บทที่ 154 - หุบเหวทางใต้

ฉินจื่ออู่ตาโต "โห ข้างในมีแมลงด้วยแฮะ!"

"โกอบีนี่ทั้งร้อนทั้งแห้ง ก้อนหญ้านี่ข้างในทั้งร่มรื่น แถมยังเป็นรถฟรี บางทีข้างในก็มีกิ้งก่าหรือพวกสัตว์ฟันแทะอาศัยอยู่ ดังนั้นถ้าพวกคุณเจอไอ้นี่ แล้วอยากจะยุ่งกับมัน ต้องระวังให้ดี ข้างในอาจจะมีพวกแมงมุม ตะขาบ สัตว์มีพิษซ่อนอยู่"

หวังจวินชักหอกกลับ ปล่อยให้ลมพัดพาก้อนหญ้านั้นกลิ้งต่อไป

ระหว่างที่ทุกคนเดินลงใต้ไปคุยไป เวลาผ่านไปชั่วโมงกว่า

ในที่สุดก็มาถึงขอบหุบเหวใหญ่

"ชันชะมัด"

โกอบีตรงนี้เหมือนถูกผ่าครึ่ง

สองข้างเป็นหน้าผาหินสีแดงเข้ม รอยตัดเหมือนโดนขวานจาม ก้นหุบเหวมีหินก้อนใหญ่ที่ผุพังกระจัดกระจาย

ที่มุมด้านล่างติดกับหน้าผา มีแอ่งน้ำโคลนอยู่สายหนึ่ง

"ตรงนี้มีน้ำ!" หยวนหมิงกระดี๊กระด๊า

มีน้ำ ก็แปลว่ามีสัตว์

แต่ตอนนี้น้ำข้างล่างรอบๆ ว่างเปล่า ไร้เงาสัตว์

"ตรงนั้นลงไปได้" ฉินจื่อเหวินมองซ้ายมองขวา เจอทางลาดลงทางซ้าย

เดินอ้อมไปอีกสิบกว่านาทีถึงจะถึงทางลาด เดินลงไป แสงแดดถูกหน้าผาบัง รู้สึกเย็นขึ้นหน่อย

พอถึงก้นหุบเหว อุณหภูมิต่ำกว่าข้างบนเกือบสิบองศา

ฮาร์ปี้ชอบที่นี่มาก มันร่อนลงพื้น

หันหัวมองไปรอบๆ

จู่ๆ ฮาร์ปี้ก็จ้องไปที่จุดหนึ่ง ส่งเสียงร้อง!

แล้วกระพือปีกบินไป!

ไปหยุดอยู่หน้าซอกหิน

ฉินจื่อเหวินตามไปดู มองเข้าไปในซอกหินลึก เจอเข้ากับงูตัวหนึ่ง

ไม่ใช่งูเห่า ไม่ใช่งูหางกระดิ่ง

ตัวไม่ยาวมาก ประมาณเมตรเดียว พื้นสีเหลืองทราย มีลายจุดสีน้ำตาลไม่สม่ำเสมอ ซ่อนอยู่ในซอกหิน สีกลมกลืนกับสภาพแวดล้อม

หวังจวินเดินมาดู แล้วบอก "หัวหน้า นี่งูหลามทรายตัวเต็มวัยครับ"

"หลาม? งั้นก็ไม่มีพิษสิ" ฉินจื่อเหวินเห็นงูตัวกะเปี๊ยกยาวแค่เมตรเดียวยังกล้าเรียกว่างูหลาม ก็รู้สึกแปลกๆ

พอได้ยินว่าไม่มีพิษ ทุกคนก็มุงเข้ามาดูงูหลามทราย

เห็นคนเยอะแยะ งูหลามทรายหดตัวแน่นขึ้น แทบจะแนบสนิทไปกับซอกหินลึก

หวังจวินพยักหน้า "ครับ งูหลามทรายตัวไม่ใหญ่ คนเลี้ยงสัตว์เลื้อยคลานบางคนชอบเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยง เพราะมันไม่มีพิษ แถมตัวเล็ก"

"ฉันเอง" เติ้งกวงเสนอตัว

เขาหยิบไม้แหย่เข้าไปในซอกหิน

โดนจิ้มไปหลายที งูหลามทรายส่งเสียงขู่ฟ่อๆ แล้วขดตัวเป็นก้อนกลม ซุกหัวเข้าไปในลำตัว

ฉินจื่อเหวินเลิกสนใจ เดินต่อไปที่แอ่งโคลนข้างหน้า

เห็นได้ชัดว่า ตรงหน้า แอ่งน้ำที่ขังตัวอยู่ รอบๆ มีโคลนตม และรอบโคลนตมก็มีรอยเท้าสัตว์เพียบ

ตู้ยวี่กับหยางฉุนเสิ่นเข้าไปดูแล้วกลับมารายงาน

"นายท่าน ที่นี่ส่วนใหญ่เป็นสัตว์เล็ก แมงป่อง กิ้งก่า หนูทราย งูหลาม แล้วก็มีอีกหลายชนิดที่ข้าไม่รู้จัก แต่รอยเท้าตรงนี้ดูวุ่นวาย รอยกีบเท้าค่อนข้างใหญ่ เหมือนวัว"

"แต่ที่นี่แห้งแล้งขนาดนี้ วัวน่าจะหายาก" ตู้ยวี่ขมวดคิ้ว คนเราจินตนาการถึงสิ่งที่ตัวเองไม่เคยเห็นไม่ได้

เขาเคยล่าแต่ในป่า ทุ่งหญ้า ไม่คุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมโกอบี

"อาจจะเป็นอูฐ" หวังจวินบอก "รอยเท้าอูฐกับวัวคล้ายกัน"

"อูฐ... เป็นไปได้" ตู้ยวี่ชี้ไปทางทิศตะวันออก "ดูจากรอยเท้า น่าจะผ่านมาวันสองวันแล้ว พวกมันมุ่งหน้าไปทางนู้น"

ทิศตะวันออกเหรอ ฉินจื่อเหวินนึกถึงวิดีโอที่ฮาร์ปี้ถ่ายเมื่อวาน

มองจากมุมสูง เหมือนจะมีฝูงสัตว์สีกลมกลืนกับโกอบีเดินออกมาจากหุบเหว

ตอนแรกนึกว่าเป็นไฮเอโนดอน ตอนนี้ดูแล้ว อาจจะเป็นอูฐก็ได้

ถ้าเป็นไฮเอโนดอน น่าจะทิ้งรอยเท้าไว้แถวนี้บ้างสิ

ทันใดนั้น ตรงหัวมุมหุบเหวข้างหน้า มีเสียงฝีเท้าถี่รัว

เหมือนไก่?

"ระวังตัวด้วย" ฉินจื่อเหวินยกอาวุธขึ้น

คนข้างหลังขยับขึ้นมา ล้อมซ้ายขวา ยกอาวุธขึ้น ตั้งค่ายกลหอก

ในที่สุด แขกไม่ได้รับเชิญตรงหัวมุมก็เผยโฉมหน้า

เป็นฝูงไดโนเสาร์ขนาดเล็ก ยาวประมาณเมตรสองเมตรสาม

ลำตัวมีขนสั้นๆ ปกคลุม สีหลักๆ คือเหลือง น้ำตาล แดง หัวไม่ใหญ่ หน้าอกมีกรงเล็บสองอัน กรงเล็บแปลกประหลาด มีแค่นิ้วเดียว เหมือนพกมีดโค้งสั้นๆ ไว้ที่อกสองเล่ม

ลำตัวผอมเพรียว หุ่น "หมาผอม" มาตรฐาน หางยาวเรียวแกว่งไปมาขณะวิ่ง ความยาวหางปาเข้าไปครึ่งหนึ่งของลำตัว

หลี่เยว่ข้างๆ สงสัย "ทำไมรู้สึกเหมือนไก่จัง"

ฉินจื่ออู่เดาะลิ้น "ผมว่าเหมือนนกกระจอกเทศลดความอ้วน แล้วเอาท่อแปะตูด"

"นี่คือโมโนนัสกัสหรือมังกรเล็บเดียว ไดโนเสาร์ของแท้" หวังจวินตาเป็นประกาย เทอโรซอร์เมื่อวานไม่ใช่ไดโนเสาร์ ไฮเอโนดอนก็ไม่ใช่ แค่สัตว์สูญพันธุ์

แต่ไอ้ตัวตรงหน้านี่ ไดโนเสาร์ตัวเป็นๆ!

ผ่านไปไม่รู้กี่ล้านปี มาเจอกันบนแผ่นดินผืนนี้

หยวนหมิงตาลุกวาว "ไม่รู้จะอร่อยไหม ยังไม่เคยกินไดโนเสาร์เลย"

ฝูงมังกรเล็บเดียวเลี้ยวพ้นมุมมา ก็รีบหยุดเท้า จ้องมองสิ่งมีชีวิตกลุ่มนี้อย่างระแวดระวัง

มนุษย์ไม่เคยเห็นพวกมัน พวกมันก็ไม่เคยเห็นมนุษย์

ต่างฝ่ายต่างประเมินกำลังรบของอีกฝ่าย

มีมังกรเล็บเดียวบางตัวเดินต้วมเตี้ยมไปข้างหน้า ก้มลงกินน้ำ

แหล่งน้ำในโกอบีมีจำกัด พวกมันมาที่นี่เพื่อกินน้ำ เห็นน้ำอยู่ตรงหน้า จะให้ตัดใจก็ทำไม่ได้

"อร่อยไม่อร่อยช่างมัน ฆ่าเอากลับไปชิมสักสองตัวก็รู้ ดูฉันโซโล่ไดโนเสาร์"

ฉินจื่อเหวินส่งหอกสามง่ามให้น้องชาย แล้วหยิบธนูคอมพาวด์ออกมา ง้างสาย

"ฟิ้ว——"

ลูกธนูพุ่งออกไป

หลบไม่ทัน มังกรเล็บเดียวตัวหนึ่งถูกตรึงติดกับพื้น

"ลุย!"

ฉินจื่อเหวินตะโกนสั่ง

ทุกคนกรูเข้าไป

"ก๊าซ! ก๊าซ! ก๊าซ!"

ฝูงมังกรเล็บเดียวแตกฮือเหมือนดอกไม้ไฟ วิ่งหนีไปคนละทิศละทาง

แต่รอบด้านเป็นหน้าผาสูงชัน บางตัวเกือบชนผนัง รีบกลับตัว วิ่งหนีไปทางที่มา

พวกมันวิ่งเร็วมาก สองขายาวๆ วิ่งซอยยิก ตัวที่เร็วสุดหายลับไปแล้ว

ตัวช้าๆ ยังรั้งท้าย

แต่ภูมิประเทศหุบเหวบังคับให้พวกมันหนีไปทางอื่นไม่ได้ ต้องวิ่งไปทางเดียว

นี่เปิดโอกาสให้พวกฉินจื่อเหวินไล่ตามได้ง่าย

แค่เดินตามหุบเหวไป รักษาแรงไว้ เดี๋ยวก็ทัน

พวกขายาววิ่งเร็วแบบนี้ ส่วนใหญ่เป็นแชมป์วิ่งระยะสั้น แชมป์วิ่งระยะไกลสองขา ฉินจื่อเหวินรู้จักแค่นกกระจอกเทศ

เขาไม่เชื่อหรอกว่ามังกรเล็บเดียวพวกนี้วิ่งเร็วแล้วจะวิ่งทน

ได้เวลาให้พวกไดโนเสาร์น้อยได้เห็นความอึดระดับปีศาจของลิงยืนสองขาแล้ว!

(จบแล้ว)