บทที่ 1 - ร่วมรายการเรียลลิตี้ล่าท้าผี สักลายเก้ามังกรลากโลง

บทที่ 1 - ร่วมรายการเรียลลิตี้ล่าท้าผี สักลายเก้ามังกรลากโลง

"เย่ไป๋ ฟังนะ! ฉันให้เวลาแกอีกสิบวัน ถ้ายังหาค่าเช่ามาจ่ายไม่ได้ก็ไสหัวออกไปซะ"

ปัง!

เสียงประตูกระแทกปิดดังสนั่นหวั่นไหวจนฝุ่นแทบร่วง เย่ไป๋ได้แต่เงยหน้ามองเพดานอย่างหมดอาลัยตายอยาก

เขาทะลุมิติมายังโลกคู่ขนานแห่งนี้ได้หลายปีแล้ว ทว่าสวรรค์กลับไม่เข้าข้าง ไม่มี "ระบบ" สุดโกงติดตัวมา ไม่ได้รับพรวิเศษใดๆ ซ้ำร้ายด้วยฐานะทางบ้านที่บีบคั้นทำให้เขาต้องกัดฟันเรียนมหาวิทยาลัยต๊อกต๋อยจนจบมาได้แบบทุลักทุเล

สำหรับคนอื่น ช่วงปิดเทอมหน้าร้อนคือสวรรค์แห่งการพักผ่อน แต่สำหรับนักศึกษามหาวิทยาลัยเกรดต่ำอย่างเขา มันคือหายนะชัดๆ

คำว่า "นักศึกษาจบใหม่" มันช่างไร้ค่า!

อย่าว่าแต่หางานพาร์ตไทม์ดีๆ ทำเลย แค่บอกว่าเป็นเด็กจบใหม่ก็โดนนายจ้างกดค่าแรงจนติดดิน เขาอุตส่าห์ดั้นด้นมาเช่าห้องรูหนูในเมืองใหญ่อย่าง "นครมนตรา" แห่งนี้ ยังอยู่ไม่ทันครบเดือนก็โดนเจ้าของหอขู่ไล่ตะเพิดเสียแล้ว

เงินทั้งเนื้อทั้งตัวตอนนี้เหลือแค่พอซื้อข้าวกินกันตาย จะไปเอาปัญญาที่ไหนมาจ่ายค่าเช่าล่วงหน้า

พอนึกถึงประกาศรับสมัครงานช่วงฤดูร้อนที่เห็นก่อนหน้านี้ เย่ไป๋ก็อยากจะสบถออกมาดังๆ

ไอ้ที่โฆษณาว่า "นักศึกษาฝึกงานในเมืองหลวง รายได้เดือนละหมื่น" มันโกหกทั้งเพ! เอาเข้าจริงแค่ห้าพันยังหายากเลยด้วยซ้ำ!

หรือชะตาชีวิตจะลิขิตให้เขาต้องไปแบกหามจริงๆ?

เย่ไป๋กวาดสายตามองไปรอบห้องแคบๆ พลางทอดถอนใจ ชาติที่แล้วก็เป็นแค่มนุษย์เงินเดือนจนตรอก นึกว่าทะลุมิติมาแล้วจะสบาย ที่ไหนได้... ก็ยังต้องก้มหน้าทำงานงกๆ เหมือนเดิม ถ้าไม่ทำงานก็คงไม่มีแม้แต่ที่ซุกหัวนอน

ขณะที่เขากำลังจะคว้าเสื้อคลุมบนโซฟาเพื่อออกไปดิ้นรนหาเงิน เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือรุ่นพระเจ้าเหาก็ดังขึ้นขัดจังหวะ

เบอร์แปลก?

ชายหนุ่มลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกดรับสาย

"ฮัลโหล..."

"สวัสดีครับ ใช่คุณเย่ไป๋หรือเปล่าครับ? เราติดต่อจากทีมงานรายการ 'ราชันย์แห่งพงไพร' นะครับ ตามที่คุณได้ส่งใบสมัครเข้ามาร่วมรายการ เราขอแสดงความยินดีด้วย คุณผ่านการคัดเลือกแล้วครับ"

"ไม่ทราบว่าคุณยังยืนยันที่จะเข้าร่วมรายการอยู่ไหมครับ?"

เย่ไป๋ยืนนิ่งอึ้งราวกับถูกสาป หูอื้ออึงไปชั่วขณะ

ก่อนหน้านี้เขาเคยเห็นข่าวการเปิดตัวรายการ 'ราชันย์แห่งพงไพร' มันเป็นโปรเจกต์ยักษ์ใหญ่ที่ร่วมทุนโดยสิบบริษัทชั้นนำของต้าเซี่ยและติดอันดับท็อปเทนของโลก จับมือกับค่ายยักษ์ใหญ่อย่าง 'เซียงเจียวเอ็นเตอร์เทนเมนต์'

รูปแบบรายการคือการเชิญซูเปอร์สตาร์ระดับท็อป 10 คนมาร่วมรายการ พร้อมกับเปิดรับสมัคร "คนธรรมดา" จากทั่วประเทศกว่าพันล้านคนเพื่อคัดเลือกผู้โชคดีเพียงหนึ่งเดียว

ตอนนั้นที่เห็นประกาศรับสมัคร ระบุว่าหากทำภารกิจสำเร็จ จะได้รับเงินรางวัลสดๆ ไม่ต่ำกว่าห้าร้อยล้านหยวน! แถมยังมีรางวัลพิเศษอื่นๆ อีกเพียบ

ด้วยความที่ตอนนั้นเขาจนตรอก ค่าเช่าห้องก็ไม่มี จะบากหน้าไปยืมเพื่อนหรือขอที่บ้านก็กระดากใจ เลยส่งใบสมัครไปแบบส่งเดชไม่ได้คาดหวังอะไร

ใครจะไปคิดว่าฟ้าจะผ่าลงกลางวันแสกๆ... เขาได้รับเลือกจริงๆ!

แต่ทว่า...

สถานที่ที่รายการนี้จะไปถ่ายทำคือ "สิบแดนต้องห้ามแห่งต้าเซี่ย"

ไม่ว่าจะเป็นเทือกเขาแสนลูกแห่งเหมียวเจียง ทะเลทรายมรณะ หุบเขาหิมะกินคน หรือป่าดงดิบมรณะ... ทุกที่ล้วนแต่อันตรายระดับนรกแตก!

อย่าว่าแต่ดาราหรือคนธรรมดาเลย ต่อให้เป็นหน่วยรบพิเศษอาวุธครบมือ เข้าไปแล้วก็ยังไม่แน่ว่าจะรอดกลับออกมาได้

แล้วเด็กจบใหม่อย่างเขาเข้าไป... ไม่เท่ากับไปรนหาที่ตายหรือไง?

เทียบกับการไปแบกหามแลกเศษเงินแล้ว รายการนี้มันก็ไม่ได้จำเป็นขนาดนั้นมั้ง?

เงินห้าร้อยล้านมันช่างร้อนลวกมือเสียจริง!

ขณะที่เย่ไป๋กำลังลังเลอยู่นั้น จู่ๆ เสียงอิเล็กทรอนิกส์สังเคราะห์ก็ดังขึ้นในสมอง

[ติ๊ง! ตรวจพบว่าโฮสต์กำลังเผชิญหน้ากับทางเลือก ระบบขอมอบสองตัวเลือก!]

[ทางเลือกที่ 1: ตอบตกลงเข้าร่วมรายการ ผูกมัดกับ 'ระบบสวมบทบาทเหนือธรรมชาติ' ทันที พร้อมรับกล่องของขวัญสำหรับมือใหม่]

[ทางเลือกที่ 2: ปฏิเสธการเข้าร่วม หลังจากนี้จะดวงซวยซ้ำซ้อน เจอผีหลอกทุกค่ำคืน จนสุดท้ายต้องไปนอนข้างถนนใต้สะพานลอย]

"ระบบ?"

เย่ไป๋ใจเต้นรัวด้วยความลิงโลด หาวิธีเปิดใช้งานระบบมาตั้งหลายปี บทจะมาก็มาง่ายๆ แบบนี้เลยเรอะ!

แต่ไอ้ทางเลือกที่สองนี่มัน...

กวนตีนชัดๆ!

แบบนี้มันบังคับเลือกข้อหนึ่งชัดเจน ใครมันจะอยากซวยซับซ้อนจนต้องไปนอนใต้สะพานลอยกันเล่า

"คุณเย่ครับ?" ปลายสายกระตุ้นเมื่อเห็นเขาเงียบไป

"อยู่ครับ... ผมยืนยันเข้าร่วมรายการครับ"

เย่ไป๋สูดลมหายใจเข้าลึกแล้วตอบกลับไปอย่างหนักแน่น

"เยี่ยมครับ เดี๋ยวทางเราจะส่งรายละเอียดและข้อกำหนดต่างๆ ไปให้ทางข้อความนะครับ อีกสามวันเจอกันที่จุดนัดพบ"

ทีมงานร่ายยาวรายละเอียดอีกเล็กน้อยก่อนจะวางสายไป ทว่าเย่ไป๋ไม่มีกะจิตกะใจจะฟังอะไรแล้ว ใจเขาจดจ่อรอการตอบสนองของระบบอย่างเดียว

[ติ๊ง! ยินดีด้วย โฮสต์เลือกได้ถูกต้อง]

[กำลังผูกมัด 'ระบบสวมบทบาทเหนือธรรมชาติ'... สำเร็จ! ท่านได้รับกล่องของขวัญสำหรับมือใหม่ ต้องการเปิดเลยหรือไม่?]

"เปิด!" เย่ไป๋ตะโกนตอบในใจทันที

[ติ๊ง! ยินดีด้วย ท่านได้รับการ์ดภารกิจสวมบทบาท 1 ใบ!]

[บทบาทที่ได้รับ —— จางฉีหลิน!]

[ค่าความเหมือนปัจจุบัน 0%]

[กรุณาเร่งสวมบทบาทเป็นจางฉีหลินให้เร็วที่สุด!]

สิ้นเสียงระบบ การ์ดเสมือนจริงใบหนึ่งก็ลอยเด่นขึ้นมาในห้วงความคิด

บนการ์ดนั้นคือใบหน้าของชายหนุ่มรูปงามที่แผ่กลิ่นอายเย็นชาและลึกลับ

ในฐานะคนที่ทะลุมิติมา เย่ไป๋ย่อมรู้จัก "จางฉีหลิน" หรือ "เสี่ยวเกอ" เป็นอย่างดี เขาเคยอิจฉาความสามารถของตัวละครนี้มาตลอด

เลือดกิเลนเอย ดาบโบราณทมิฬเอย ดัชนีฟาชิวเอย... ทั้งหมดล้วนเป็นวิชาขั้นเทพที่เหนือมนุษย์

ไม่นึกเลยว่าบทบาทแรกที่เขาต้องสวมรอยจะเป็นยอดคนผู้นี้

แต่ตอนนี้ค่าความเหมือนเป็นศูนย์... จะไปรอดได้ยังไง?

อย่างน้อยต้องเริ่มจากรูปลักษณ์ภายนอกก่อน

เย่ไป๋ตัดสินใจควักเงินเก็บก้อนสุดท้ายมุ่งหน้าไปยังห้างสรรพสินค้าเพื่อหาซื้อเสื้อฮู้ด

พื้นฐานหน้าตาของเย่ไป๋นั้นหล่อเหลาอยู่แล้ว ผิวขาวจัด เครื่องหน้าคมคาย ทว่าติดจะดูสำอางไปนิด แต่พอสวมเสื้อฮู้ดสีดำ ดึงฮู้ดขึ้นคลุมหัว ปล่อยผมหน้าม้าสีดำลงมาปรกหน้าผากเล็กน้อย ก้มหน้าต่ำเผยให้เห็นโครงหน้าเพียงครึ่งซีก

พอมองแวบแรก... ก็ดูมีเค้าโครงของจางฉีหลินอยู่หลายส่วน

[ติ๊ง! ค่าความเหมือนเพิ่มขึ้นเป็น 10%]

มุมปากของเย่ไป๋ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงระบบ

และรอยยิ้มนั่นเองที่ทำให้พนักงานสาวถึงกับตาพร่า หัวใจเต้นผิดจังหวะด้วยความหลงใหล

"ว้าย! พี่สุดหล่อคะ หล่อวัวตายควายล้มเลยค่ะ! ขอวีแชตได้ไหมคะ จีบได้ไหมเอ่ย?" พนักงานสาวเอ่ยเสียงอ่อนเสียงหวาน

"คิดเงิน"

เย่ไป๋ตอบกลับสั้นห้วน

ในเมื่อต้องสวมบทเป็นจางฉีหลิน พฤติกรรมและคำพูดคำจาก็ต้องถอดแบบมาด้วย ท่านเทพจางไม่ใช่คนพูดมากไร้สาระ

พนักงานสาวหน้าเสียเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าหมดสิทธิ์สานต่อ จึงได้แต่คิดเงินให้อย่างรวดเร็วและมองตามแผ่นหลังกว้างนั้นเดินจากไปด้วยความอาลัยอาวรณ์

ทันทีที่ลับตา หญิงสาวก็รีบคว้ามือถือทักหาเพื่อนสาวในกลุ่มเม้าท์มอยเรื่องลูกค้าหนุ่มหล่อทันที...

เมื่อเดินออกจากห้าง สายตาของเย่ไป๋ก็เหลือบไปเห็นร้านสักที่ฝั่งตรงข้ามพอดี

เขาจำได้แม่นว่าจางฉีหลินมีรอยสักอยู่บนตัว แม้รอยสักของจางฉีหลินจะปรากฏขึ้นเองตามสายเลือด และตัวเย่ไป๋ไม่มีทางมีมันได้... แต่เขาสร้างมันขึ้นมาได้นี่!

ไม่ต้องเหมือนเป๊ะ ขอแค่คล้ายคลึงก็พอ

คิดได้ดังนั้น เขาก็สาวเท้าตรงดิ่งเข้าร้านสักทันที

"ยินดีต้อนรับครับ สุดหล่อจะสักลายไหนดี?"

ช่างสักเอ่ยทักทายอย่างเป็นกันเองเมื่อเห็นลูกค้าเดินเข้ามา

เย่ไป๋นิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์เครื่องเก่าขึ้นมาค้นหาภาพในอินเทอร์เน็ต

"ผมจะสักลายนี้..."

ทันทีที่ช่างสักเห็นภาพบนหน้าจอ รอยยิ้มการค้าก็จางหายไปจนเกลี้ยง

ตาฝาดไปหรือเปล่า?

พ่อหนุ่มนี่จะสักลายอัปมงคลขนาดนี้เลยเรอะ!

ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือภาพนาจาถลกเส้นเอ็นมังกรอยู่บนหัวมังกร ถัดมาเป็นโลงศพที่มีกวนอูนอนลืมตาโพลงอยู่ข้างใน บนฝาโลงมีพระถังซัมจั๋งนั่งสวดมนต์ ด้านหลังรายล้อมด้วยยมทูตดำขาว และเงาร่างมหึมาของสิบพญายมราช

ที่หน้าอกคือภาพซิงเทียน เทพไร้หัว!

เง็กเซียนฮ่องเต้กำลังถูกซิงเทียนบีบคอ กดพระยูไลไว้ข้างใต้ และเหยียบย่ำซุนหงอคง!

แขนซ้ายสักลายมังกรเขียวออกศึก!

แขนขวาสักลายกิเลนกลืนตะวัน!

ลวดลายที่รวมความเฮี้ยนและความขัดแย้งสุดขั้วขนาดนี้ ช่างสักสาบานได้ว่าเกิดมาไม่เคยพบเคยเห็น!

"ซี้ด..."

ช่างสักสูดปากด้วยความหวาดเสียว แต่พอเห็นสีหน้าจริงจังของเย่ไป๋ เขาก็รู้ทันทีว่าลูกค้าคนนี้ "ของจริง"

ถ้าไม่ยอมสักให้ ดีไม่ดีคนที่จะซวยอาจเป็นตัวเขาเอง!

"เชิญทางนี้เลยครับคุณลูกค้า!"

ช่างสักผายมือเชิญเขาเข้าไปในห้องปฏิบัติการ

เย่ไป๋ถอดเสื้อนอนคว่ำลงบนเตียง ปล่อยให้ช่างสักลงเข็มวาดลวดลายบนแผ่นหลัง

หลายชั่วโมงผ่านไป

เย่ไป๋ลุกขึ้นส่องกระจก มองดูผลงานชิ้นเอกบนเรือนร่าง ต้องยอมรับเลยว่าฝีมือช่างคนนี้เฉียบขาดจริงๆ

วินาทีถัดมา!

[ติ๊ง! ค่าความเหมือนปัจจุบันเพิ่มขึ้นเป็น 20%]

[ยินดีด้วย ท่านได้รับเจตจำนงแห่งจางฉีหลิน, สมรรถภาพร่างกาย 20%, ทักษะการต่อสู้ 20%, สัญชาตญาณการต่อสู้ 20%!]

สิ้นเสียงแจ้งเตือน เย่ไป๋สัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของร่างกายอย่างชัดเจน

กล้ามเนื้อทั่วร่างขยายตัวขึ้นเล็กน้อยแต่มัดแน่นและได้รูปทรงสวยงามยิ่งกว่าคนที่เข้ายิมมาเป็นสิบปี เพียงแค่ขยับตัวเบาๆ เขาก็รับรู้ได้ถึงพลังมหาศาลที่ซ่อนเร้นอยู่ใต้ผิวหนัง...

[จบแล้ว]