บทที่ 37 - วิชาสายฟ้าฟาด

บทที่ 37 - วิชาสายฟ้าฟาด

ในอาคารสำนักงาน บรรยากาศเงียบกริบจนได้ยินเสียงเข็มตก

ฝุ่นจางลง เผยให้เห็นโฉมหน้าของ 'กำลังเสริม' ที่โผล่มาอย่างกะทันหัน... เสือตัวเท่าแมว?

เห็นภาพนี้ ไม่ว่าผู้เล่นหรือตัวประกันต่างก็รูม่านตาขยาย ตกตะลึงจนตัวแข็งทื่อไม่กล้าขยับ

แม้แต่เจ้าหน้าที่ที่ดูผ่านกล้องวงจรปิดในสำนักงานใหญ่ ก็เผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว!

มีเพียงฉีหยวนที่พอเห็นฮาจิไทเกอร์แล้วจำได้ทันที

นี่มันเสือตัวที่ตบปีศาจหัวแดงกับผู้ติดเชื้อในอพาร์ตเมนต์เมื่อคราวนั้น!

ฮาจิไทเกอร์ไม่สนใจสายตาชาวบ้าน มองแวมไพร์ที่โดนมันตบคว่ำจนขยับไม่ได้ด้วยสายตาเฉยเมย

ในฐานะร่างอวตารสกิลวิชาพยัคฆ์วิหคระดับ 'ยอดเยี่ยม' ที่สืบทอดค่าสถานะ 80% ของหลินอัน ตอนนี้ฮาจิไทเกอร์คือมินิบอสในรุ่นเดียวกัน!

แถมเลเวลปาเข้าไป 6 ค่าสถานะสามมิติ (กาย-พลัง-จิต) ทะลุ 30 ทุกช่อง ตบแวมไพร์เลเวล 5 ก็เหมือนตบเด็ก

แต่ต้องยอมรับว่าแวมไพร์ตัวนี้อึดใช้ได้ โดนตบไปทีนึงยังไม่ตายคาที่ แถมกำลังฟื้นตัวช้าๆ

ฮาจิไทเกอร์พยักหน้ายอมรับในความอึด แล้วตบซ้ำไปอีกที

[ติ๊ง! สังหารเผ่าโลหิตเลเวล 5 สำเร็จ]

[คำนวณค่าผลงานของคุณอยู่ที่ 95% ยินดีด้วย ได้รับกล่องสมบัติระดับ 1 (ดี) *1]

'กล่องคุณภาพดี ก็ไม่เลว'

ฮาจิไทเกอร์หาวหวอด ดวงตาสีทองกวาดมองผู้เล่นเลเวล 4 สองคนตรงหน้า

ตอนนี้ในบอร์ดเมืองหลินเจียงมีผู้เล่นเลเวล 4 แค่ 3 คน นอกจากฉีหยวนอันดับ 3 แล้ว อีกคนในชุดเกราะก็คงเป็น 'ผมไม่ใช่ยอดฝีมือ' อันดับ 4 ที่เป็นผู้เล่นอิสระ

แต่ฮาจิไทเกอร์ไม่สนพวกไก่อ่อน กวาดตามองแล้วก็เดินอาดๆ ออกไป

ไม่มีใครกล้าส่งเสียง จนกระทั่งฮาจิไทเกอร์ลับสายตาไป ทุกคนถึงถอนหายใจโล่งอก บางคนถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้น

"แค่กๆ... ปล่อยให้เสือตัวนั้นไปเฉยๆ แบบนี้ จะดีเหรอ?"

ผู้เล่นชุดเกราะที่เพิ่งตั้งสติได้ไอโขลกขลาก ถามขึ้นมา

ฉีหยวนได้ยินแล้วอยากจะกรอกตามองบน

ไอ้เวรเอ๊ย มึงยังไม่เข็ดอีกเหรอ ตัวเทพขนาดนั้นถ้าจะไปใครจะกล้าขวาง?

แต่ในฐานะหัวหน้าทีม เขาต้องรักษาภาพลักษณ์ เลยอธิบายอย่างเป็นการเป็นงาน "นั่นไม่ใช่ภัยพิบัติ นายไม่เห็นเหรอว่าเรามองไม่เห็นข้อมูลมัน?"

"ถ้าเลเวลสูงกว่าเรา ระบบจะขึ้นเครื่องหมายคำถาม แต่นี่ไม่ขึ้นอะไรเลย มีแค่สองความเป็นไปได้"

"หนึ่ง คือเสือธรรมดาของโลกนี้ ที่ไม่เกี่ยวกับกุยซู"

"สอง คือผู้เล่นที่ปิดสถานะตัวเอง หรืออย่างน้อยก็เกี่ยวข้องกับผู้เล่น"

"เชี่ย! ผู้เล่นที่เก่งขนาดนี้เนี่ยนะ?"

ผู้เล่นชุดเกราะตะลึง ตกใจกับข้อสันนิษฐานของฉีหยวน

คิดอยู่แป๊บหนึ่ง เขาถาม "หรือว่าจะเป็น 'คนนั้น' ของเมืองเรา?"

"ใช่หรือไม่ใช่ เดี๋ยวท่าน ผอ.เซี่ย คงไปถามให้รู้เรื่อง"

ฉีหยวนคิดว่าน่าจะใช่ 80-90% แต่ยังไม่ฟันธง

เขาพูดต่อ "ยังไงซะ ท่านผู้นี้ก็เคยช่วยกำจัดภัยพิบัติมาแล้วหลายครั้ง ดูท่าทางจะเป็นมิตรกับเราพอสมควร"

"เทียบกับนายแล้ว พฤติกรรมเมื่อกี้ของนาย ทางสำนักงานฯ คงต้องกลับไปประเมินใหม่นะว่าจะร่วมมือกันต่อดีไหม"

พูดถึงตรงนี้ ฉีหยวนก็พูดไม่ออก

ตอนแรกได้ยินว่ามีผู้เล่นเลเวล 4 มาช่วย เขาก็ดีใจ แต่ไม่นึกว่าหมอนี่จะมามุก 'กู้ภัยสไตล์รัสเซีย' (ตัวประกันตายช่างมัน ฆ่าโจรให้ได้ก่อน)

ผลคือโดนตบติดกำแพง ถ้าพี่เสือไม่มาช่วย ท็อป 5 ของเมืองหลินเจียงคงได้ไปนอนคุยกับรากมะม่วงกัน 2 หน่อ

ระหว่างที่คุยกัน ทีมกู้ภัยก็มาถึง รีบปฐมพยาบาลและปลอบขวัญตัวประกัน

ฉีหยวนเห็นว่าไม่มีอะไรต้องทำแล้ว ก็เตรียมกลับไปรายงาน ผอ.เซี่ย ที่สำนักงานฯ

ผู้เล่นชุดเกราะรีบตามไปติดๆ "โธ่ หัวหน้าฉี ผมก็แค่อยากช่วยให้เร็วที่สุดไง ใครจะไปรู้ว่าไอ้แวมไพร์นั่นจะโหดขนาดนี้"

"ผมยังอยากล่ามอนในโลกจริงอยู่นะ อย่าเพิ่งทิ้งผมสิ!"

"นายเนี่ยจิตใจเข้มแข็งดีนะ เมื่อกี้เกือบตายยังไม่เข็ด..."

ในขณะที่สองยอดฝีมือประจำเมืองกำลังคุยกัน อีกด้านหนึ่ง

หลินอันมองกล่องสมบัติสีดำ (เกรดดี) ที่เพิ่งได้มา ยิ้มมุมปาก

เปิดกล่อง โคตรฟิน!

โดยเฉพาะกล่องที่ได้มาฟรีๆ จากการลาดตระเวนของฮาจิไทเกอร์แบบนี้ รู้สึกเหมือนได้ของฟรีคูณสอง

สั่งเปิด!

[ติ๊ง! ยินดีด้วย ได้รับคัมภีร์สกิลคุณภาพยอดเยี่ยม - วิชาสายฟ้าฟาด (Shocking Thunder Technique)!]

[วิชาสายฟ้าฟาด

คุณภาพ: ยอดเยี่ยม!

ผลลัพธ์: เมื่อใช้จะเปลี่ยนพลังงาน (หยวนลี่) ให้เป็นพลังงานธาตุสายฟ้า ทำให้การโจมตีทุกรูปแบบแฝงพลังสายฟ้า และเมื่อฝึกจนชำนาญจะสามารถชักนำสายฟ้าจากธรรมชาติได้

หมายเหตุ: สกิลพื้นฐานสำหรับผู้ฝึกตนสายวิถีอัสนี (Thunder Dao) ต้องฝึกให้ถึงขั้นสมบูรณ์ (Great Success) ถึงจะมีโอกาสผ่านบททดสอบรับมรดกวิถีอัสนี]

"เชี่ย! ดวงมา!"

กล่องเกรดดีเปิดได้ของเกรดยอดเยี่ยม หลินอันตื่นเต้น

แต่พอเห็นหมายเหตุเรื่อง 'มรดกวิถีอัสนี' ตาก็ลุกวาว

อย่างที่เคยบอก เลเวล 1-10 คือระดับ 1 (คนธรรมดาที่มีพลัง) ต้องทะลวงระดับ 10 ไปเป็นระดับ 2 ถึงจะเรียกว่า 'ยอดมนุษย์' (Superhuman) เต็มตัว

และการจะขึ้นระดับ 2 นอกจาก XP ต้องเต็มแล้ว กุญแจสำคัญคือ 'มรดกผู้ฝึกตน' (Transcendental Inheritance)

ข้อมูลระดับสูงกว่านี้ในหมู่บ้านเสี่ยวสือถานมีน้อย แต่คอนเซปต์พื้นฐานพอหาได้

โลกกุยซู หลังระดับ 2 จะแบ่งสายการฝึกตนออกเป็นหลาย 'วิถี' (Dao/Path)

เช่น วิถีกาย, วิถีปราณ, วิถีจิต (ตาม จิง-ชี่-เสิน)

หรือวิถีธาตุธรรมชาติยอดฮิตอย่าง ดิน น้ำ ลม ไฟ ทอง สายฟ้า แสง ความมืด

หรือวิถีอาวุธ อย่าง ดาบ กระบี่ ทวน

ส่วนวิถีอาชีพอย่าง ยันต์ ค่ายกล ปรุงยา คนฝึกน้อยกว่าเพราะเงื่อนไขเยอะ แต่ก็ถือว่าฮิต

และวิถีเฉพาะทาง (Niche) อย่าง ภาพวาด, ความฝัน, พิษ, คำสาป

วิถีเฉพาะทางมีคนฝึกน้อย แต่ประเภทหลากหลายมาก เหมือนวิชาเลือกเสรีในมหาลัย

ดังนั้นวิถีแห่งยอดมนุษย์มีกี่สาย แม้แต่ยอดมนุษย์เองก็ตอบไม่ได้เป๊ะๆ