บทที่ 25 - วิธีแก้การติดเชื้อกลายพันธุ์

บทที่ 25 - วิธีแก้การติดเชื้อกลายพันธุ์

หลินอันหันขวับไปตามเสียง เห็นชายชราผมขาวโพลนถือไม้เท้า อายุอานามน่าจะ 80-90 ปี เดินเข้ามาหา

เปิดหน้าต่างระบบ สแกนทันทีตามสัญชาตญาณ

[หวังปู้เอ้อ (บรรณารักษ์หอคัมภีร์), เลเวล: ???]

มีตัวตึงอีกแล้ว?

เห็นเครื่องหมายคำถามสามตัว หลินอันอดทึ่งในใจไม่ได้

ต้องเลเวลสูงกว่าเขา 5 เลเวลขึ้นไปถึงจะมองไม่เห็น นั่นแปลว่าปู่แกอย่างต่ำต้องเลเวล 9

แต่พอเห็นตำแหน่ง 'บรรณารักษ์' หลินอันก็วางใจ

เถียนเซิ่งสั่งไว้แล้วว่ามีปัญหาให้มาหาคนนี้ แสดงว่าเป็นพวกเดียวกันและน่าจะคุยง่าย

ไม่งั้นเถียนเซิ่งคงให้ไปหาลูกน้องตัวเองแล้ว ไม่แนะนำมาหาคนนอกทีมหรอก

"สวัสดีครับท่านผู้เฒ่า"

หลินอันทักทายอย่างนอบน้อม ในใจก็สงสัย

เพราะรอบที่แล้วที่มา เขาไม่เห็นตาลุงคนนี้ และไม่รู้แกโผล่มาจากไหน

"เห็นทำหน้าเครียดๆ หาหนังสือไม่เจอเรอะ?"

หวังปู้เอ้อมองหลินอัน แล้วถาม "มีปัญหาอะไรลองเล่ามาสิ เผื่อฉันจะช่วยอธิบายได้บ้าง"

หลินอันคิดอยู่ 2 วินาที ตัดสินใจพูดความจริง "เคยได้ยินเรื่องภัยพิบัติที่ชื่อ 'การติดเชื้อกลายพันธุ์' ครับ อยากรู้ข้อมูลเกี่ยวกับมัน แต่หาไม่เจอเลย"

"การติดเชื้อกลายพันธุ์?"

บรรณารักษ์เฒ่าแปลกใจนิดหน่อย "สำหรับแถบภูเขาทางใต้ของเรา ครั้งล่าสุดที่มันระบาดก็น่าจะหลายศตวรรษก่อนแล้วมั้ง"

"ในหมู่บ้านไม่มีบันทึกก็ไม่แปลก แม้แต่ฉันเองก็เคยอ่านเจอในตำราโบราณแค่เล่มเดียว"

"ท่านผู้เฒ่ารอบรู้สมกับเป็นบรรณารักษ์จริงๆ"

หลินอันหยอดคำหวานไปหนึ่งดอก แล้วประสานมือคารวะจริงจัง "รบกวนท่านช่วยชี้แนะผู้น้อยด้วยครับ"

"อืม"

โดนชมเข้าไป หวังปู้เอ้อก็ยิ้มแก้มปริ

แกเลยไม่ลีลา เล่าให้ฟังตรงๆ "การติดเชื้อกลายพันธุ์ เป็นภัยพิบัติโรคระบาดที่น่ากลัวมาก ช่วงพีคๆ มันเคยทำลายเมืองใหญ่ของเผ่าพันธุ์มนุษย์ไปหลายเมืองด้วยตัวคนเดียว!"

"และเพราะบันทึกนั้นมันสยองขวัญสั่นประสาทมาก ฉันเลยจำได้แม่น"

ทำลายเมืองใหญ่?

หลินอันใจหายวาบ ขนาดหมู่บ้านเล็กๆ อย่างเสี่ยวสือถานยังมีผู้ฝึกตนระดับ 2 ตั้ง 3 คน

เหนือกว่าหมู่บ้านคือตำบล เหนือกว่าตำบลคือเมือง

เมืองใหญ่ในโลกกุยซูต้องมีระดับปีศาจคุ้มครองแน่ๆ แต่ยังโดนไวรัสนี้กวาดล้างจนเหี้ยน

เชี่ย แล้วเมืองหลินเจียงที่ตอนนี้ไม่มียอดมนุษย์สักคน จะเหลือซากเรอะ!

"ว่ากันว่าตอนระบาดแรกๆ คนนึกว่าเป็นแค่ไข้หวัดธรรมดา"

หวังปู้เอ้อทำหน้าเหมือนนึกย้อนอดีต "แต่พอคนติดเชื้อเยอะขึ้น ต้นตอภัยพิบัติก็แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ เร็วเกินกว่าที่ใครจะจินตนาการทัน"

"จากติดแค่คนธรรมดา ลามไปผู้ฝึกตน จนถึงยอดมนุษย์... ผู้กลายพันธุ์สุดโหดโผล่มาเพียบ พื้นที่ที่มันผ่านไปกลายเป็นแดนมรณะ!"

"แล้ว... ภัยพิบัติที่โหดขนาดนั้น คนสมัยก่อนจัดการยังไงครับ?"

หลินอันถามด้วยความอยากรู้จริงๆ เพราะถ้าไม่รู้วิธีแก้ บ้านเกิดเขาคงได้ระเบิดแน่

"เรื่องนี้มหัศจรรย์มาก"

หวังปู้เอ้อเล่าต่อ "ด้วยความบังเอิญ นักปรุงยาคนหนึ่งทำหม้อปรุงยาระเบิด แล้วพบว่ากากยาที่เหลือมีฤทธิ์ต้านไวรัสนี้ได้ชะงัด"

"แถมวิธีทำก็ง่ายแสนง่าย แค่เอาเนื้อหรือชิ้นส่วนของ ปีศาจ, สัตว์ประหลาด, และสิ่งลี้ลับ อย่างละ 1 ส่วน ใส่หม้อต้มไปเรื่อยๆ จนมันระเบิดตูม... ก็ได้แล้ว"

"ต่อมา คนเขาเรียกไอ้กากยานี้ว่า... ยาปฏิชีวนะต้านการกลายพันธุ์"

หลินอัน: "?"

กากยาที่ได้จากการระเบิดหม้อเนี่ยนะ?

หลินอันแอบขำในใจ แต่สมองแล่นจี๋

ยาปฏิชีวนะไม่ได้กำหนดสเปกว่าต้องใช้ศัตรูตัวไหน ขอแค่ครบ 3 ประเภทก็พอ นี่ถือว่าเป็นทางเลือกที่เปิดกว้างมาก

แต่ปัญหาคือ ศพมอนสเตอร์ในโลกจริงมันจะหายไป

ทางเดียวที่จะหาวัตถุดิบได้คือ...

เปิดกล่องสมบัติ (ดวงล้วนๆ)

ให้ผู้เล่นขนศพจากโลกกุยซูกลับไป!

เพราะในโลกกุยซู ศพพวกนี้เกลื่อนกลาดไปหมด

แค่ในกระเป๋าหลินอันตอนนี้ ก็มีชิ้นส่วนศัตรูตุนไว้เพียบจากการล่าเมื่อเช้า

'ลำพังฉันคนเดียวคงหาวัตถุดิบได้จำกัด กระเป๋ากับกล่องสมบัติก็จุได้ไม่เยอะ'

หลินอันคิดคำนวณ แล้วตัดสินใจได้ทันที

ตอนนั้นเอง หวังปู้เอ้อก็พูดต่อ "แต่ลำพังยาปฏิชีวนะ ก็แค่ประคองอาการ รักษาที่ต้นเหตุไม่ได้"

"สุดท้ายต้องให้ยอดมนุษย์ระดับสูงหลายคนรุมยำตีน 'ต้นตอภัยพิบัติ' จนเละ ถึงจะหยุดการระบาดได้จริงๆ"

อย่างที่เคยบอก ภัยพิบัติมีสติมักจะมี 'ต้นตอ' (Source)

ต้นตอพวกนี้ร่างจริงไม่เก่ง เปราะบาง แต่มีสกิลโกงคือ... การสิงร่าง

มันสิงได้ทุกอย่าง คน สัตว์ สิ่งของ ศัตรู

สิ่งที่ถูกสิงจะเก่งขึ้นผิดหูผิดตา

แต่ถ้าจิตใจไม่แข็งพอ ก็จะโดนต้นตอกลืนกินสติสัมปชัญญะ กลายเป็นหุ่นเชิดในพริบตา

สาเหตุที่เมืองใหญ่ๆ ในอดีตล่มสลาย หลักๆ ก็เพราะเจ้าเมืองโดนต้นตอภัยพิบัติสิงนี่แหละ