บทที่ 40 ความล้มเหลว
บทที่ 40 ความล้มเหลว
คมเคียวเจาะทะลุกะโหลกของผู้เรียกอสูรอย่างแม่นยำ กรีดผ่านมันด้วยพลังอันโหดเหี้ยม
ร่างของมันกระตุก ดวงตาสีดำลึกล้ำหันมาจ้องมาลาไค สิ่งที่มันเห็นคือสายตาว่างเปล่าปราศจากความลังเลหรือเมตตา
มีเพียง "ความเกลียดชัง" บริสุทธิ์ รุนแรง และแทบจะสัมผัสได้ด้วยผิวหนัง
และแล้ว…แสงในดวงตาของมันก็ดับลง ร่างทรุดฮวบลงกับพื้น
ผู้เรียกอสูร… ตายแล้ว
มาลาไคกระชากเคียวออกจากหัวของมัน ปล่อยให้ร่างไร้วิญญาณร่วงลงเต็มตัว
“เหลืออีกสองวินาที…” เขาพึมพำ “…ต้องไปให้ถึงเจ้านั่นก่อนพลังหมด”
นี่คือโอกาสสุดท้ายของเขา พลังจากผลปีศาจมาถึงขีดจำกัด เมื่อมันสลาย มาลาไคก็จะไม่มีแม้แต่แรงจะยืน
เขาต้องฆ่าเซโรนิส ตอนนี้!
เขาหมุนตัว กล้ามเนื้อเกร็งพร้อมจะพุ่งออกไป
แต่ทันใดนั้น…
ฉึก!
ดวงตาของมาลาไคเบิกกว้าง หยาดเลือดหยดลงบนพื้น…
เขาก้มมองคมดาบวาววับแทงทะลุอกเขา เลือดสีชาดทะลักจากแผลหยดลงไม่หยุด
มือของเขาสั่น ขณะที่แตะใบมีด จิตใจไม่อาจประมวลผลสิ่งที่เกิดขึ้น
“อย่าขยับ”
เสียงเย็นเฉียบดังขึ้นเบื้องหน้า
เขาเงยหน้าขึ้นช้า ๆ และพบ เซโรนิส วอน แซงกวิน ยืนอยู่ตรงหน้า
ใบหน้าเย็นเยียบเต็มไปด้วยเส้นเลือดสีแดงเข้ม
‘เขาขยับ… ก่อนข้าฆ่าผู้เรียกอสูร…’
มาลาไคเข้าใจในทันใด เขาพลาด… เพราะมัวแต่โฟกัสที่เป้าหมาย จึงไม่รู้ว่าอีกฝ่ายขยับเข้ามาเงียบ ๆ
“ไม่มีประโยชน์” เซโรนิสกล่าวเรียบ ๆ
“ข้าแทงทะลุหัวใจของเจ้า”
ดวงตามาลาไคเบิกกว้าง คำพูดนั้นโจมตีลึกถึงแก่น ใบมีดในร่างบิดเบา ๆ เลือดทะลักจากปากเขา
และในวินาทีนั้นเอง พลังจากผลปีศาจก็จางหาย ร่างของเขาทรุดลงจากภายใน
เขาแทบขยับไม่ได้ แม้แต่จะหายใจก็ยังยาก
ความคิดสุดท้ายที่ก้องในหัวมีเพียง ‘ข้าล้มเหลว…’
ผนการไม่มีเหลือ พลังไม่มีหลง เหลือเพียง ‘ขอโทษ… ท่านพ่อ… ท่านแม่…’
หยาดน้ำตาหยดหนึ่ง ไหลลงจากดวงตา
เซโรนิสกระพริบตา
“น้ำตาอย่างนั้นหรือ? จากสายเลือดแซงกวิน ?”
“น่าขยะแขยง…”
เขาดึงดาบออก เลือดพุ่งกระเซ็นราวกับน้ำพุ
มาลาไคถอยหลังไปสองก้าว พยายามประคองแผล ก่อนที่ขาจะทรุดและเขาล้มลงคุกเข่า
เซโรนิสมองอย่างเฉยชา ไร้แม้แต่แววสำนึกผิด
แต่มาลาไค…
เงยหน้าขึ้น ดวงตาสบกันและแม้จะไม่มีคำพูดใด แต่ในแววตานั้นกลับชัดเจนยิ่งกว่าเสียงตะโกน
‘ข้าจะกลับมา… เพื่อฆ่าเจ้า’
เซโรนิสแค่นหัวเราะเบา ๆ
“โอ้อวดเสียเปล่า…”
เขาสะบัดเลือดออกจากดาบ แล้วหมุนตัวจากไป
มาลาไคล้มหน้าลง ร่างกระตุก เลือน… ค่อย ๆ หยุดนิ่ง เลือดไหลนองรอบตัว
เซโรนิสเก็บดาบอย่างใจเย็น เดินจากมาโดยไม่แม้แต่จะหันหลังมามอง
ผู้รอดชีวิต… เหลือเพียงเขา
อสูรมืดทั้งหลายสลายไป ทันทีที่ผู้เรียกอสูรตาย
มาลาไค… ทายาทคนสุดท้าย ก็ตายแล้ว
“ข้าคือผู้รอดชีวิตเพียงหนึ่งเดียว”
เขาพึมพำกับตนเอง
เขาชนะจบการทดสอบ คว้าตำแหน่ง “ผู้สืบทอด”
แต่ไม่มีเสียงตอบกลับ ไม่มีแสง ไม่มีเสียงใดทั้งสิ้น
“ข้าผ่านแล้ว…”
ขาขมวดคิ้ว
“เหตุใด… ยังไม่มีสัญญาณใด?”
ความไม่สบายใจเริ่มก่อตัว
‘ข้าฆ่าทุกคนแล้ว… ทำไมยัง…’
ความรู้สึกประหลาดไหลผ่านอกเขา
เขาหันไปยังร่างของมาลาไค
หายไปแล้ว!
เขาหันขวับทันที
และเห็น..
มาลาไคพุ่งเข้าหาเขา!
แต่นั่นยังไม่ใช่ทั้งหมด
ของบางอย่างลอยอยู่กลางอากาศ…
วัตถุกลมเล็กสามลูก ‘ระเบิดนั่น…!’
เขาจำได้มันคือลูกระเบิดที่เคยเห็นมาลาไคใช้กับกรูเด็น
แต่นี่ไม่ใช่ลูกเดียว…
ไม่ใช่สอง…
แต่สาม!
พลังวิตาถูกยิงเข้าใส่ลูกแรก
ตูม!
แล้วตามด้วย
ตูม! ตูม!
แรงระเบิดสะเทือนทั้งห้อง เปลวเพลิงและควันกลืนกินทุกสิ่ง
จากในม่านควัน ร่างหนึ่งพุ่งออกมา แขนไหม้ มือกำดาบแน่น ดวงตาสีชาดยังนิ่ง ไม่ไหวติง
‘เป็นแค่การเบี่ยงเบน… เขาจะบุกมาตอนนี้’
เขาเตรียมพร้อมแล้ว เส้นเลือดเต้นระรัว ดาบในมือตั้งท่า
จากในควัน…
วิ้ง! วิ้ง! วิ้ง!
กระสุนวิตาสามนัดพุ่งเข้าหาเขา
เขาฟาดดาบ
ฉัวะ!
ฟันกระสุนขาดหมดในพริบตา
‘แค่นั้นหรือ?’
จากในควัน มาลาไคโผล่ออกมา เคียวในมือกวาดใส่ศีรษะเซโรนิสเต็มแรง
เซโรนิสแสยะยิ้ม
“คาดเดาได้เกินไป…”
เขายกดาบขึ้นปัด
แต่ทันใดนั้น…มือซ้ายของมาลาไคที่ซ่อนอยู่ด้านหลังถือปืนเอาไว้!
ดวงตาเซโรนิสเบิกกว้าง
ปัง! ปัง!
สองนัดรวด ยิงใส่ดาบเขา ทำให้แนวป้องกันเบี่ยงออกเพียงเสี้ยววิ
และเคียว… ฟาดเข้าใส่