บทที่ 18 - ห้องข้างบน ลงมาตรวจเชื้อครับ!

บทที่ 18 - ห้องข้างบน ลงมาตรวจเชื้อครับ!

โลกความจริง, ห้องเช่า

หลินอันนั่งลงที่โต๊ะ สูดหายใจลึก แล้วจ้องมองกระดาษยันต์ตรงหน้าด้วยแววตาสงบนิ่ง

พอเช็กว่าสภาพร่างกายพร้อม เขาไม่ลังเล รวบรวมพลังงาน (หยวนลี่) ไว้ที่ปลายนิ้ว แล้วเริ่มวาดลวดลายตามที่เรียนมาจากคัมภีร์ยันต์แทนตัว

"ฟ้ากลมดินเหลี่ยม กฎเก้าประการ... ห้าธาตุผสานรวม... แทนตัวสำแดงเดช!"

ใช้นิ้วแทนพู่กัน ใช้เลือดบริสุทธิ์แทนหมึก

ปากพึมพำคาถา ถึงจะเป็นครั้งแรก แต่ท่วงท่าตวัดนิ้วของหลินอันกลับไหลลื่นเป็นธรรมชาติ

พลังงานทุกหน่วยถูกอัดฉีดเข้าสู่จุดสำคัญของอักขระ ผสานกับเลือดบริสุทธิ์ซึมลงสู่กระดาษ ไม่นานลวดลายสีแดงเลือดอันซับซ้อนก็ปรากฏชัดบนแผ่นยันต์!

"รีบเร่งดุจพระบัญชา... สลับร่าง!"

สิ้นเสียงคาถา ยันต์ตรงหน้าก็เปล่งแสงสว่างจ้า หลินอันสัมผัสได้ทันทีว่าการเขียนยันต์ครั้งแรกสำเร็จลุล่วงด้วยดี!

[ยันต์แทนตัว

ระดับ: 1

คุณภาพ: ชั้นเลิศ!

เอฟเฟกต์ 1 (ติดตัว): เมื่อเจอการโจมตีถึงตาย ยันต์จะทำงานอัตโนมัติ สร้างร่างแทนตัวมารับการโจมตีนั้นแทน

เอฟเฟกต์ 2 (กดใช้): เมื่อกดใช้ สามารถสลับตำแหน่งกับยันต์แทนตัวได้ (ระยะทางสูงสุด = ผลรวมค่าสถานะ * 1 กม., มีพร้อมกันได้แค่ 2 ใบ)

หมายเหตุ: ยันต์นี้สร้างจากเลือดบริสุทธิ์ของหลินอัน มีเพียงหลินอันเท่านั้นที่ใช้ได้]

"แบบนี้ถ้าอนาคตรับจ้างเขียนยันต์ให้คนอื่น น่าจะกอบโกยทรัพยากรได้เพียบ"

หลินอันถอนหายใจยาว มองดูยันต์แทนตัวแล้วคิดถึงช่องทางทำกิน

แต่เลือดบริสุทธิ์สำคัญกับผู้ฝึกตนมาก นอกจากดึงออกมาแล้วจะอ่อนแอลง การเอาเลือดตัวเองไปให้คนอื่นหรือตกไปอยู่ในมือสิ่งลี้ลับ ก็มีความเสี่ยงสูง

เพราะสกิลสายคำสาปในโลกกุยซูมีเยอะแยะไปหมด และพวกนี้ชอบใช้เลือดเป็นสื่อกลางโจมตีเจ้าของเลือดที่สุด

ดังนั้นถึงยันต์แทนตัวจะดีแค่ไหน การจะเปิดตลาดขายในช่วงแรกคงไม่ง่าย เผลอๆ จะโดนมองว่าเป็นมิจฉาชีพหลอกเอาเลือดชาวบ้าน

หลินอันส่ายหน้า ไม่รีบร้อน เรื่องขายของไว้อนาคตค่อยว่ากัน

อาศัยจังหวะที่มือยังขึ้น หลินอันเขียนยันต์แทนตัวใบที่สองออกมาอย่างรวดเร็ว

"หรือจริงๆ แล้วฉันเป็นอัจฉริยะด้านยันต์?"

โอกาสสำเร็จ 50% แต่เขาทำสำเร็จติดกันสองครั้งรวด หลินอันอดยิ้มมุมปากไม่ได้

ทันใดนั้น เสียงประกาศดังลั่นก็ดังขึ้นมาจากข้างล่าง

"ห้องข้างบนลงมาตรวจเชื้อครับ! ฟังประกาศ สวมหน้ากาก พกบัตรประชาชนลงมาด้วยครับ!"

เสียงประกาศดังซ้ำๆ หลินอันมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นบุคลากรทางการแพทย์สวมชุด PPE สีขาวกลุ่มใหญ่ยืนอยู่หน้าหมู่บ้าน

นอกจากหมอพยาบาลแล้ว ยังมีตำรวจมากันเพียบ รวมถึงชายผมเกรียนในชุดลำลองอีกหลายคนที่ดูทะมัดทะแมง

'ทหารกับตำรวจมากันหมดเลยแฮะ'

พอรู้ว่าทางการเริ่มปูพรมตรวจหาผู้ติดเชื้อ หลินอันก็พยักหน้า

มีแอ็กชันบ้างก็ยังดี ไม่งั้นถ้าปล่อยให้ผู้ติดเชื้อนอนป่วยตายคาบ้าน แล้วกลายพันธุ์เงียบๆ เพื่อนบ้านคงซวยกันหมด

อย่างอพาร์ตเมนต์ที่ฮาจิไทเกอร์ไปเมื่อเช้า ชาวบ้านที่นั่นถือว่าโชคดีแล้ว

บังเอิญมีปีศาจลงมาตีกับผู้ติดเชื้อ แล้วฮาจิไทเกอร์ไปเก็บงานพอดี ไม่งั้นยอดตายกับยอดติดเชื้อคงพุ่งกระฉูดกว่านี้!

การที่มีหายนะโผล่มาพร้อมกันสองตัวแล้วตีกันเอง ในแง่หนึ่งก็ถือว่า ลบเจอลบเป็นบวก ล่ะมั้ง?

หลินอันทิ้งยันต์แทนตัวใบหนึ่งไว้ที่ห้อง เพื่อจะได้วาร์ปหนีกลับมาได้ตลอดเวลา จากนั้นสวมหน้ากากอนามัย หยิบบัตรประชาชน เดินลงไปที่หน้าหมู่บ้าน

ในลิฟต์มีคนอยู่พอสมควร เพื่อนบ้านที่คุ้นหน้าคุ้นตาทักทายกันแล้วก็เริ่มจับกลุ่มคุย

"ไม่นึกเลยว่าจะมีโรคระบาดอีกแล้ว รอบที่แล้วเพิ่งผ่านไปไม่นานเอง"

"นั่นสิ โลกนี้มันอยู่ยากขึ้นทุกวัน"

"ช่วงนี้ได้ยินข่าวคนตายบ่อยมาก ลูกพี่ลูกน้องฉันที่ทำงานโรงเผาศพบอกว่างานล้นมือสุดๆ"

...

หลินอันยืนฟังเงียบๆ ไม่ได้ออกความเห็น

สัญญาณวันสิ้นโลกเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ หลายคนเริ่มระแคะระคาย

เพียงแต่ตราบใดที่เรื่องร้ายยังไม่เกิดขึ้นตรงหน้า ก็ยากที่จะทำใจเชื่อ

หลินอันรู้สึกว่าถ้าเขาไม่เจอแมวหน้าคน แล้วได้เข้าเกมกุยซู ป่านนี้เขาก็คงยังง่วนอยู่กับการหางาน ไม่มาสนใจข่าวลือพวกนี้หรอก

แถมต่อหน้าวันสิ้นโลก พลังของคนธรรมดามันน้อยนิด ทำได้มากสุดก็แค่ตุนเสบียงเพิ่มหน่อย

ประตูลิฟต์เปิดออก ทุกคนเดินออกมาต่อแถวในสนามของหมู่บ้าน

ขั้นตอนการตรวจหาเชื้อ (Swab) ทุกคนคุ้นเคยดี แถวเลยไหลลื่นรวดเร็ว

พอใกล้จะถึงคิวหลินอัน เขาเห็นชายคนหนึ่งสวมเสื้อโค้ทดำ ใส่หูฟังแบบพิเศษ ยืนกระซิบสั่งงานอยู่ที่มุมหนึ่ง

เสียงไม่ดัง แต่ด้วยค่าร่างกายที่เหนือกว่าคนปกติ 2 เท่า หลินอันได้ยินชัดแจ๋ว

"ต้องเร่งมือตรวจให้เร็วกว่านี้ ตรวจให้ครบทุกจุด!"

"เขตตะวันออกมีคนติดเชื้อไปเกือบ 1 ใน 10 แล้ว เราต้องเน้นกลุ่มคนที่อาการเข้าระยะกลางถึงระยะท้าย กับพวกที่ไม่ยอมลงมาตรวจ"

"สารละลายยาปฏิชีวนะเหลือเท่าไหร่? สถาบันวิจัยมีความคืบหน้าบ้างไหม?"

"ร่องรอยของ 'เสือแมว' นั่นหายไปเฉยๆ... ช่างเถอะ เรื่องนี้พักไว้ก่อน"

...

'ผู้เล่น? คนของสำนักงานจัดการพลังพิเศษ?'

หลินอันฟันธง

ผู้เล่นด้วยกันตรวจสอบสถานะกันเองไม่ได้ ยกเว้นจะยอมแชร์ข้อมูลให้ดู

แถมตอนนี้ทุกคนเลเวลต่ำเตี้ยเรี่ยดิน เดินสวนกันก็คงดูไม่ออกว่าใครเป็นผู้เล่น

โดยเฉพาะพวกเลเวล 1 ที่ยังไม่ได้อัปเกรดอะไรเลย ก็คนธรรมดาดีๆ นี่เอง

ฟังชายเสื้อโค้ทดำคุยจบ ก็ถึงคิวหลินอันพอดี

"อ้าปากครับ... อา..."

ก้านสำลีแยงเข้าไปในคอและจมูก การตรวจเสร็จสิ้นเรียบร้อย

ทันใดนั้น ข้อความก็เด้งขึ้นมาในหน้าต่างระบบ

[นับถอยหลังเริ่มเกม: 30:00]

'เกมจะเริ่มแล้วเหรอ?'

เห็นข้อความที่คุ้นเคย ใจของหลินอันเต้นแรงขึ้น แต่สีหน้ายังคงเรียบเฉย

ในขณะเดียวกัน ชายชุดดำคนนั้นก็มีปฏิกิริยา เขาทำท่าเหมือนมีธุระด่วน แล้วรีบเดินออกไปจากพื้นที่อย่างรวดเร็ว

'เป็นผู้เล่นจริงๆ ด้วย'

พิสูจน์ข้อสันนิษฐานได้แล้ว หลินอันก็เดินกลับห้องเช่า

อันดับแรก เก็บยันต์แทนตัวให้ดี เช็กไอเทมในกระเป๋า

พอทุกอย่างเรียบร้อย หลินอันตัดสินใจ... กินข้าว

กองทัพต้องเดินด้วยท้อง กินให้อิ่มก่อนค่อยว่ากัน

ส่วนฮาจิไทเกอร์ที่ยังลาดตระเวนอยู่ หลินอันสั่งสลายร่างให้หายไปจากตรงนั้นเลย

คูลดาวน์ยันต์หมดแล้ว จะเรียกเมื่อไหร่ก็ได้

ขืนพาฮาจิไทเกอร์วาปไปหมู่บ้านเสี่ยวสือถานด้วย ไม่รู้จะไปเตะตา NPC เทพๆ เข้าหรือเปล่า เดี๋ยวจะซวยเอา

[นับถอยหลังเริ่มเกม: 5, 4, 3, 2, 1, 0]

[เริ่มเกม!]