บทที่ 40 - กัวเสี่ยวฉุน

"นี่อะไร?" เติ้งกวงเห็นของแปลกเป็นครั้งที่สอง "นึกออกละ เมื่อวานนายก็เหมือนจะถอนไอ้นี่ไป กินได้เหรอ"

"ไม่รู้ครับ แต่เอากลับไปลองชิมดูได้" ฉินจื่อเหวินบิดหัวมันเทศสีเทาออกมาจากราก

เติ้งกวงดูอย่างสนใจ "ของพรรค์นี้เมื่อก่อนไม่เคยเห็นเลย"

ฉินจื่อเหวินเก็บใส่เป้ "ผมเจอในที่ที่เป็นดินโคลน พี่ลองช่วยดูหน่อยนะครับ"

ตลอดทางกลับ พวกเขาเจอมันเทศสีเทาในโคลนอีกเจ็ดต้น กระจายกันอยู่ สองต้นมีรอยโดนแทะที่หัว แสดงว่าสัตว์ที่นี่ก็กินมันเทศสีเทาเหมือนกัน

ขากลับ เขาถือโอกาสวางลอบดักปลา ใส่เนื้อไส้เดือนลงไปหน่อย ผูกเชือกกับต้นไม้ริมฝั่ง

แล้ววางกับดักบ่วงบาศซ่อนไว้อีกสามจุด ไม่ไกลจากลอบ พรุ่งนี้จะได้มาตรวจดูสะดวก

"กับดักนี้จับสัตว์ได้จริงเหรอ?" เติ้งกวงไม่เคยเห็นกับดักบ่วงบาศ ดูแล้วรู้สึกว่ามืออาชีพดี

ฉินจื่ออู่บอก "ได้สิครับ ก่อนหน้านี้เรายังจับหนูนาได้เลย"

เติ้งกวงตาลุก "งั้นวางเยอะๆ เลยสิ"

ฉินจื่อเหวินส่ายหน้า "เชือกหมดแล้วครับ ต้องใช้เชือกที่มีความยืดหยุ่นหน่อย แล้วก็ต้องเหนียว ไม่งั้นจับได้ก็ดิ้นหลุด"

เติ้งกวงตอบทันที "ที่บ้านพี่มี เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่เอามาให้!"

ตำแหน่งที่วางลอบกับกับดักอยู่ห่างจากหมู่บ้านพอสมควร เกินเขตค้นหา "ปกติ" ของชาวบ้านไปแล้ว ถือเป็นเขตป่า สิ่งเดียวที่ต้องกังวลคือจระเข้หรือสัตว์ป่าอาจจะมาพังลอบเพราะกลิ่นเหยื่อ

นอกประตูตะวันออก ชายหนุ่มใส่แว่น สวมสูท รอยยิ้มพิมพ์ใจ เพิ่งคุยกับคนกลุ่มหน้าเสร็จ แจกอะไรบางอย่างให้

เห็นฉินจื่อเหวินเดินมา ชายหนุ่มรีบเดินเข้ามา "สวัสดีครับ ผมชื่อกัวเสี่ยวฉุน เมื่อก่อนทำงานเป็นที่ปรึกษา นี่นามบัตรครับ"

รับนามบัตรมา บนนั้นพิมพ์ว่า "บริษัทจัดหางานเทียนหม่า" ที่ปรึกษาอาวุโส กัวเสี่ยวฉุน ด้านหลังมีลายมือปากกาเคมีเขียนที่อยู่: ตึก 6 ยูนิต 2 ห้อง 201

กัวเสี่ยวฉุนร่ายยาว "พี่ชาย สะดวกแนะนำไหมครับว่าทำอาชีพอะไร ไม่สะดวกไม่เป็นไรครับ ผมกำลังรวบรวมข้อมูลบุคลากรในหมู่บ้าน ผมว่าถ้ามีการแลกเปลี่ยนทักษะกัน เราน่าจะใช้ประโยชน์ได้มากกว่านี้

ถ้าวันหลังพี่มีความต้องการด้านนี้ หรืออยากเรียนทักษะอะไร เช่น งานไม้ งานปูน หรือป่วยต้องการหมอ ผมติดต่อให้ได้ครับ หรือถ้าพี่มีวิชาติดตัว อยากใช้ทักษะแลกอาหาร ผมก็ช่วยโปรโมทให้ได้

ไม่ใช่แค่งานนะครับ เรื่องของด้วย ถ้าพี่อยากได้อะไร หรืออยากฝากขายอะไร ผมช่วยหาคนซื้อคนขายให้ได้ เวลาเป็นเงินเป็นทอง บางทีพี่ต้องการของอย่างหนึ่ง จะให้ไปถามทีละบ้านก็เสียเวลา ผมจัดการให้ได้เลย"

ฉินจื่อเหวินดูนามธรรม ด้านหลังเขียนที่อยู่ไว้ด้วย "น่าสนใจดีนี่"

กัวเสี่ยวฉุนยิ้มซื่อ "ผมสุขภาพไม่ค่อยดี ออกไปล่าสัตว์ไม่ไหว เลยกลับมาทำอาชีพเก่าครับ พี่ครับ ผมให้คำปรึกษาเรื่องคนกับทักษะฟรี ฝากขายของก็ฟรี ถือว่าช่วยโปรโมท จะเก็บค่าบริการนิดหน่อยก็แค่ค่าปรึกษาข้อมูลพิเศษ แต่ก็ไม่แพงครับ ไม่ให้พี่ลำบากใจแน่นอน!"

กัวเสี่ยวฉุนทำท่าจีบนิ้ว "แค่ค่าข้าวกันตายครับ ไม่โลภ"

กัวเสี่ยวฉุนหน้าเด็ก ดูไม่มีพิษมีภัย เข้าถึงง่าย

"อื้ม ข้อมูลพิเศษคืออะไร?"

กัวเสี่ยวฉุนยิ้มตาหยี "ก็... ข้อมูลพิเศษบางอย่าง พี่อาจจะไม่สะดวกออกหน้า ผมออกหน้าแทนให้ วางใจได้ครับ รักษาความลับลูกค้าแน่นอน หรือพี่จะขายข้อมูลให้ผม หรือฝากขายข้อมูลที่นี่ก็ได้"

ข้อมูลพิเศษ ไม่สะดวกออกหน้า...

ฉินจื่อเหวินนึกถึงความเป็นไปได้หลายอย่าง พยักหน้ายิ้มๆ "ได้ ขอให้กิจการรุ่งเรืองนะ นามบัตรผมรับไว้ มีอะไรจะเรียกใช้บริการ ถึงตอนนั้นลดราคาให้ด้วยล่ะ"

กัวเสี่ยวฉุนยกมือไหว้ "ได้เลยครับ ขอบคุณครับพี่ ขอบคุณครับ"

ฉินจื่อเหวินกำลังจะไป นึกขึ้นได้ หยุดถาม "เถ้าแก่กัว ในหมู่บ้านมีใครขายน้ำบ้างไหม?"

กัวเสี่ยวฉุนรีบตอบ "อย่าเรียกเถ้าแก่เลยครับ เรียกเสี่ยวกัวก็พอ ขายน้ำมีครับ มีเพื่อนบ้านสองสามเจ้ามาบอกผมไว้ ขายน้ำต้มสุก แต่คนซื้อน้อยมากครับ เพราะแม่น้ำอยู่ข้างๆ นี่เอง

น้ำในแม่น้ำนี้ไม่มีสารเคมี ไม่มีโลหะหนัก กรองแล้วต้มก็กินได้ เทคนิคไม่ยาก ถึงขั้นตอนกรองกับหาฟืนจะยุ่งยากหน่อย แต่ตอนนี้ทุกคนมีเวลาเหลือเฟือ ยอมลำบากหน่อยดีกว่าเสียอาหารซื้อ อีกอย่างเรื่องน้ำ หลายคนคิดว่าต้มเองกินเองสบายใจกว่า"

ฉินจื่อเหวินเข้าใจแล้ว

พอมีตาน้ำพุที่บ้าน เขาก็เคยคิดจะเอาน้ำมาขายแลกของ

แต่ดูท่าจะปล่อยยาก

มีปัญหาอยู่สองอย่าง

หนึ่ง เขารู้ว่าน้ำพุสะอาด กินได้เลย แต่คนอื่นไม่รู้ ความเชื่อใจไม่มี เว้นแต่จะเปิดเผยเรื่องตาน้ำพุ

สอง แหล่งน้ำรอบหมู่บ้านสมบูรณ์เกินไป พอเคลียร์จระเข้ไปรอบหนึ่ง การตักน้ำริมฝั่งก็ปลอดภัยขึ้น

เขาพับโครงการนี้ไปก่อน เก็บน้ำไว้ก็ไม่เสียหลาย เดี๋ยวมีนาแล้วต้องใช้น้ำรดเยอะ

ฉินจื่อเหวินจะเดินไป กัวเสี่ยวฉุนเรียกไว้ "พี่ครับ เห็นว่าพี่เป็นคนคุยง่าย ผมแถมข่าวให้ฟรีเรื่องหนึ่ง"

"ว่ามา"

กัวเสี่ยวฉุนบอก "บ่ายวันนี้มีเพื่อนบ้านไปตักน้ำ โดนจระเข้งับขาลากลงน้ำไป ตอนนี้จระเข้ในแม่น้ำดูจะเจ้าเล่ห์ขึ้น ไม่ยอมขึ้นบกมาง่ายๆ แล้ว ซุ่มโจมตีอยู่ในน้ำแทน"

"เกิดวันนี้เหรอ?" "ใช่ครับ บ่ายวันนี้เอง พี่ไม่อยู่หมู่บ้าน น่าจะยังไม่รู้"

"รับทราบ ขอบใจมาก"

สามคนเดินจากไป กัวเสี่ยวฉุนจัดเสื้อแขนยาว เห็นคนอีกกลุ่มเดินกลับมาจากป่า ก็ฉีกยิ้มการค้า เดินเข้าไปทักทายอย่างกระตือรือร้น

เติ้งกวงถอนหายใจ "ริมแม่น้ำไม่ปลอดภัยอีกแล้ว"

ฉินจื่อเหวินเสียงเข้ม "ดูเหมือนสงครามระหว่างเรากับจระเข้ยังไม่จบ แค่สองวันที่ผ่านมาพวกมันเงียบไป ทำให้หลายคนชะล่าใจ"

แยกกันที่ชั้นห้า ฉินจื่อเหวินเอามันเทศสีเทาไปปลูกที่บ้าน แต่มันเทศเยอะเกิน ดินที่ขุดมาไม่พอ

เขาเลยชวนน้องชายลงไปขุดดินที่หน้าประตูหมู่บ้านใส่ถุงแบกกลับมา

"เหนื่อยชะมัด" ฉินจื่ออู่วางถุง ทุบเอวตุ้บๆ

ฉินจื่อเหวินบอก "ยังไม่เสร็จนะ เคลียร์ดินด้วย คัดพวกแมลงออกให้หมด เดี๋ยวมากินมันเทศเรา"

ฉินจื่ออู่ยืดเส้นยืดสาย กระโดดเหยาะๆ สูดหายใจลึก กลับมาคึกคักอีกครั้ง "จัดไป!"

(จบแล้ว)