บทที่ 2 - เกมกุยซู

บทที่ 2 - เกมกุยซู

"ฮาจิมิ ฮาจิมิ ฮาจิมิ... แฮปปี้ แฮปปี้ แฮปปี้..."

เพลงประกอบคลิปแมวสุดปั่นประสาทและจังหวะโจ๊ะๆ ดังลั่นลิฟต์ ทำลายบรรยากาศสยองขวัญเมื่อครู่จนพังพินาศ และช่วยลดความกลัวของหลินอันลงไปได้โข

เขาบังคับตัวเองให้ใจเย็นลง แล้วเริ่มสังเกตสถานการณ์ประหลาดตรงหน้าอย่างละเอียด

ต้องยอมรับเลยว่าพอเปลี่ยนเพลงประกอบ หนังสยองขวัญก็ดูไม่ค่อยน่ากลัวเท่าไหร่แล้ว พอสติเริ่มกลับมา หลินอันมองไปที่ยายแก่หน้าแมวอีกครั้ง แล้วก็พบว่าร่างของมันดูจางลงกว่าเมื่อกี้มาก

'หรือว่า... เป็นของปลอม?'

แค่ความคิดนี้แวบเข้ามา ภาพตรงหน้าก็บิดเบี้ยวเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว พอมองไปรอบๆ อีกที หลินอันก็พบว่าตัวเองเดินออกมาจากลิฟต์ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ และมายืนอยู่แถวหน้าห้องเช่าตัวเองแล้ว!

พร้อมกันนั้น ความเจ็บปวดรุนแรงก็แล่นปราดขึ้นมาจากน่อง!

พอก้มลงไปมอง หลินอันถึงเห็นว่ามีแมวดำหน้าคนตัวหนึ่งกำลังกัดแทะน่องของเขาอย่างตะกละตะกลาม!

"ไอ้เวรเอ๊ย!"

เขาเตะไอ้ตัวประหลาดนั่นกระเด็นออกไปทันที วินาทีถัดมา หลินอันง้างไม้เบสบอลขึ้นสูง แล้วฟาดท่า 'ตีหัวหมา' ลงไปเต็มเหนี่ยว!

"ผัวะ!"

เสียงกระทบดังฟังชัด การโจมตีที่หนักหน่วงแม่นยำฟาดเข้ากลางกบาลประหลาดของมันเต็มๆ!

พอมองดูแมวดำหน้าคนตัวนั้นลงไปนอนชักกระตุก แล้วร่างค่อยๆ สลายหายไปในอากาศไม่เหลือร่องรอย หลินอันถึงได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

เขาไม่กล้าโอ้เอ้อยู่ตรงโถงทางเดิน รีบหิ้วของที่เพิ่งซื้อมาพร้อมไม้เบสบอลพุ่งกลับเข้าห้องเช่าทันที

แม้จะไม่รู้ว่าติดอยู่ในภาพลวงตานานแค่ไหน แต่จากตอนที่ทำลายภาพลวงตาจนถึงฆ่าแมวหน้าคนนั่นกินเวลาแค่แป๊บเดียว เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์จึงยังคงดังอยู่

เขากดรับสาย

"ฮัลโหล คุณหลินใช่ไหมครับ?"

"ผมโทรจากฝ่ายบุคคล บริษัทเกมหยวนหมิงนะครับ ในระบบแจ้งว่าคุณขาดสอบข้อเขียนวัดบุคลิกภาพที่นัดไว้ ไม่ทราบว่าลืมหรือเปล่าครับ?"

'ขาดสอบ?'

ได้ยินแบบนั้น หลินอันชะงักไปนิดนึง

ถ้าเขาขาดสอบข้อเขียนของบริษัทเกม แล้วไอ้ที่เขาทำผ่านไปเมื่อกี้คืออะไร?

แต่ยังไม่ทันได้คิดให้ลึกซึ้ง จู่ๆ ตัวอักษรสีฟ้าจางๆ ก็ลอยขึ้นมาตรงหน้า

[นับถอยหลังเริ่มเกม: 5:00]

เกิดอะไรขึ้น?

หรือยังเป็นภาพหลอน ไอ้แมวหน้าคนนั่นยังไม่ตาย?

ความสงสัยทวีความรุนแรง แต่พอมองดูตัวเลขที่ลดลงทีละวินาที หลินอันก็เริ่มรู้สึกถึงความเร่งด่วน

"ขอโทษครับ พอดีมีธุระด่วนเข้ามา..."

เขาตอบส่งๆ ไปสองสามคำแล้ววางสาย หลินอันรีบคว้าแอลกอฮอล์มาล้างแผลที่น่องซึ่งเริ่มมีสีคล้ำและเลือดไหลซึม ก่อนจะใช้ผ้าพันแผลพันไว้อย่างรวดเร็ว

[นับถอยหลังเริ่มเกม: 2:30]

สองนาทีครึ่ง ทำอะไรได้บ้าง?

หลินอันไม่เสียเวลาคิดนาน เขารีบกวาดของที่น่าจะจำเป็นติดตัว

ไฟแช็ก, ไม้เบสบอล, มีดพก, ช็อกโกแลต...

ของชิ้นเล็กๆ ยัดใส่กระเป๋าเสื้อกระเป๋ากางเกง พร้อมกันนั้นก็แกะลูกอมกินเพิ่มพลังงาน มือขวากำไม้เบสบอลไว้แน่น

[นับถอยหลังเริ่มเกม: 00:59]

ตอนนี้เหลือเวลาไม่ถึงหนึ่งนาที ปรากฏการณ์ลึกลับแบบนี้ บางทีอาจจะต้องพึ่งพาสิ่งศักดิ์สิทธิ์ช่วย

คิดได้ดังนั้น หลินอันจึงเริ่มสวดภาวนาในใจ

"ลูกช้างขอกราบไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ พระพุทธองค์คุ้มครอง บรรพบุรุษช่วยลูกด้วย... ชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์..."

และในตอนนั้นเอง การนับถอยหลังก็มาถึงจุดสิ้นสุด

3...

2...

1...

เมื่อตัวอักษรตรงหน้าหายไป เวลาดูเหมือนจะหยุดนิ่งและตกอยู่ในความเงียบงันโดยสมบูรณ์

พื้นที่รอบตัวราวกับกระจกที่ถูกทุบ ปรากฏรอยร้าวสีดำถี่ยิบเหมือนใยแมงมุม

คล้ายมีเสียง 'เพล้ง' แผ่วเบาดังขึ้น แล้วโลกทั้งใบก็แตกสลาย

สติสัมปชัญญะ... ดับวูบลงสู่ความมืดมิด

...

"นี่กูมาโผล่ที่ไหนวะเนี่ย?"

ในกระท่อมฟางซอมซ่อ หลินอันที่เพิ่งได้สติรีบลุกขึ้นนั่ง มองสำรวจสภาพแวดล้อมด้วยความงุนงง

เก่า ผุพัง ลมโกรกทุกทิศทาง พื้นที่ในกระท่อมแทบจะไม่ใหญ่ไปกว่าเตียงนอนเท่าไหร่

ถ้ากวีเอกอย่างตู้ฝูมาเห็น คงต้องแก้บทกวี 'กระท่อมไม้ไผ่พ่ายลมสารท' ให้รันทดกว่าเดิมแน่ๆ

เขารีบมองไปรอบๆ แล้วก็พบว่าไม้เบสบอลกับมือถือหายไปไหนไม่รู้ แม้แต่เสื้อผ้าบนตัวก็เปลี่ยนชุดใหม่ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบ

แต่ที่ยืนยันได้คือร่างกายนี้ยังเป็นของเขา เพราะแผลที่โดนแมวหน้าคนกัดที่น่องยังคงปวดตุบๆ แถมดูเหมือนจะอาการหนักขึ้นกว่าเดิมด้วย

ในขณะที่หลินอันกำลังสับสน เสียงสังเคราะห์แบบเครื่องจักรที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นอีกครั้ง

[ยินดีต้อนรับสู่โลกกุยซู]

[ยินดีด้วยที่คุณได้เข้าร่วมในช่วง Closed Beta ของเกมนี้ ภารกิจต่อไปคือต้องมีชีวิตรอดให้ครบ 1 วัน และสังหารสิ่งลี้ลับใดก็ได้ 1 ตัว จึงจะได้รับสถานะ 'ผู้เล่น' อย่างเป็นทางการ]

[ขอแจ้งให้ทราบก่อนว่า การตายในช่วงทดสอบนี้จะไม่ตายจริง แต่จะถูกลบความทรงจำที่เกี่ยวข้อง และสูญเสียสิทธิ์ในการเป็นผู้เล่นไปตลอดกาล]

[ต่อไปนี้ โปรดจำกฎระเบียบดังนี้ให้แม่น:

ข้อ 1: ใช้จิตนึกคิดเรียกหน้าต่างเมนูเกมออกมาได้

ข้อ 2: กลางคืนอันตรายมาก ห้ามอยู่ในความมืดเป็นเวลานานเด็ดขาด

ข้อ 3: แดนกุยซูคือจุดจบของทุกสรรพสิ่ง ภัยพิบัติเหนือสามัญสำนึกเกิดขึ้นได้ตลอดเวลา

ข้อ 4: ระหว่างเล่นเกม เวลาในโลกความเป็นจริงจะหยุดนิ่ง

ข้อ 5: สถานะเริ่มต้นของผู้เล่นจะสุ่ม แต่โปรดวางใจ พื้นฐานแล้วไม่มีใครได้ดีไปกว่ากันหรอก

ข้อ 6: ห้ามเปิดเผยสถานะผู้เล่นของคุณ

ข้อ 7: ทุกสิ่งที่ได้จากในเกม สามารถนำกลับไปสู่โลกความจริงได้

สุดท้ายนี้ ขอให้ผู้เล่นทุกท่านโชคดี]

ช่วงทดสอบเกม, เวลาหยุดนิ่ง?

แถมของที่ได้ในเกมยังเอาลูกกลับไปโลกจริงได้อีก?

พอจับใจความสำคัญได้ หลินอันที่กำลังตื่นตระหนกก็เริ่มรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา เหมือนกับคำถามแปลกๆ ก่อนหน้านี้... การเปลี่ยนแปลง มาถึงแล้วจริงๆ!

"ซี๊ด... เจ็บชะมัด"

ยังไม่ทันได้ดีใจนาน ความเจ็บปวดที่น่องก็ดึงเขากลับมาสู่ความจริง

ก้มลงมองแผล เห็นพิษสีดำกำลังลามออกมาเรื่อยๆ หลินอันรวบรวมสมาธิเรียกหน้าต่างเมนูในใจ

หน้าจอโปร่งแสงสีฟ้าปรากฏขึ้นตรงหน้าทันที

อาจเพราะยังเป็นช่วงทดสอบ ฟังก์ชันบนหน้าจอเลยมีไม่เยอะ

หลักๆ แบ่งเป็น [ผู้เล่น], [กระเป๋า], [เพื่อน], และ [เว็บบอร์ด] โดยสองอันหลังยังเป็นสีเทา กดเข้าไปไม่ได้

นอกจากนั้น มุมขวาบนยังมีตัวหนังสือที่กำลังเต้นตุบๆ

[นับถอยหลังกลับสู่โลกจริง: 23:55:55]

เวลาลดลงเรื่อยๆ ถ้าเดาไม่ผิด พอนับถอยหลังจบก็น่าจะได้กลับโลกเดิม ซึ่งตรงกับเงื่อนไขภารกิจที่ให้รอดชีวิต 1 วันพอดี

กดเข้าไปดูที่ [ผู้เล่น] หน้าต่างใหม่ก็เด้งขึ้นมา

[ผู้เล่น: หลินอัน

เลเวล: 1

ค่าประสบการณ์: 50% (สังหารแมวหน้าคนเลเวล 2 ข้ามระดับ ได้รับค่าประสบการณ์เพิ่ม 50%)

จิง (กาย): 5 (คนปกติอยู่ที่ 4-6)

ชี่ (พลังงาน): 0

เสิน (จิต): 8 (คนปกติอยู่ที่ 4-6)

สถานะปัจจุบัน: บาดเจ็บเล็กน้อย, ติดพิษ!]

เห็นสเตตัสตัวเอง หลินอันก็เริ่มครุ่นคิด

จิง-ชี่-เสิน ของร่างกายมนุษย์ น่าจะหมายถึง ร่างกาย, พลังงาน, และจิตวิญญาณ ซึ่งร่างกายกับจิตนั้นเข้าใจง่าย

ส่วนพลังงาน หลินอันเดาว่าน่าจะคล้ายๆ กับกำลังภายในในนิยายกำลังภายใน หรือพลังเวทในนิยายเซียน ไม่ก็พวกพลังปราณในนิยายแฟนตาซีอะไรเทือกนั้น