บทที่ 231 ปริมาณไม่อั้น กินให้เต็มคราบ (ฟรี)

อุตส่าห์เชิญแขกวีไอพีร่างมหึมาขนาดนี้มาทั้งที เย่ซื่อไห่ไม่รอช้า รีบขับเจ็ตสกีจ้ำอ้าวกลับบ้านอย่างเร่งร้อน ส่วน ‘คุณทวดวาฬหัวทุย’ ยังคงว่ายตามหลังมาอย่างเนิบนาบไม่รีบร้อน แม้ระยะทางจะไกลกว่าสองร้อยกิโลเมตร แต่นั่นก็ไม่ได้เหนือบ่ากว่าแรงของสัตว์ยักษ์เช่นนาง

ท่านฮุยเริ่มส่งเสียงประท้วงเล็กน้อย คล้ายจะบ่นว่าการพาแขกผู้นี้มาคือการหาเรื่องใส่ตัวชอบกล มีเพียงเจ้าฮุยน้อยและพรรคพวกเท่านั้นที่ดูจะทั้งตื่นเต้นทั้งหวาดกลัว เพราะพวกมันไม่เคยเห็นสิ่งมีชีวิตชนิดใดที่มีขนาดใหญ่โตไปกว่าจ่าฝูงของพวกมันมาก่อน

เมื่อกลับถึงอ่าวเยว่ยา เย่ซื่อไห่รีบเรียกหลิวฮานฮานและฉินหยวนมาเตรียมการทันที เขาบริหารจัดการอย่างเป็นระบบ โดยให้ฉินหยวนไปเตรียมเสบียงอาหาร ส่วนเขาต้องหาทำเลที่เหมาะสมที่สุดให้คุณทวดวาฬ ในพื้นที่อ่าวเยว่ยาชั้นในนั้นน้ำตื้นเกินไปไม่สามารถรองรับร่างยักษ์ได้ จำต้องใช้พื้นที่เขตนอกอ่าวที่มีระดับความลึกอย่างน้อยสองร้อยเมตรขึ้นไป

เย่ซื่อไห่ตัดสินใจวางเรื่องอื่นไว้ชั่วคราว เพื่อเลี้ยงดูปูเสื่อคุณทวดวาฬหัวทุยให้ดีที่สุด เพราะเพียงแค่ ‘อำพันทะเล’ หรือนิ่วในท้องของนาง หากได้มาครอบครองก็นับว่าคุ้มค่าเหนื่อยเกินพอ เก็บไว้เป็นมรดกตกทอดให้ลูกหลานได้สบายไปหลายชั่วอายุคน ส่วนเรื่อง ‘ไขมันวาฬหัวทุย’ ที่ขึ้นชื่อเรื่องความบริสุทธิ์และหอมประหลาดนั้นค่อยว่ากันภายหลัง เขาไม่ได้ขัดสนถึงขนาดต้องฆ่าแกงเพื่อชิงเอาไขมันมาใช้งาน

ฉินหยวนเมื่อทราบว่าเย่ซื่อไห่ ‘ลักพาตัว’ วาฬหัวทุยขนาดยักษ์มาถึงถิ่นก็ถึงกับอ้าปากค้าง เขาเรียกคนงานไปยังห้องเย็นด้วยใจระทึก ขนตับปลาสดๆ ออกมาหลายตันขึ้นเรือสปีดโบ๊ตจนเต็มลำ พลางชะเง้อคอมองผิวน้ำไกลๆ อย่างหวาดเสียว

นั่นมันวาฬหัวทุยเชียวนะ! หากนางนึกสนุกงับเรือสปีดโบ๊ตลำนี้คงขาดครึ่งในพริบตา มนุษย์ตัวจ้อยอย่างเราต่อหน้าสัตว์ยักษ์ระดับนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับกุ้งฝอยตัวหนึ่ง

กว่าคุณทวดวาฬหัวทุยจะว่ายมาถึงที่หมาย ท้องฟ้าก็มืดสนิทลงแล้ว ฉินหยวนมองไม่เห็นสิ่งใดท่ามกลางความมืดมิด แต่เย่ซื่อไห่ที่ได้รับการหนุนเสริมจากพลังแห่งท้องทะเลกลับมองเห็นทุกอย่างชัดเจน

คุณทวดวาฬเองก็ประหลาดใจไม่แพ้กัน ในสัมผัสของนางพบว่าห่างออกไปไม่ไกลมีกลุ่มก้อนพลังชีวิตอันพลุ่งพล่านอย่างน่าอัศจรรย์ นั่นคือระบบนิเวศที่เย่ซื่อไห่เนรมิตขึ้น แม้สภาพแวดล้อมรอบนอกจะดูธรรมดา แต่นางก็ยินดีที่จะปักหลักอยู่ที่นี่ ท่านฮุยและฝูงวาฬสีเทาต่างเฝ้ามองนางด้วยความยำเกรงพลางว่ายวนเวียนอยู่ห่างๆ

เย่ซื่อไห่ไม่รอช้า สั่งการให้เริ่มการจัดเลี้ยงทันที “ปริมาณไม่อั้น กินให้เต็มคราบ!”

เขาเปรียบเปรยในใจว่า หากอยากจะรั้งตัวคุณทวดไว้ ก็ต้องมัดกระเพาะของนางให้อยู่หมัด หลิวฮานฮานลงมือเทตับปลาสดๆ จากถังลงทะเลถังแล้วถังเล่า เรือสปีดโบ๊ตจอดเทียบใกล้กับปากอันมหึมา เรียกได้ว่าแทบจะเทกรอกปากกันเลยทีเดียว

คุณทวดวาฬที่ใช้ชีวิตล่าเหยื่ออย่างยากลำบากมาเกือบศตวรรษ ไหนเลยจะเคยได้รับการปรนเปรอเยี่ยงนี้ ตับปลาคุณภาพดีที่มีไขมันชุ่มฉ่ำรสชาติเลิศเลอถูกลำเลียงลงสู่ท้องนางถังแล้วถังเล่า จนผ่านไปราวสิบห้าถังใหญ่...

พอแล้ว... พอแล้ว... อิ่มเหลือเกิน! คุณทวดส่งกระแสจิตแสดงความฟินสุดขีดออกมา

เย่ซื่อไห่จึงสั่งให้หยุด แล้วให้ฉินหยวนนำเสบียงที่เหลือไปแบ่งให้ฝูงของท่านฮุยได้กินเล่นเป็นการแคะขี้ฟัน ท่านฮุยในฐานะจ่าฝูงผู้ทรงเกียรติ สั่งให้สมาชิกเดิมรอก่อนเพื่อเปิดทางให้แม่วาฬสมาชิกใหม่สิบกว่าตัวได้กินอิ่มหมีพีมันก่อนใคร เพื่อสร้างความประทับใจในบ้านใหม่แห่งนี้

เย่ซื่อไห่ขับเจ็ตสกีวนรอบตัวคุณทวดวาฬหัวทุย โดยมีเจ้าฮุยน้อยว่ายตามอย่างอยากรู้อยากเห็นระคนหวาดกลัว

มนุษย์... สวัสดี... คุณทวดวาฬหัวทุยกระพริบตาปริบๆ มองเย่ซื่อไห่ นางเหนื่อยล้าจากการเดินทางไกลและสภาพร่างกายที่ร่วงโรยตามกาลเวลา อย่างมากคงอยู่ได้อีกเพียงเดือนเดียวเท่านั้น ดังนั้นนางจึงตัดสินใจจะใช้ชีวิตช่วงสุดท้ายให้มีความสุขที่สุดในฐานะ ‘ผีที่อิ่มตาย’ ด้วยฝีมือของมนุษย์มหัศจรรย์ผู้นี้

เย่ซื่อไห่ประหลาดใจที่นางสื่อสารทักทายเขาก่อน “คุณทวด สวัสดีครับ เป็นอย่างไรบ้างครับ? รสชาติอาหารพอใจไหม? หากไม่ชอบ พรุ่งนี้ผมเปลี่ยนเมนูให้ใหม่ได้นะครับ”

หือ? เปลี่ยนเมนูได้ด้วยหรือ? คุณทวดถึงกับตะลึงในความใจป้ำ

เย่ซื่อไห่แสร้งทำเป็นซื่อตรง “อยากกินตับปลา น้ำมันปลา หรือแม้แต่เนื้อวัวเนื้อแกะ ผมหามาให้ได้หมดครับ ไม่มีปัญหาแน่นอน”

คุณทวดที่ผ่านโลกมาโชกโชนถึงกับเอ๋อไปชั่วขณะ ร่างมหึมาจมลงใต้น้ำไปสิบกว่าเมตรก่อนจะโผล่พ้นน้ำขึ้นมาใหม่เพื่อสำรวจทำเลรอบๆ น้ำที่นี่ลึกสองร้อยเมตรกำลังพอดี แม้จะดูเงียบเหงาไปบ้างแต่ในเมื่อไม่ต้องออกล่าเอง นางจึงตัดสินใจเลือกที่นี่เป็นบ้านหลังสุดท้าย

เย่ซื่อไห่ดีใจจนเนื้อเต้น “คุณทวด ต่อไปที่นี่คือบ้านของคุณนะครับ!”

ทันใดนั้น วาฬหัวทุยก็อ้าปากกว้าง พ่นกระแสลมรุนแรงออกมาจากรูระบายอากาศบนหัวพร้อมเสียงแหลมสูงจนเย่ซื่อไห่สะดุ้งโหยง

ไม่ต้องกลัว... ข้ามีของขวัญจะมอบให้เจ้า...

คุณทวดวาฬหัวทุยส่งกระแสจิตแห่งความปรารถนาดีออกมา จากนั้นนางก็ค่อยๆ คายวัตถุสีขาวขุ่นขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางครึ่งเมตรออกมาจากปาก ท่ามกลางกลิ่นคาวรุนแรงที่ปะทะจมูก กลับมีกลิ่นหอมประหลาดแทรกซึมออกมาอย่างน่าอัศจรรย์

เหม็นชะมัด! แต่ทำไมมันถึงได้หอมจับใจขนาดนี้!

เย่ซื่อไห่ตาโตด้วยความตื่นเต้น นี่คือ ‘อำพันทะเล’ ก้อนยักษ์! และดูจากกลิ่นหอมที่ฟุ้งออกมา แสดงว่ามันไม่ใช่ของใหม่ที่เพิ่งก่อตัว แต่เป็นของล้ำค่าที่สะสมมานาน ของสิ่งนี้มีค่ามหาศาล ยิ่งก้อนใหญ่และเกรดดีเช่นนี้ ราคาต่อกรัมอาจแพงกว่าทองคำหลายเท่าตัว

“น้าฉิน! เร็วเข้า! รีบเอาเครื่องมือมาเก็บก้อนนี้ขึ้นเรือเร็ว!” เย่ซื่อไห่ตะโกนเรียกฉินหยวนสุดเสียง ขืนปล่อยให้จมลงก้นทะเลลึกสองร้อยเมตรคงได้ดำน้ำกันเหนื่อยแน่

เขามองดูวาฬเฒ่าด้วยสายตาเป็นประกาย วาฬตัวนี้ซ่อนสมบัติเก่งชะมัด ในท้องนางต้องมีของดีเก็บไว้อีกเพียบแน่ๆ... ขุดออกมา ต้องขุดออกมาให้หมด!

จบบท