บทที่ 19 - เข้าเกม

บทที่ 19 - เข้าเกม

โลกกุยซู, หมู่บ้านเสี่ยวสือถาน

ในห้องพักไม่ไกลจากเตาผิงบรรพกาล ชายหนุ่มลุกขึ้นจากเตียง ข้างกายมีหนังสือ <สารานุกรมภัยพิบัติ> วางอยู่

เห็นหนังสือเปิดค้างอยู่ที่หน้าเดิมที่เขาอ่านก่อนไป หลินอันก็พยักหน้า

เป็นอย่างที่สำนักงานจัดการพลังพิเศษบอกจริงๆ ผู้เล่นอยู่ที่โลกไหน เวลาของอีกโลกจะหยุดนิ่ง

'เป็นพลังระดับพระเจ้าชัดๆ'

หลินอันทอดถอนใจ แล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง

ท้องฟ้าด้านนอกเริ่มสว่าง แสงไฟจากเตาผิงบรรพกาลที่ลุกโชนตลอดคืนเริ่มหรี่ลงเข้าสู่โหมดประหยัดพลังงานเมื่อมีแสงอาทิตย์

"เอาล่ะ... ได้เวลาเข้าทีมล่าสัตว์แล้ว"

หลินอันตัดสินใจเด็ดขาด

สำหรับผู้เล่นที่ส่วนใหญ่พาตัวเองมาถึงหมู่บ้านเริ่มต้นได้แล้ว สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้มีเรื่องเดียว คือตีมอนเก็บเลเวลเพิ่มความแกร่ง

เพียงแต่บทลงโทษที่ว่า 'ตายแล้วลบไอดีลบความจำ' มันทำให้คนไม่กล้าเสี่ยง

คิดแบบนั้นก็ไม่ผิด เพราะต้องรอดถึงจะทำดาเมจได้ ขืนซ่าจนตัวตาย ของที่หามาได้ก็สูญเปล่า

แต่... พอมียันต์แทนตัว 2 ใบ สถานการณ์มันเปลี่ยนไปคนละเรื่อง!

ใบนึงกันตาย ใบนึงใช้วาร์ป เว้นแต่จะซวยไปเจอตัวอะไรที่กล้าบุกเข้ามาฆ่าแกงกันถึงในหมู่บ้านเสี่ยวสือถาน ไม่งั้นเขาก็แทบจะเป็นอมตะ!

และถ้าเจอตัวระดับที่หมู่บ้านยังเอาไม่อยู่ ต่อให้มุดหัวเก็บเวลอยู่ในหมู่บ้านก็ตายอยู่ดี หนีไม่พ้นหรอก

เปิดหน้าต่างระบบ หลินอันมองมุมขวาบน

[นับถอยหลังกลับสู่โลกจริง: 71:57:30]

"รอบนี้ให้อยู่ยาว 3 วันเลยแฮะ"

แปลกใจนิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้ซีเรียส เพราะช่วงทดสอบเกมมันก็เอาแน่เอานอนเรื่องเวลาไม่ได้อยู่แล้ว

เปิดหน้าต่างสถานะผู้เล่น

[ผู้เล่น: หลินอัน

เลเวล: 3

พรสวรรค์: สมดุลสามมิติ

ค่าประสบการณ์: 0%

จิง (กาย): 14 (+2)

ชี่ (พลังงาน): 14 (+2)

เสิน (จิต): 14

สกิล: วิชาพยัคฆ์วิหค (ขั้นกลาง), ยันต์แทนตัว (ขั้นกลาง)

ไอเทม: ยันต์อวตารสกิล, หน้ากากหน้าแมว, ลูกแก้วอัคคี, ยาฟื้นฟูระดับต้น *2...

สถานะปัจจุบัน: ดี]

ด้วยผลของพรสวรรค์ ค่าสถานะทั้งสามพุ่งไปที่ 14 แต้ม รวมเป็น 42 แต้ม!

นั่นหมายความว่า ยันต์แทนตัวของเขาสามารถวาร์ปกลับจุดเซฟได้ในระยะ 42 กิโลเมตร!

ระยะนี้เหลือเฟือมาก

เพราะทีมล่าสัตว์ส่วนใหญ่หากินอยู่รอบๆ หมู่บ้าน ไม่ได้ออกไปไกลมากนัก

แถมต่อให้ไม่นับเวลาล่าสัตว์ สำหรับผู้ฝึกตนเลเวลต่ำ การเดินทางไปกลับเกือบ 100 กิโลเมตรในเวลากลางวันอันสั้นจุ๊ดจู๋นี้ไม่ใช่เรื่องง่าย

ต้องรู้ก่อนว่าสมาชิกทีมล่าสัตว์ทั่วไปเลเวลแค่ 2-4 ค่าร่างกายส่วนใหญ่ยังสู้เขาไม่ได้เลย เรื่องจิตกับพลังงานยิ่งไม่ต้องพูดถึง

ซ่อนยันต์แทนตัวใบหนึ่งไว้ในห้อง พอหลินอันเดินออกมา ก็เห็นเถียนเซิ่งกำลังเดินตรงมาหาพอดี

"พี่เถียน อรุณสวัสดิ์ครับ"

"อรุณสวัสดิ์"

เถียนเซิ่งยิ้มกว้าง "น้องหลิน พี่มีข่าวดีมาบอก"

ไม่อ้อมค้อม เถียนเซิ่งพูดเลย "ท่านผู้ใหญ่บ้านพอรู้ว่าน้องอ่านคัมภีร์วิชาพยัคฆ์วิหคจบเดียวแล้วบรรลุขั้นต้นได้เลย ท่านตกใจมาก ตัดสินใจควักกระเป๋าตัวเองสนับสนุนน้องเดือนละ 1,000 เหรียญกุยซู!"

"ท่านยังบอกอีกว่า ถ้าน้องฝึกจนถึง 'ขั้นกลาง' เมื่อไหร่ รับรางวัลไปเลย 10,000 เหรียญ!"

ขั้นกลาง?

หลินอันกระพริบตาปริบๆ ถ้าเถียนเซิ่งกับผู้ใหญ่บ้านรู้ว่าตอนนี้เขาฝึกถึงขั้นกลางไปแล้ว จะทำหน้ายังไงนะ?

แต่คิดแล้วก็เหยียบเบรกไว้ก่อน อย่าเพิ่งบอก ให้เวลาพวกเขาทำใจหน่อย

เพราะ 'เร็วกว่าก้าวหนึ่งคืออัจฉริยะ เร็วกว่าสิบก้าวคือคนบ้า'

"แน่นอน เรื่องนี้ผู้ใหญ่บ้านไม่ได้ประกาศให้คนนอกรู้ รู้กันแค่พวกเรานะ"

"รับทรัพย์เงียบๆ อย่าเอ็ดไป"

พูดจบ เถียนเซิ่งทำหน้าเจ้าเล่ห์แบบขำๆ จนหลินอันรู้สึกตลก

"เข้าใจครับ"

หลินอันพยักหน้า แล้วพูดต่อ "จริงสิพี่เถียน ผมอยากเข้าทีมล่าสัตว์ครับ"

"หือ? พี่กะไว้แล้วเชียว"

เถียนเซิ่งไม่แปลกใจ กลับทำหน้ามั่นใจ "ตอนนั้นพี่ก็รู้สึกแล้วว่าน้องหลินไม่ใช่คนที่จะยอมอยู่อย่างธรรมดาๆ ไม่งั้นคงไม่กล้าไปบวกกับมนุษย์ปลอมเลเวล 3 หรอก"

"และการเข้าทีมล่าสัตว์ คือทางเลือกที่ทำให้พัฒนาเร็วที่สุด!"

"ป่ะ เดินไปคุยไป"

ในฐานะหัวหน้าใหญ่กองล่าสัตว์ เถียนเซิ่งรู้ระบบงานดีที่สุด เขาอธิบายให้หลินอันฟังระหว่างเดิน

"ทีมล่าสัตว์แบ่งเป็นทีมย่อยๆ ต้องเป็นผู้ฝึกตนเลเวล 5 ขึ้นไปถึงจะเป็นหัวหน้าทีมพาลูกทีมออกไปล่าได้"

"ทีมเราค่อนข้างอิสระ แค่ทำยอดให้ถึงเป้า จะมาทำงานตอนไหนก็ได้"

"ถ้าล่าได้เกินเป้า จะเก็บไว้เองหรือขายให้หมู่บ้านก็ได้ แลกเงินได้โขอยู่"

"จริงสิ!"

เถียนเซิ่งชะงัก หันมาถาม "จะว่าไปพี่ยังไม่รู้เลย น้องหลินเฉวียนเลเวลเท่าไหร่แล้ว?"

"เลเวล 5 ครับ"

หลินอันตอบทันควันแบบไม่ต้องคิด

เขาไม่ได้กะจะปาร์ตี้กับ NPC อยู่แล้ว เพราะของวิเศษและร่างอวตารที่มีมันไม่เหมาะจะโชว์ให้ใครเห็น เดี๋ยวความแตก

ดังนั้น การเป็นหัวหน้าทีมที่ฉายเดี่ยวได้ คือทางเลือกที่ดีที่สุด

"จริงดิ?"

เถียนเซิ่งทำหน้าไม่อยากเชื่อ

ถึงเขาจะไม่มีสกิลตรวจสอบ แต่ด้วยสัญชาตญาณระดับกึ่งยอดมนุษย์ (Half-step Superhuman) เขารู้สึกว่าหลินอันน่าจะอยู่แค่เลเวล 3-4

นิ่งคิดไป 2 วินาที เถียนเซิ่งบอก "น้องหลิน ลองระเบิดพลังหมัดใส่พี่ทีซิ"

"เอ่อ... งั้นพี่เถียนระวังตัวด้วยนะครับ"

รู้ว่าเถียนเซิ่งอยากทดสอบ หลินอันเลยไม่ยั้งมือ

พลังงาน 14 แต้มระเบิดออกมาตูมเดียว หมัดหนักหน่วงพุ่งเข้าใส่เถียนเซิ่งเต็มรัก!

"ปัง!"

เสียงปะทะดังสนั่น คลื่นลมกระจายออกจากจุดศูนย์กลาง!

ท่ามกลางคลื่นลม เถียนเซิ่งใช้มือเดียวรับหมัดนั้นไว้ได้สบายๆ แต่สีหน้ากลับครุ่นคิด

"พลังงานถือว่าใช้ได้ แต่ค่ากายภาพแค่คาบเส้นเลเวล 5 เองมั้ง"

เหมือนนึกอะไรได้ เขาถามอย่างแปลกใจ "หรือว่า... แต่ก่อนน้องหลินเน้นฝึกสายจิต?"

"ใช่ครับ"

หลินอันพยักหน้า แล้วเริ่มแต่งนิยายชีวิตตัวเองทันทีแบบตาไม่กระพริบ

"ความจริงแล้ว... ผมมาจากตระกูลผู้ใช้อาคมน่ะครับ"