บทที่ 22 - การ์ดดร็อป

"พี่"

ฉินจื่ออู่เดินจ้าเข้ามาหาด้วยรอยยิ้ม

ฉินจื่อเหวินส่งสายตาให้น้องชายปราดหนึ่ง ฉินจื่ออู่ก็รู้งานรีบไปยืนสงบเสงี่ยมอยู่ข้างหลัง แอบทำมือบอกพี่ชายว่า "แขวนไว้หมดแล้ว ที่เดิม"

ฉินจื่อเหวินพยักหน้าเบาๆ "นายทำงานรอบคอบดี ฉันวางใจ"

ได้รับคำชมจากพี่ชาย ฉินจื่ออู่ก็ยิ้มแก้มปริ ก่อนจะมองกลุ่มคนที่มุงดูอยู่ข้างหน้าด้วยความสงสัย "พวกเขาทำอะไรกันอยู่น่ะ"

"วางกับดักเสร็จแล้ว ปากหลุมปูด้วยแผ่นไม้บางๆ กับใบไม้พรางตา ตอนนี้กำลังหาวิธีล่อจระเข้มา กำลังรับสมัครคนอยู่"

ได้ยินดังนั้น ฉินจื่ออู่ก็ท่าทางกระตือรือร้น "คนครบหรือยังครับ"

ฉินจื่อเหวินเชิดคาง ส่งสายตาไปทางนั้น "คนสมัครเต็มตั้งนานแล้ว คนล่อจระเข้จะได้เนื้อเพิ่มอีกส่วน สุดท้ายคัดมาได้สองคน"

มองตามสายตาพี่ชายไป ฉินจื่ออู่เห็นชายหนุ่มสองคนกำลังวอร์มร่างกายยืดเส้นยืดสาย

เขาชะโงกหน้าไปดูหลุมกับดัก ก้นหลุมปักขวากหนามไว้ถี่ยิบ ทิศทางของหอกแต่ละเล่มไม่เหมือนกัน บางเล่มตั้งตรง บางเล่มเอียงทำมุม

"พี่ คิดว่าจระเข้ยักษ์ตัวนั้นจะหลงกลไหม"

ฉินจื่อเหวินตอบเรียบๆ "คนวางแผน ฟ้าลิขิต เราทำทุกอย่างที่ทำได้ไปหมดแล้ว"

แน่นอนว่าเขาหวังให้ล่าจระเข้จ่าฝูงตัวนี้สำเร็จ ไม่อย่างนั้นที่เหนื่อยมาสองวันจะเพื่ออะไร

การใช้แรงงานหนักผลาญพลังงานร่างกายไปเยอะมาก

สองวันนี้พวกเขากินเนื้อเยอะกว่าวันแรกๆ เสียอีก

ไม่ใช่แค่เขา เชื่อว่านี่คงเป็นความหวังของใครหลายคนเช่นกัน

หวงเทากำชับสองคนนั้นอย่างจริงจัง "ถ้าตัวที่ล่อขึ้นมาไม่ใช่จระเข้ยักษ์ ให้วิ่งหนีไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ อย่าวิ่งมาทางกับดัก ทางฝั่งนั้นมีทีมจัดการจระเข้เล็กเตรียมพร้อมอยู่แล้ว แต่ถ้าเป็นตัวยักษ์ ให้วิ่งตรงดิ่งมาเลย"

ชายหนุ่มผู้ถูกเลือกทั้งสองพยักหน้า หิ้วเครื่องในจระเข้เดินมุ่งหน้าไปที่ริมแม่น้ำ

ฝูงชนที่มุงอยู่รอบหลุมกับดักค่อยๆ กระจายตัวออกไปหาที่ซ่อน อำพรางร่องรอย

ในขณะเดียวกัน รถ SUV สามคันก็ค่อยๆ ขับมาจอดสแตนด์บายอยู่ไม่ไกล รอแค่จระเข้ตกหลุม ขบวนรถก็จะพุ่งเข้าไปปิดปากหลุมทันที

ทุกคนเตรียมพร้อม รอเพียงเหยื่อมาติดกับ

ริมแม่น้ำ ชายสองคนโยนเครื่องในลงไปในน้ำ แล้วถอยหลังออกมาเจ็ดแปดเมตร ยืนเว้นระยะห่าง จ้องมองผิวน้ำตาไม่กะพริบ

ใต้น้ำ เงาดำมหึมาค่อยๆ ปรากฏชัดขึ้น

ทั้งสองคนสีหน้าตึงเครียด

"ตูม!"

ผิวน้ำระเบิดออก จระเข้ยักษ์พุ่งตัวขึ้นบกพร้อมกลิ่นคาวคลุ้ง ขาอันทรงพลังตะกุยดินเลนริมตลิ่งอย่างรวดเร็ว หางแข็งแกร่งฟาดผิวน้ำจนน้ำกระจาย

ชายทั้งสองตั้งสติได้ก็รีบใส่ตีนหมาวิ่งหนี

แต่ความเร็วในการระเบิดพลังระยะสั้นของจระเข้ยักษ์นั้นเหนือความคาดหมาย

วิ่งไปได้ไม่ถึงยี่สิบเมตร คนใส่เสื้อเหลืองที่รั้งท้ายก็ถูกแรงมหาศาลกระแทกเข้าที่เอว จนเสียหลักล้มหน้าคะมำ

"ช่วยด้วย!" เขาตะโกนเรียกคนข้างหน้า แต่เสียงร้องขอความช่วยเหลือก็กลายเป็นเสียงกรีดร้องโหยหวน

จระเข้ยักษ์งับเข้าที่หัวและท่อนบนของเขา ดัง "กร๊อบ"

เหมือนฉากสยองขวัญในหนัง เลือดสดๆ สาดกระจาย

คนข้างหน้าที่ได้ยินเสียงเพื่อนร้องโหยหวน ขาแข้งอ่อนแรงเกือบล้ม เขาไม่กล้าหันกลับไปมอง ได้แต่ก้มหน้าก้มตาวิ่งต่อไป

แต่ไม่นานเขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ ของจระเข้ยักษ์ไล่หลังมา

เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เขาเห็นตำแหน่งของหลุมกับดักอยู่ข้างหน้า รอยยิ้มแห่งความหวังปรากฏบนใบหน้า แต่จู่ๆ เท้าก็ไปสะดุดเข้ากับอะไรบางอย่าง เขาไม่ทันสังเกตก้อนหินที่พื้น เลยล้มคว่ำคะมำไปข้างหน้า

จบกัน

ในหัวเขามีแต่คำนี้

เชี่ยเอ๊ย ตรงนี้มีหินได้ไงวะ

พอลุกขึ้นมาได้ จระเข้ยักษ์ก็พุ่งมาถึงข้างหลังแล้ว มันอ้าปากกว้าง แรงกัดเกือบสี่ตันเปรียบเสมือนเครื่องตัดถ่างไฮดรอลิกขนาดยักษ์

"อ๊าก!"

ภาพสยองขวัญเบื้องหน้าสะกดทุกคนจนนิ่งงัน

แม้จระเข้จะอยู่ห่างจากกับดักแค่อึดใจเดียว แต่ ณ วินาทีนั้นไม่มีใครกล้าออกไปล่อมันอีก

จระเข้จ่าฝูงฆ่าคนไปสองศพติด สายตาเย็นชาโหดเหี้ยมกวาดมองไปรอบๆ ราวกับจะประกาศศักดาให้พวกสัตว์สองขาได้รับรู้ว่าถิ่นนี้ใครคุม!

สักพัก จระเข้จ่าฝูงก็หันตัวเตรียมจะกลับลงน้ำ

ก้อนหินก้อนหนึ่งลอยข้ามหัวมันไป ตกกระทบพื้นห่างจากหางมันไปสองเมตร

มันชะงักท่าที่จะหันกลับไปเล็กน้อย แล้วเอียงคอมองตำแหน่งที่หินตก

"ปึก"

คราวนี้ หินก้อนหนึ่งปาเข้าใส่จมูกของจระเข้จ่าฝูงอย่างแม่นยำ

บรรยากาศเงียบกริบ

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่ "ผู้กล้า" ที่ปาหิน

ชายชราผมดอกเลา สวมเสื้อแขนยาวกางเกงขายาวสีดำ ยืนขวางอยู่หน้ากับดัก สองมือกำหมัดแน่น ดวงตาเบิกโพลงด้วยความโกรธแค้น

เขาก้มลงเก็บหินขึ้นมาอีกก้อน ปาใส่จระเข้ยักษ์เต็มแรง ตะโกนลั่น "ไอ้สัตว์นรก! เข้ามาสิวะ!"

"โฮก!!"

แม้จะฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง แต่มันก็สัมผัสได้ถึงการยั่วยุ

จระเข้จ่าฝูงคำรามเกรี้ยวกราด ขยับขามหึมา ย่ำเท้าหนักๆ จนพื้นสะเทือน พุ่งตรงเข้าใส่ชายชรา

ชายชรากวาดตามองคนอื่นๆ รอบกาย แสยะยิ้มมุมปาก แล้วหันหลังเดินไปบนปากหลุมกับดักอย่างเด็ดเดี่ยว

"ตัวล่อ" ที่ปูไว้ปากหลุมทำจากแผ่นไม้บางๆ กับพลาสติก ถ้าเป็นคนน้ำหนักตัวเบาๆ ก็พอจะเดินผ่านไปได้

"ลุง รีบลงมาเร็ว จระเข้มาแล้ว" มีคนตะโกนเรียก

แต่ชายชราทำเพียงส่ายหน้า ใบหน้าเผยรอยยิ้มแห่งการปลดปล่อย จ้องมองจระเข้ที่พุ่งเข้ามาอย่างคาดหวัง

"แครก"

แผ่นไม้ใต้เท้าส่งเสียงร้องประท้วง

"โครม!"

หนึ่งคนหนึ่งจระเข้ร่วงลงไปในหลุมพร้อมกัน

"ก๊าซ~"

เสียงร้องโหยหวนของจระเข้จ่าฝูงดังมาจากก้นหลุม

หวงเทาตะโกนสั่งการ "เร็ว ขับรถไปปิดปากหลุม!"

เจิ้งหยวนตกตะลึง "ในหลุมมีคนอยู่นะ!"

หวงเทาตะโกนกลับอย่างร้อนรน "ตกลงไปขนาดนั้นยังจะรอดอีกเหรอ! แกตั้งใจมาตายชัดๆ อย่าให้ความเสียสละของแกสูญเปล่า!"

จระเข้พยายามตะเกียกตะกายขึ้นจากหลุม แต่ด้วยความบาดเจ็บ มันดิ้นรนอยู่หลายครั้งก็ปีนไม่ขึ้น กรงเล็บจิกขอบหลุม ตะกุยดินร่วงกราว

รถ SUV ที่จอดอยู่สตาร์ตเครื่องเสียงดังกระหึ่ม ค่อยๆ เคลื่อนเข้าไปที่ปากหลุม ประตูฝั่งคนขับเปิดอ้า พอรถกำลังจะหัวทิ่มลงหลุม คนขับก็กระโดดลงจากรถ มีคนขับคนหนึ่งรีบร้อนไปหน่อย กระโดดลงมาข้อเท้าพลิก

รถทั้งสามคันร่วงลงไปในหลุม แม้มุมจะไม่ได้เป๊ะมาก แต่รถสามคันรวมกันก็เหมือนหินยักษ์สามก้อนทับอยู่บนหลังจระเข้

เวลาผ่านไป

เสียงจระเข้ในหลุมค่อยๆ เงียบลง

ผู้คนเริ่มทยอยมามุงรอบปากหลุม

"เฮ้ย อย่าดันดิ"

"ข้างหน้าเบียดไม่ได้แล้ว"

"ข้างหลังอย่าดัน"

เสียงด่าทอจอแจ

บางคนดูเสร็จก็เดินออกไป พอคนเริ่มซา ฉินจื่อเหวินก็เดินเข้าไปดู ก้นหลุมมีจระเข้จ่าฝูงตัวมหึมานอนแน่นิ่ง รถสามคันเกยทับกันอยู่ในมุมต่างๆ กดทับอยู่บนหลังมัน หอกบางเล่มแทงทะลุร่าง บางเล่มคงหักเพราะแรงกดทับ

ที่ก้นหลุม ร่างของจระเข้จ่าฝูงยังกระตุกเป็นพักๆ

"เชี่ย หางมันเมื่อกี้ยังขยับอยู่เลย ยังไม่ตายเหรอวะ"

"ฉันเรียนมาน้อยไม่ค่อยรู้นะ แต่เขาว่าพวกนี้มันเป็นสัตว์เลือดเย็น น่าจะเหมือนงู ต่อให้ตายแล้วก็ยังกัดคนได้"

"มันหลักการอะไรวะนั่น?"

"จะไปรู้เรอะ! ก็บอกว่าเรียนมาน้อย!"

"เดี๋ยว นั่นอะไร!? พวกดูนั่น!"

บนหลังของจระเข้จ่าฝูง จุดแสงสว่างกำลังค่อยๆ รวมตัวกัน ภายใต้แสงแดด จุดแสงพวกนี้ดูโดดเด่นมาก เหมือนอนุภาคสีขาวที่ใส่เอฟเฟกต์พิเศษ

อนุภาคสีขาวถักทอกันในความว่างเปล่า สุดท้ายกลายเป็นการ์ดสีเทาใบหนึ่ง ลอยหมุนช้าๆ อยู่กลางอากาศ

ไทยมุงเงียบกริบไปชั่วอึดใจ วินาทีต่อมา เสียงฮือฮาด้วยความไม่อยากเชื่อก็ระเบิดขึ้นพร้อมกัน

(จบแล้ว)