บทที่ 204 - ปราศรัย

ทีมล่าสัตว์ที่ประจำอยู่ที่โอเอซิสได้ยินดังนั้นก็หัวเราะร่า แล้วเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในช่วงนี้ให้ฟัง

เจียงซานฟังแล้วเหมือนฟังตำนานเทพนิยาย

อะไรนะ ฮาร์ปี้ใช้นกต่อล่อแฮดรอซอรัสมาเผาไฟ นกเทพโชว์เดี่ยวสังหารแองไคโลซอรัส ทุกคนรวมพลังบุกตะลุยโอเอซิส มนุษย์กลับมาทวงคืนบัลลังก์ห่วงโซ่อาหาร

แค่สองวัน เวลาแค่สองวันเองนะ! ฉันพลาดอะไรไปบ้างเนี่ย!

ดูจากน้ำเสียงและสีหน้าของคนรอบข้าง ฮาร์ปี้แทบจะกลายเป็นนกเทพพิทักษ์หมู่บ้านไปแล้ว

ทุกวันมีคนดั้นด้นมาเพื่อเอาอาหารมาถวายฮาร์ปี้

"เจียงซาน นายจะเข้ากิลด์ฉินไหม?" เพื่อนที่เคยอยู่สมาคมช่วยเหลือซึ่งกันและกันกระซิบถาม

"หา?"

เจียงซานงง เขาเคยคุยเรื่องนี้กับเพื่อน แต่ตอนนั้นเพื่อนยังหัวเราะเยาะเขาอยู่เลย นี่เพิ่งผ่านไปสองวัน สองวันก็นายแปรพักตร์แล้วเหรอ?

เหมือนจะจับสังเกตความประหลาดใจในสายตาเจียงซานได้ เพื่อนวัยสามสิบกว่าคนนี้ยิ้มขื่น ส่ายหน้า "พูดตรงๆ นะ เราเข้าสมาคมฯ เพื่ออะไร ก็เพื่อปากท้อง เพื่อเลี้ยงดูครอบครัว แต่ตั้งแต่ข้ามมิติมา นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้กินเนื้อจนจุก!"

พูดถึงตรงนี้ ชายอกสามศอกก็แสบจมูก น้ำตาคลอ "จริงๆ นะ แม่งเอ๊ย ฉันไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า การได้กินเนื้อจนอิ่ม จะเป็นเรื่องที่มีความสุขขนาดนี้

ตามประธานฉินมา สัตว์ป่าที่ล่าได้ช่วงนี้เยอะจนกินไม่ทัน ฉันโกรธตัวเองที่ไม่มีสองกระเพาะ ใครทำให้ฉันอิ่มท้องได้ ฉันก็ตามคนนั้นแหละ!"

เจียงซานเงียบ เขาอยากจะบอกว่าเขาไม่ได้เข้าเพราะเหตุผลนี้ ตั้งแต่ประลองกับเฉาเปี้ยนเซิงที่หน้าบ้านเว่ยเจ้าหัวคราวนั้น เจียงซานก็รู้สึกกับสมาคมฯ เปลี่ยนไป

เพราะเขาคิดว่า คนเก่งๆ อย่างเฉาเปี้ยนเซิงยังยอมตามกิลด์ฉิน แสดงว่ากิลด์ฉินต้องมีดีแน่

เพราะคนเก่งไม่ใช่คนโง่

"เฮ้ย พวกนายสองคนซุบซิบอะไรกันอยู่ มาย่างเนื้อกินเร็ว!" ไม่ไกลนัก ข้างกองไฟ มีคนตะโกนเรียกเจียงซาน

"มาแล้ว!" เพื่อนเจียงซานตะโกนตอบ แล้วตบไหล่เขา "ไป เพื่อน ไปกินเนื้อกัน"

เดินตามหลังเพื่อน มองดูภาพเหตุการณ์ตลอดทาง เจียงซานรู้สึกใจลอย

จู่ๆ เขาก็นึกถึงการลองเชิงของโจวเจียงเหอก่อนหน้านี้ เขาไม่ใช่คนโง่ ดูออกอยู่แล้วว่าโจวเจียงเหอคิดอะไร

ก็แค่กลัวว่าคนพวกนี้จะโดนประธานฉินซื้อใจไป

เขาเลยจงใจบอกว่าที่นี่มีทาร์โบซอรัสสองตัว เพื่อตัดความคิดของโจวเจียงเหอ

ดูแล้ว ความกังวลของประธานโจวไม่ใช่เรื่องไร้สาระ

เพราะใจคนโดนซื้อไปหมดแล้วจริงๆ

เจียงซานมองซ้ายมองขวา ทุกคนมีรอยยิ้มเปื้อนหน้า

ในมือถือไม้เสียบเนื้อย่าง พูดคุยหัวเราะกันอย่างมีความสุข ไม่มีสมาคมช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ไม่มีกิลด์ฉิน ไม่มีสมาคมนักเรียน

ที่นี่มีแค่คนหิวโหยสามร้อยคน ที่ตอนนี้แค่อยากติดตามผู้ชายที่ทำให้พวกเขามีชีวิตรอดต่อไปได้

ใครทำให้พวกเขากินอิ่ม พวกเขาก็ตามคนนั้น!

ใบหน้าเจียงซานปรากฏรอยยิ้ม "ดี กินเนื้อ"

ฉินจื่อเหวินยืนอยู่บนแท่นสูง มองดวงตาสามร้อยคู่เบื้องล่าง "ไม่กี่วันที่ผ่านมา เราทำภารกิจล่าสัตว์ระดับ 1 สำเร็จแล้ว"

ใต้แท่นหิน เสียงโห่ร้องชูแขนดังกึกก้อง

"แต่ เรายังเหลือภารกิจล่าสัตว์ระดับ 2 อีกหนึ่งอย่าง นั่นคือล่าทาร์โบซอรัส"

"พวกคุณบางคนอาจจะไม่รู้ บางคนอาจจะรู้แล้ว ตอนนี้ผมบอกล่วงหน้าได้เลย หลังจากเราทำภารกิจเสร็จ แผนที่ต่อไปที่เราจะข้ามมิติไป คือเกาะ!"

ได้ยินดังนั้น คนข้างล่างก็วิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่

"เกาะกลางทะเลแบบนั้นเหรอ?" มีคนตะโกนถาม

"ไอ้บ้า เอ็งกินเนื้อเยอะจนไขมันอุดสมองหรือไง เกาะไม่อยู่กลางทะเล แล้วจะอยู่บนบกเหรอวะ!" คนข้างๆ แซว

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า"

เสียงหัวเราะดังครืน

ฉินจื่อเหวินยกมือขึ้น เสียงข้างล่างก็ค่อยๆ เงียบลง

"ผมเดาว่า เกาะน่าจะอยู่กลางทะเล แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น ประเด็นคือ แผนที่ต่อไปจะเป็นโหมดแข่งขัน เหมือนกับโหมดล่าสัตว์ในแผนที่นี้"

ฝูงชนเงียบกริบ ทุกคนมองไปที่คนบนเวที

บางคนเริ่มกังวล ชีวิตเพิ่งจะดีขึ้นหน่อย ต้องมาแข่งกันอีกแล้วเหรอ

ถ้าต้องแข่ง ใครจะไปสู้กิลด์ฉินได้

"ทุกคนรู้ดี ตอนข้ามมิติครั้งที่สอง หมู่บ้านยวี่จิ่งเจียงเฉิงของเรากับมหาวิทยาลัยครูเจียงเฉิงรวมเข้าด้วยกัน จากสอง 'พื้นที่' รวมเป็นหนึ่ง

นี่พิสูจน์เรื่องหนึ่ง คือเราไม่ใช่กลุ่มผู้ข้ามมิติกลุ่มเดียว นอกจากพวกเรา ยังมีกลุ่มอื่นอีก! การแข่งขันในแผนที่หน้า มีความเป็นไปได้สูงว่าจะไม่ใช่แข่งกันเอง แต่เป็นเราแข่งกับคนอื่น"

"ประธานฉิน เราเชื่อคุณ! คุณว่าไงว่าตามกัน!"

ฉินจื่อเหวินกวาดสายตามองทุกคน พูดต่อ "พูดตรงๆ ในหมู่บ้านเรา ทุกคนคือพวกเดียวกัน เพราะไม่ใช่แค่การข้ามมิติครั้งที่สาม รวมไปถึงครั้งที่สี่ ครั้งที่ห้า หรือต่อๆ ไป เราก็เป็นกลุ่มก้อนเดียวกัน จะข้ามมิติไปด้วยกันตลอดไป ทุกคนคือเพื่อนร่วมรบ เป็นพันธมิตรโดยธรรมชาติ"

"ประธานฉินพูดถูก! พวกเราคือพวกเดียวกัน หมู่บ้านอื่นคือคนนอก" มีคนตะโกนขึ้นมาในฝูงชน

เฉาเปี้ยนเซิงรู้สึกว่าเสียงคุ้นหูชอบกล เขาเขย่งเท้าดู เห็นคนพูดแล้วหนังตากระตุก ไอ้เวร นั่นมันหวังเซิ่งไม่ใช่เหรอ!

ไอ้หมอนี่แปรพักตร์ไวจริง

ฉินจื่อเหวินพูดต่อ "เพราะญาติพี่น้องเพื่อนฝูงของทุกคนล้วนอยู่ในหมู่บ้าน หันหลังชนกัน ยังไงสุดท้ายก็ต้องกลับหมู่บ้าน แต่ถ้าเป็นหมู่บ้านอื่น คุยกันไม่ง่ายแบบนี้แน่ เรากับพวกเขา โอกาสที่จะได้เจอกันในชีวิตนี้ อาจจะมีแค่ในแผนที่เกาะครั้งหน้าเท่านั้น

และกฎการแข่งขันยังไม่ออกมา ถ้าเรากับพวกเขา มีแค่ฝ่ายเดียวที่ได้ไปต่อ ฝ่ายที่แพ้ต้องติดอยู่ในโลกเกาะตลอดไป งั้นเราสองฝ่ายก็ไม่มีทางประนีประนอมกันได้เลย"

คนข้างล่างฟังแล้วคิดตาม บางคนทำหน้าครุ่นคิด บางคนสายตาลอกแลก

"ผมไม่ได้มีเจตนาอื่น ผมแค่หวังว่าหมู่บ้านเราจะสามัคคีกันมากขึ้น กำมือเป็นหมัดเดียว แล้วชกออกไปข้างนอก"

"ประธานฉิน ผมอยากเข้ากิลด์ฉิน พวกคุณยังรับคนไหม?" มีคนกล้าถามขึ้นมา

"ฉันก็อยากเข้า"

ชั่วพริบตา เสียงเรียกร้องดังระงม

ฉินจื่อเหวินพูดว่า "กิลด์ฉินยังรับคน แต่ผมอยากให้ทุกคนไตร่ตรองให้ดี อย่าตัดสินใจตอนที่อารมณ์พลุ่งพล่าน

เอาล่ะ ต่อไปคือเป้าหมายการล่า ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป เราจะเริ่มล่าทาร์โบซอรัส! ปฏิบัติการครั้งนี้ผมจะคัดเลือกคนเก่งๆ จากในกิลด์เพิ่มอีก 10 คน รวมกับทีมล่าสัตว์หลักของกิลด์ เป็นทีม 20 คน เดี๋ยวเย็นนี้หลังกินข้าวอิ่มแล้วจะเริ่มคัดตัว"

รอจนฝูงชนแยกย้าย

เพื่อนเจียงซานพูดอย่างเสียดาย "เสียดาย ทีมล่าสัตว์หลักของกิลด์ฉินเลือกจากคนในกิลด์เท่านั้น"

ทันใดนั้น เพื่อนเขาเห็นเจียงซานเดินไปอีกทาง "นายจะไปไหน?"

"ไปเข้ากิลด์ฉินไง ช้าเดี๋ยวที่เต็ม"

"รอด้วย"

(จบแล้ว)