างความแข็งแกร่งและความอ่อนโยน ผสมผสานกับความเย็นชาแบบ 'อย่ามายุ่งกับฉัน' ที่ดึงดูดสายตาอย่างประหลาด!

วินาทีนั้น แม้แต่หยางมี่ที่ผ่านผู้ชายหล่อๆ มานับไม่ถ้วนยังเผลอจ้องตาค้าง

เร่อปาถึงกับหน้าแดง ยกมือปิดปากอุทานเบาๆ "หล่อจัง!"

ช่องแชตแตกแตน:

[กรี๊ดดดด!!! หล่อมากแม่!!!]

[นี่เย่ไป๋เหรอ? ตัวจริงหล่อกว่าในรูปโปรโมตอีก!! ชุดดำนั่นดูลึกลับน่าค้นหาชะมัด!]

[โคตรเท่! นึกว่าหัวหน้าแก๊งมาเฟียที่ไหน!]

[หล่อ! หล่อวัวตายควายล้ม! ฉันจอง!]

[โอ๊ยยย เทียบกับดาราพวกนั้นแล้วคนละชั้นเลย โดนตกเข้าเต็มเปา!]

[รูปโปรโมตแกงมาก ตัวจริงคือดาเมจแรงเวอร์ สามีคะ! อยากมีลูกกับเขา!! ไม่ไหวแล้วโว้ยยย!!]

เสียงกรี๊ดต้อนรับจากแฟนคลับหน้างานดังกระหึ่มเป็นระลอกคลื่น

ไช่สวี่คุน จางต้าต้า และฮวาเฉินอวี่ เห็นปฏิกิริยาของทั้งดาราสาวและแฟนคลับแล้วก็เริ่มหมั่นไส้

ไอ้หมอนี่... มาทีหลังแย่งซีนไม่พอ

ยังจะมาขโมยสปอตไลต์ไปหมดอีก!

"ใครวะนั่น? ขี้เก็กชิบหาย พวกเรายังไม่เล่นตัวขนาดนี้เลย มันนึกว่ามันเป็นใครถึงกล้าเดินปิดท้าย?"

หวงจื่อเทาเก็บอาการไม่อยู่เป็นคนแรก หันไปกระซิบกับแก๊งเพื่อนดารา

"ก็แค่คนธรรมดาแหละ คงเป็นเด็กปั้นของค่ายไหนสักค่ายยัดเข้ามา พวกนายก็น่าจะรู้ดีกว่าฉันนะ วงการนี้มันมีแต่เส้นสายทั้งนั้น"

คุนคุนพูดเหมือนไม่ใส่ใจ แต่หางตากลับจ้องเย่ไป๋เขม็ง ความริษยาพุ่งปรี๊ดขึ้นมาในอก

"นั่นสินะ ก็แค่พวกดีแต่หน้า ไม่มีพรสวรรค์อะไรหรอก แจกันประดับฉากชัดๆ ปล่อยให้มันได้แสงไปเถอะ เดี๋ยวพอเริ่มถ่ายจริงจะได้รู้ว่าวงการบันเทิงมันไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด... หึ"

ฮวาเฉินอวี่รีบผสมโรง

"เห็นด้วยครับ ทุกท่านพูดถูกหมดเลย"

จางต้าต้าชูนิ้วโป้งสนับสนุนทันที

สรุปคือ... ไอ้หมอนี่มันก็แค่ของปลอม หน้าตาดีแต่กินไม่ได้ หรือเรียกง่ายๆ ว่าขยะเปียกดีๆ นี่เอง

...

อู๋จิงมุมปากกระตุก ตอนแรกเขาก็อึ้งในความหล่อของเย่ไป๋เหมือนกัน

แต่พอสายตาคมกริบของเขาเหลือบไปเห็นมือคู่นั้น... มือที่มีรอยด้านแปลกประหลาด ไม่เหมือนมือคนทั่วไป ดวงตาของเขาก็เบิกโพลง

"ไอ้หนุ่มนี่... ไม่ธรรมดา!"

อู๋จิงละความสนใจจากหน้าตา หันไปโฟกัสที่แผ่นหลังของเด็กหนุ่ม

สิ่งที่แบกอยู่นั่น... ไม่ใช่ของเล่นแน่ๆ

ดูจากรูปทรงแล้ว... มันเหมือนดาบ?

[จบแล้ว]