บทที่ 24 - ทะลวงระดับ เลเวล 4!

บทที่ 24 - ทะลวงระดับ เลเวล 4!

"อัปเกรด!"

ในหอคัมภีร์ หลินอันที่กำลังอ่านหนังสืออยู่กดตกลงทันทีโดยไม่ลังเล

กระแสความอบอุ่นที่คุ้นเคยไหลเวียนไปทั่วร่าง ซึมซาบเข้าสู่ทุกอณู!

[ติ๊ง! ยินดีด้วย ค่าสถานะทั้งหมด +3, ได้รับแต้มสถานะอิสระ *3!]

ตามธรรมเนียม หลินอันเทแต้มทั้งหมดลงค่า 'จิต'

เปิดหน้าต่างสถานะขึ้นมาดู

[ผู้เล่น: หลินอัน

เลเวล: 4

พรสวรรค์: สมดุลสามมิติ

ค่าประสบการณ์: 0%

จิง (กาย): 17 (+3, กำลังเพิ่มขึ้น)

ชี่ (พลังงาน): 17 (+3, กำลังเพิ่มขึ้น)

เสิน (จิต): 20 (+6)

สกิล: วิชาพยัคฆ์วิหค (ขั้นกลาง), ยันต์แทนตัว (ขั้นกลาง)

ไอเทม: ยันต์อวตารสกิล, หน้ากากหน้าแมว...

สถานะปัจจุบัน: ดี]

เลเวล 4 เรียบร้อย สเตตัสโหดขึ้นเรื่อยๆ!

โดยเฉพาะค่าจิต ที่ตอนนี้ปาเข้าไป 20 แต้ม เท่ากับคนปกติ 4 คนรวมกัน! ส่วนกายกับพลังงาน เดี๋ยวพรสวรรค์ก็ลากขึ้นไปแตะ 20 ได้ในคืนเดียว

ก่อนหน้านี้ค่าสถานะสามมิติของเขาแค่ 'เหนือกว่าเลเวล 4' นิดหน่อย ยังห่างจากเลเวล 5 พอสมควร

แต่หลังอัปเกรดรอบนี้ พูดได้เต็มปากว่า 'แซงหน้าเลเวล 5 ส่วนใหญ่ไปแล้ว'!

'สะใจโว้ย!'

ความรู้สึกที่แข็งแกร่งขึ้นมันช่างหอมหวาน หลินอันยิ้มมุมปาก แต่สมาธิยังจดจ่ออยู่กับฮาจิไทเกอร์

ฮาจิไทเกอร์ที่บาดเจ็บจากการรับดาเมจของมนุษย์ปลาและโดนพิษกัดกร่อน พอหลินอันอัปเวล ร่างกายของมันก็ฟื้นฟูตามจนกลับมาสมบูรณ์เต็มร้อย!

แต่... ท่ามกลางความมืด ฮาจิไทเกอร์กลับไม่รู้สึกดีใจเลยสักนิด ความรู้สึกหวาดผวาแล่นพล่านไปทั่วร่าง

วินาทีนี้ ป่ายามค่ำคืนดูแปลกตาไปอย่างสิ้นเชิง

ทิวทัศน์เดิม แต่บรรยากาศเหมือนอยู่คนละโลกกับตอนกลางวัน

"โฮก~"

ฮาจิไทเกอร์คำรามต่ำ ตัดสินใจจะหนีจากตรงนี้ แต่ทันใดนั้น รอยแยกยาวครึ่งฟุตก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศตรงหน้า

ยังไม่ทันตั้งตัว รอยแยกนั้นค่อยๆ ปริออก... เผยให้เห็นดวงตาสีแดงฉานอยู่ข้างใน!

เห็นภาพสยองขวัญแบบนี้ ต่อให้เป็นเสือที่เป็นสัตว์ธาตุหยาง ก็ยังขนหัวลุกซู่!

ความสยองเกรดพรีเมียม!

รู้ทันทีว่าสู้ไม่ได้ ฮาจิไทเกอร์ระเบิดพลังทั้งหมดใส่เท้า เตรียมโกยแน่บ

แต่ยิ่งวิ่ง รอยแยกในอากาศก็ยิ่งโผล่มาเยอะขึ้น

รอยแยกทีละรอยค่อยๆ ลืมตาขึ้น กลายเป็นดวงตาสีแดงนับไม่ถ้วน จ้องมองมาที่ฮาจิไทเกอร์ที่กำลังวิ่งหนี

ยิ่งดวงตาเปิดขึ้นมากเท่าไหร่ ฮาจิไทเกอร์ก็ยิ่งรู้สึกเหนื่อยล้า ความเร็วตกลงเรื่อยๆ

สุดท้าย... ทั้งที่ไม่มีบาดแผลภายนอกแม้แต่นิดเดียว ฮาจิไทเกอร์ก็ล้มตึงลงกับพื้น แล้วร่างค่อยๆ สลายหายไป

'ซี๊ด... นี่คือตำนานสยองในคำร่ำลือสินะ?'

หลินอันที่ได้รับความทรงจำทั้งหมด รู้สึกหนาวสะท้าน แววตาที่เคยสงบนิ่งฉายแววตื่นตระหนก

ขนาดฮาจิไทเกอร์ที่เพิ่งอัปเวล 4 ฟูลสเตตัส ยังยืนระยะในความมืดได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง!

อาจเป็นเพราะก่อนหน้านี้ฮาจิไทเกอร์อาละวาดเสียงดังเกินไป เลยไปกระตุกหนวดตำนานสยองเข้า

แต่ถึงอย่างนั้น ความลึกลับและน่ากลัวของมันก็เกินกว่าที่หลินอันคาดไว้มาก เขาดูไม่ออกด้วยซ้ำว่าฮาจิไทเกอร์ตายนังไง!

มิน่าล่ะ ทั้ง NPC ทั้งมอนสเตอร์ พอฟ้ามืดปุ๊บถึงได้กลัวหัวหดกันหมด

หลินอันพ่นลมหายใจ แม้จะสงสัย แต่ก็ไม่คิดจะหาคำตอบตอนนี้

ตำนานสยองเป็นเรื่องลึกลับสำหรับโลกนี้

แม้แต่ในหมู่บ้านเสี่ยวสือถาน ข้อมูลเกี่ยวกับมันก็น้อยนิด

ส่วนใหญ่มีแค่คำเตือนว่า ห้ามออกไปข้างนอกตอนกลางคืน, ห้ามอยู่ในความมืด, ถ้าจำเป็นต้องค้างแรมต้องมีแสงสว่างให้พอ ฯลฯ

ถ้าบังเอิญตกอยู่ในความมืดและไม่มีไฟ ทางรอดเดียวคือ...

ทำตัวให้เงียบที่สุด อย่าดึงดูดความสนใจมัน และอย่าละทิ้งโอกาสที่จะหาแสงสว่าง

ส่วนจะไปบวกกับตำนานสยอง? ตอนนี้เท่ากับฆ่าตัวตายชัดๆ

ส่ายหัวไล่ความคิด หลินอันกวาดตามองชั้นหนังสือ จนเจอข้อมูลเกี่ยวกับ 'คลื่นภัยพิบัติ'

[คลื่นภัยพิบัติ (Tide of Calamity): ภัยพิบัติพิเศษที่มีผลเป็นวงกว้างในโลกกุยซู เมื่อเกิดขึ้นจะก่อให้เกิด 'คลื่น' ที่มองไม่เห็นพัดผ่านไปทั่วทุกพื้นที่

คลื่นนี้ไม่มีผลกับสิ่งมีชีวิตปกติ แต่เหล่าสัตว์ประหลาด, ปีศาจ, และสิ่งลี้ลับที่อยู่ในคลื่น จะได้รับพลังเพิ่มขึ้น

ยิ่งคลื่นรุนแรง การบัฟพลังก็ยิ่งสูง จนกว่าน้ำจะลด ภัยพิบัติจึงจะกลับสู่ปกติ ดังนั้นในช่วงคลื่นภัยพิบัติ เหล่าศัตรูจะไม่เพียงแข็งแกร่งขึ้น แต่ยังดุร้ายขึ้นด้วย ศัตรูที่เคยหายไปอาจฟื้นคืนชีพ หรือแม้แต่ศัตรูชนิดใหม่ที่ไม่รู้จักก็อาจโผล่มา]

'อย่างนี้นี่เอง'

อ่านจบ หลินอันก็กระจ่าง

เข้าใจแล้วว่าทำไมมนุษย์ปลอมตัวนั้นถึงบอกว่าโอกาสทอง และชวนมนุษย์ปลามาตีหมู่บ้านมนุษย์

สำหรับพวกมัน คลื่นภัยพิบัตินี่คือบัฟชั้นดีจริงๆ

แต่ก็ยืนยันได้ว่า คลื่นภัยพิบัติไม่เกี่ยวกับการที่ฟ้ามืดเร็ววันนี้

เพราะคลื่นภัยพิบัติส่งผลกับศัตรู แต่ความมืดเป็นอาณาเขตของตำนานสยอง

ไม่แปลกใจที่ทีมล่าสัตว์จะบ่นกัน เพราะทุกคนคงกะจะรีบเก็บกวาดมอนสเตอร์ก่อนคลื่นมา จะได้ลดความเสี่ยงตอนเกิดภัยพิบัติจริง

'พี่เถียนออกไปข้างนอก 2 วัน คงไปเคลียร์พื้นที่ล่ะมั้ง?'

หลินอันเดา ในช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ การที่ผู้นำหมู่บ้านยอมเสี่ยงออกไปข้างนอก ต้องเป็นภารกิจสำคัญแน่

"เอาล่ะ... ลองหาข้อมูลเกี่ยวกับการติดเชื้อกลายพันธุ์ดูบ้าง"

เก็บหนังสือเข้าที่ หลินอันเริ่มค้นหาข้อมูลภัยพิบัติที่กำลังระบาดในโลกจริง

แต่รอบนี้คว้าน้ำเหลว กวาดตาดูหน้าปกหนังสือทั้งชั้น 1 ไม่เจอคีย์เวิร์ดที่เกี่ยวข้องเลย

"คนหนุ่มที่มาขลุกอยู่ในหอคัมภีร์เป็นชั่วโมงๆ แบบเธอ เดี๋ยวนี้หาได้ยากนะ"

จู่ๆ เสียงแหบชราก็ดังขึ้นจากด้านหลัง