บทที่ 18 ความคิดเล็กๆ ของหลี่ซิงเหอ

บทที่ 18 ความคิดเล็กๆ ของหลี่ซิงเหอ

กระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่หลี่ซิงเหอได้รับมานั้น แน่นอนว่ามันมาจากหลินฉวิน

ในเมื่อเกิดความเข้าใจผิดขึ้นแล้ว ก็แค่ปล่อยเลยตามเลย

สถานการณ์ในปัจจุบันยังค่อนข้างวุ่นวาย หลินฉวินไม่อยากทำตัวเป็นจุดเด่น หากจำเป็นจริงๆเขาก็พร้อมจะให้ความร่วมมือกับกองทัพ แต่ในตอนนี้เขายังไม่พร้อมที่จะเอาตัวเข้าไปพัวพันสักเท่าไหร่

ในยุควันสิ้นโลกที่ผู้คนต่างขวัญผวาและเต็มไปด้วยภยันตราย การทำตัวโดดเด่นนั้นมีความเสี่ยงสูงมาก เพราะอาจกลายเป็นเป้าโจมตีได้ง่ายๆ หลินฉวินเองไม่ใช่พวกที่อยากเด่นอยากดังจนหน้ามืดตามัว

การให้หลี่ซิงเหอยืนอยู่ข้างหน้าเพื่อรับแรงปะทะและดึงดูดความสนใจ ส่วนตัวเขาคอยซุ่มลงมืออยู่ข้างหลัง คือทางเลือกที่ปลอดภัยที่สุด

หลินฉวินตั้งใจจะดำเนินกลยุทธ์สายซุ่มนี้ให้ถึงที่สุด!

อีกอย่างสิ่งที่หลี่ซิงเหอได้รับ ไม่ว่าจะเป็นเสบียงอาหาร หรือการที่มีคนห้อมล้อมเอาอกเอาใจ หลินฉวินก็ไม่ได้ต้องการเลยแม้แต่น้อย

เสบียงอาหารเขาก็ไม่ได้ขาดแคลน คนที่ห้อมล้อมจะเอามาทำไมก็ไม่รู้

ในเมื่อหลี่ซิงเหอได้รับทั้งความเคารพจากผู้คนและเสบียงอาหาร เขาก็ต้องยอมรับสถานะ ในเมื่อเขาเลือกที่จะยืนอยู่ในจุดที่สูงที่สุด เขาก็ต้องเป็นคนออกหน้าจัดการเรื่องราวทั้งหมดนี้เอง

หลี่ซิงเหอคงได้แต่โทษตัวเอง หากตอนแรกเขาไม่คุยโวว่าตัวเองเก่งกาจและหลอกล่อให้ฟ่านเหวินฉวนจ้างเป็นบอดี้การ์ด เรื่องราวก็คงไม่บานปลายมาถึงจุดนี้จนถอยกลับไม่ได้

แม้หลี่ซิงเหอจะรู้สึกอึดอัดใจ แต่เขาก็เข้าใจเรื่องนี้ดี เพราะเขารู้ตัวดีว่าเขาไม่ใช่ยอดฝีมือที่จัดการชาวบากาตันนับสิบตนนั้น

ไม่ว่าการสวมรอยนี้จะเป็นสิ่งที่ฝ่ายนั้นต้องการหรือไม่ แต่มันก็ไม่ต่างจากการแย่งผลงานของคนอื่น

ฝ่ายนั้นเก่งกาจถึงขั้นกำจัดชาวบากาตันนับสิบได้อย่างไร้ร่องรอย

หลี่ซิงเหอถามตัวเองแล้วว่าด้วยความสามารถอันน้อยนิดของเขา หากไปทำให้ฝ่ายนั้นโกรธเข้า คงไม่พอให้เขาฆ่าทิ้งเสียด้วยซ้ำ

เขากังวลจริงๆ ว่ายอดฝีมือคนนั้นจะโมโหที่เขาชุบมือเปิบเอาชื่อเสียงและเสบียงไป แล้วหันมาฆ่าเขาปิดปาก

แต่ตอนนี้ เมื่อยอดฝีมือคนนั้นสั่งให้เขาออกหน้าสวมรอยต่อ อย่างน้อยนั่นก็หมายความว่าเขายังมีประโยชน์อยู่

และด้วยคำยืนยันจากยอดฝีมือคนนั้น หลี่ซิงเหอจึงรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ตราบใดที่ยอดฝีมือลึกลับยังต้องการให้เขาเป็นตัวล่อ เขาก็คงไม่ปล่อยให้เขาตายง่ายๆ

เมื่อคิดได้ดังนี้ ฝีเท้าของหลี่ซิงเหอก็เริ่มมั่นคงขึ้น เขาค่อยๆ ก้าวเดินไปหาเจียงปิน

เจียงปินมองดูเขาพลางหรี่ตาลง หวังเต๋อเซิ่งกระซิบเบาๆ "นี่น่ะเหรอยอดฝีมือ? หนุ่มจังแฮะ..."

เจียงปินต้องรีบจัดวางกำลังป้องกัน จึงพูดคุยกับหลี่ซิงเหอเพียงไม่กี่คำ ก่อนจะให้หวังเต๋อเซิ่งพาหลี่ซิงเหอไปแยกคุยอีกทางหนึ่ง

ในตอนนั้น ฟ่านเหวินฉวนก็รีบปรี่เข้ามาพร้อมยื่นบุหรี่ให้ครึ่งซอง "รองหัวหน้าหมู่หวังครับ ในที่สุดพวกคุณก็มาถึง ผมเป็นหัวหน้าอาคาร 5 อยู่กลุ่มเดียวกับคุณหลี่ครับ"

"ทางผมรวบรวมคนไว้ได้พอสมควร เราจะอพยพกันยังไงดี? ผมพอจะมีอิทธิพลในกลุ่มลูกบ้านที่นี่อยู่บ้าง มีอะไรให้ช่วยสั่งมาได้เลยครับ!"

ฟ่านเหวินฉวนเป็นคนฉลาด เขารีบสร้างความสัมพันธ์กับฝ่ายกองทัพทันที

หวังเต๋อเซิ่งมองฟ่านเหวินฉวนแวบหนึ่งแล้วพูดว่า "ผมต้องการความช่วยเหลือจากพวกคุณจริงๆ ครับ ตอนนี้กำลังพลเราไม่พอ ยังไม่สามารถพาคนจำนวนมากอพยพออกไปได้"

"แผนในระยะนี้คือการยึดหมู่บ้านหลงเฉิงตี้จิ่งไว้เป็นจุดยุทธศาสตร์ ผมต้องการให้พวกคุณช่วยจัดหาคน ทำบัญชีรายชื่อคนที่สู้ไหวหรือช่วยสนับสนุนได้ เพื่อมาตั้งแนวป้องกันร่วมกับเรา ส่วนคนที่เหลือให้ไปรวมตัวกันที่ตึกหนึ่งหรือสองตึก เพื่อให้เราคุ้มครองได้ง่ายขึ้น"

จากนั้นหวังเต๋อเซิ่งก็ยื่นมือไปหาหลี่ซิงเหอ "ในที่สุดก็ได้พบกัน คุณเก่งมากจริงๆ นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นพลเรือนทำลายยานบินของพวกบากาตัน พรสวรรค์ของคุณคืออะไรกันแน่..."

"อ้อ ถ้าไม่สะดวกก็ไม่ต้องบอกก็ได้ครับ แต่เราต้องการพลังของคุณ โปรดช่วยพวกเราด้วย แน่นอนว่าเราจะไม่ให้คุณลงมือฟรีๆ และไม่ให้คุณไปเสี่ยงอันตรายเกินไป"

"เราจะจัดสรรอาหารและเวชภัณฑ์ให้คุณเป็นพิเศษ หากคุณมีครอบครัวหรือเพื่อนฝูง พวกเขาก็จะได้รับการคุ้มครองเป็นอันดับแรกด้วย..."

ฟ่านเหวินฉวนได้ยินดังนั้นก็มองหลี่ซิงเหอด้วยสายตาแปลกๆ: คนของฉันอยู่หน้าประตูตลอด แกเคยออกไปนอกหมู่บ้านตอนไหน? แล้วไปบังเอิญเจอทหารได้ยังไง?

ส่วนหลี่ซิงเหอได้ยินแล้วถึงกับใจสั่น เขารีบกวาดสายตามองไปรอบๆ โดยสัญชาตญาณ ในใจคิดว่ายอดฝีมือคนนั้นเป็นใครกันแน่?

นอกจากฆ่าบากาตันไปเป็นสิบแล้ว ยังสามารถทำลายยานบินของพวกมันด้วยตัวคนเดียวได้อีกเหรอ?

ตัวเขาที่เป็นผู้ตื่นรู้พรสวรรค์ระดับ B ยังได้แต่นั่งตัวสั่นอยู่ในห้อง แต่อีกฝ่ายกลับออกไปฆ่าล้างบางอย่างบ้าคลั่ง

นี่มันความต่างชั้นระดับไหนกัน?

ยอดฝีมือคนนี้มันสัตว์ประหลาดชัดๆ!

แต่หลี่ซิงเหอทำได้เพียงยิ้มแห้งๆ อย่างมีมารยาท

เขาเป็นยอดฝีมือตัวปลอม จึงทำได้เพียงพยักหน้าตามน้ำไป และพูดให้น้อยที่สุดเพื่อไม่ให้ความแตก

เนื่องจากสถานการณ์คับขัน พวกเขาจึงสนทนากันเพียงสั้นๆ ก่อนที่หวังเต๋อเซิ่งจะหมุนตัวกลับไปหาเจียงปิน

ในตอนนี้เจียงปินได้แยกกลุ่มผู้รอดชีวิตเสร็จแล้ว โดยเตรียมสร้างแนวป้องกันโดยใช้อาคาร 7, 5 และ 3 เป็นหลัก เพื่อรวมกลุ่มผู้รอดชีวิตไว้ในโซนนี้

และในระหว่างนั้น เขาก็ถามขึ้นว่า "เจ้าตือโป๊ยก่ายนั่น ใช่เขาจริงๆ เหรอ?"

"ใช่ครับ ถึงจะดูหนุ่มแต่เขาพูดน้อยและดูสุขุมเยือกเย็น ไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน!" หวังเต๋อเซิ่งยืนยันอย่างหนักแน่น

เจียงปิน: "ดีมาก เราต้องพึ่งเขาในการจัดตั้งหน่วยป้องกันตนเองจากผู้รอดชีวิตเพื่อช่วยงานเรา... ไม่อย่างนั้น ลำพังกำลังพลเพียงไม่กี่คนของเรา คงยากที่จะดูแลคนจำนวนมากขนาดนี้ได้ทั่วถึง..."

เจียงปินนำเหล่าทหารออกลาดตระเวนรอบๆ พร้อมสร้างค่ายชั่วคราวอย่างง่ายๆ ในขณะที่ปลอบขวัญผู้รอดชีวิต เขาก็พยายามติดต่อกับหน่วยอื่นอยู่ตลอดเวลา ตามคำบอกเล่าของเขา ยังมีกำลังพลอีกสองหมู่ที่กำลังมุ่งหน้ามาที่นี่

เรื่องนี้ทำให้ผู้รอดชีวิตในหมู่บ้านเริ่มมีความหวัง และให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี

ฟ่านเหวินฉวนรีบก้าวออกมาใช้บารมีของกองทัพและชื่อเสียงของหลี่ซิงเหอ จัดตั้งหน่วยอาสาสมัครป้องกันตนเอง พร้อมทั้งช่วยทหารย้ายผู้รอดชีวิตให้ไปรวมตัวกันในตึกที่กำหนดไว้

ในเวลานี้ไม่มีคำว่าบ้านใครหรือทรัพย์สินของใครอีกต่อไป ทุกคนต่างเบียดเสียดกันอยู่ในห้องพักที่หาได้

ยังมีผู้รอดชีวิตบางส่วนยังคงเดินวนเวียนอยู่ข้างล่างตึก เพราะอยากได้ข้อมูลข่าวสารเกี่ยวกับโลกภายนอกจากกลุ่มทหารให้มากขึ้น

ตอนนี้ข้อมูลถูกตัดขาด ทุกคนถูกขังอยู่ในพื้นที่แคบๆ แห่งนี้ จึงกระหายที่จะรู้ว่าสถานการณ์ภายนอกเป็นอย่างไรบ้าง ยิ่งรู้มากเท่าไหร่ก็ยิ่งดี

แต่น่าเสียดายที่ฝ่ายทหารงานล้นมือจนไม่มีเวลามาสนใจคนเหล่านี้

หลินฉวินเป็นหนึ่งในคนที่ไม่รีบขึ้นตึก พลังกายของเขาฟื้นกลับมาบ้างแล้ว และเขากำลังมองหาโอกาสที่จะจัดการกับพวกบากาตันที่อาจหลงฝูงมา

เวลาใกล้เที่ยงคืนเรื่อยๆ หลินฉวินยังคงครองอันดับ 3 ไว้อย่างเหนียวแน่น

เขาต้องการรักษาตำแหน่งนี้ไว้ให้มั่น

รางวัลจากอันดับที่ 3 เขาต้องได้มาให้ได้!

ดังนั้นเขาจึงแอบลัดเลาะออกมาตามขอบหมู่บ้าน แต่ก็ไม่กล้าไปไกลนัก เขาซุ่มหาเหยื่อในจุดที่พร้อมทั้งรุกและรับ

แล้วเขาก็พบเข้าจริงๆ

เป็นชาวบากาตันที่มีท่าทางเหมือนหน่วยสอดแนมตนหนึ่ง ทำตัวลับๆ ล่อๆ ดูเหมือนกำลังแอบสืบดูสถานการณ์ภายในหมู่บ้านหลงเฉิงตี้จิ่ง

ทว่า มีคนที่ชำนาญพื้นที่ในหมู่บ้านและซุ่มเก่งยิ่งกว่ามันเสียอีก

มันนั่งยองๆ อยู่ตรงนั้น นึกว่าตัวเองพรางตัวได้แนบเนียนแล้ว แต่กลับไม่สังเกตเห็นร่างหนึ่งที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามา

และแล้วหัวของชาวบากาตันก็ระเบิดออก ทิ้งไว้เพียงร่างที่พ่นเลือดกระฉูดล้มตึงลงกับพื้น

ในฐานะคนที่เล่นเกม PUBG แล้วสามารถซุ่มจนได้อันดับต้นๆมาโดยตลอด หลินฉวินถือว่ามีพรสวรรค์ในด้านนี้เป็นอย่างมาก

ค่าประสบการณ์ 50 แต้ม และแต้มผลงานอีก 1 แต้มเข้ากระเป๋า!