บทที่ 5 ถล่มรังปูมันเหลือง

“ว้าว พี่ซื่อไห่ พี่นี่โคตรเจ๋งเลย”

“เย่ซื่อไห่ นายอย่าบอกนะว่าเจอปูมันเหลืองอีกแล้ว?”

“อะไรคือ ‘อีกแล้ว’ หา? แหกตาดูนี่สิว่าคืออะไร?”

อาโม่ชี้ไปที่ถังข้างตัวด้วยความไม่พอใจ

กลุ่มเด็กวัยรุ่นด้านหลังต่างพากันหน้าแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น

เจ้าของคำถามคือชายวัยกลางคนคนหนึ่ง เมื่อเขายื่นหน้าเข้ามาดู นัยน์ตาก็แทบจะถลนออกมานอกเบ้า

รอบนี้เย่ซื่อไห่เตรียมถังใบใหญ่มา ใส่น้ำไว้หล่อเลี้ยงชีวิตสัตว์ทะเล และในนั้นมีปูมันเหลืองขนาดหนึ่งจินครึ่งขึ้นไปแออัดยัดเยียดกันอยู่กว่าสิบตัว!

“ซื่อไห่ เอ็งมีเคล็ดลับอะไรหรือเปล่าเนี่ย?”

“ลุงหาของทะเลมาครึ่งค่อนชีวิต ยังไม่เคยเจอเรื่องมหัศจรรย์แบบเอ็งเลย”

“ถ้าเอ็งหาได้แบบนี้ทุกวันนะ...!”

เย่ซื่อไห่ในชุดเอี๊ยมกันน้ำ ไฟฉายห้อยคอ เงยหน้าขึ้นมาจากแอ่งน้ำ ใบหน้าชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ เขายิ้มซื่อ ๆ ตอบกลับไป

“ลุงหลี่ โชคช่วยครับ โชคล้วน ๆ”

ปากบอกว่าโชคช่วย แต่มือที่ถือคีมชูขึ้นมานั้น คีบปูมันเหลืองตัวเบ้อเริ่มที่กำลังกางก้ามขู่ฟ่อขึ้นมาอีกตัว

กะจากสายตา ตัวนี้ต้องมีสองจิน!

ลุงหลี่ถึงกับลมจับ ยืนนิ่งพูดไม่ออก

แอ่งน้ำนี้แกเพิ่งจะเดินสำรวจไปสองรอบ พลิกหินทุกก้อน มุดดูทุกซอกทุกมุมแต่ไม่เจออะไรเลย

พวกเด็ก ๆ โห่ร้องด้วยความดีใจ รีบช่วยอาโม่ขยับถังมารับของ

อาโม่ตอนนี้เคลิบเคลิ้มไปไกลแล้ว

ฉันหนึ่ง นายเก้า... เครื่องเกมจ๋า พี่กำลังขยับเข้าไปหาแล้วนะจ๊ะ

เย่ซื่อไห่มัดปูอย่างคล่องแคล่ว ลองเดาะน้ำหนักดูแล้วฉีกยิ้มกว้าง

“ไม่เลว ตัวนี้ถึงสองจินจริง ๆ”

เขาส่งปูให้เด็กคนหนึ่งถือไว้ แล้วลุกขึ้นตะโกนสั่งการ

“ไป! ย้ายหลุม”

ใบหน้าสีทองแดงกรำแดดของลุงหลี่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด

ความรู้สึกเหมือนเพิ่งทำเงินร้อยล้านหล่นหายไปต่อหน้าต่อตา

คนรอบข้างที่เริ่มสงสัยก็พากันมุงเข้ามา

“เชี่ย! เย่ซื่อไห่ เอ็งเป็นลูกเขยพญามังกรเจ้าสมุทรหรือไงวะ?”

“แม่งเอ๊ย พรุ่งนี้ข้าจะไปโดดทะเลบ้างแล้ว”

“ถังของหมอนั่นมีแต่เงิน แต่ถังของข้ามีแต่ขยะไร้ค่าชัด ๆ”

“เมื่อกี้เอ็งเพิ่งโม้ไม่ใช่เรอะว่าจับหมึกสายสามจินได้สองตัว? โลละตั้งแปดสิบหยวนนะเว้ย”

“ไสหัวไปเลยไป!”

“ฮ่าฮ่าฮ่า!”

คนที่มามุงดูต่างหมดอารมณ์จะหาของต่อ พากันเดินตามกลุ่มเด็กวัยรุ่นไปเป็นพรวน จ้องมองเย่ซื่อไห่กระโดดลงไปในแอ่งน้ำที่พวกตนเพิ่งจะงมผ่านไปหยก ๆ

เย่ซื่อไห่แกล้งทำท่าเอาคราดเขี่ย ๆ ไปตามร่องหินพอเป็นพิธี แล้วพอยกคีมขึ้นมา... ก็มีปูมันเหลืองติดขึ้นมาอีกตัว

สายตาที่ทุกคนมองเขาตอนนี้ มันเกินกว่าคำบรรยายใด ๆ

ทั้งอิจฉา ทั้งริษยา ทั้งหมั่นไส้ปนทึ่ง

“นี่มันไม่ใช่วิทยาศาสตร์แล้ว!”

“เมื่อกี้ข้าเพิ่งจะคลำตรงนั้นมากับมือนะเว้ย”

อาโม่ยืนเฝ้าถัง สายตาระแวดระวังจ้องมองคนรอบข้าง เขากลัวว่าจะมีใครมือบอนขโมยของ ใครกล้าฉก พ่อจะแลกด้วยชีวิต

เครื่องเกมรุ่นใหม่กำลังกวักมือเรียกอยู่รำไร

ตอนนี้ในถังมีปูสิบแปดตัวแล้ว

ถ้าคำนวณจากราคารับซื้อแปดร้อยหยวนต่อจิน ตีซะว่าสามสิบจิน เขาจะได้ส่วนแบ่งสองพันห้าร้อยหยวน

ดูจากทรงของพี่ซื่อไห่วันนี้แล้ว ตัวเลขนี้ไม่ใช่จุดสิ้นสุดแน่นอน

เผลอ ๆ ยอดอาจจะพุ่งไปอีกเท่าตัว

ห้าพันหยวนเหนาะ ๆ

อาโม่เริ่มคำนวณในใจอย่างเคร่งเครียด... จะทำยังไงถึงจะหลอกถามเคล็ดลับการหาปูมันเหลืองมาจากเย่ซื่อไห่ได้นะ?

เจ๊ครับ สงสัยงานนี้ผมต้องเสียสละเจ๊เพื่อชาติแล้วล่ะ

แต่ไม่รู้ว่าพี่ซื่อไห่เขาจะชอบรสนิยมกางเกงในตัวจิ๋วของเจ๊หรือเปล่านะ?

วันนี้เย่ซื่อไห่ทำงานด้วยประสิทธิภาพสูงสุด ด้วยทัศนคติที่ว่า ‘ลงน้ำแล้วต้องไม่เสียเที่ยว’ ขอแค่เขาหย่อนขาลงไปในแอ่งน้ำ ไม่ว่าใครจะเคยงมมาก่อนหน้านี้หรือไม่ อย่างน้อยที่สุดต้องมีปูมันเหลืองไซซ์จินครึ่งติดมือขึ้นมาสักตัว

มันง่ายเหมือนก้มเก็บเงิน

ไม่สิ!

ง่ายยิ่งกว่าก้มเก็บเงินเสียอีก

ตั้งแต่ห้าโมงครึ่งยันหนึ่งทุ่มครึ่ง ฟ้าเริ่มมืดสนิท แต่ฝูงชนรอบกายเขากลับยิ่งหนาแน่นขึ้นเรื่อย ๆ

ถังใบใหญ่ที่เขาเตรียมมาเต็มเอี้ยด จนต้องล้นไปใส่ถังของอาโม่จนเต็มเช่นกัน

เหล่าเด็กน้อยทั้งสี่คนทำหน้าที่เป็นองครักษ์พิทักษ์ถังปู จับคู่กันเฝ้าถังละสองคน เปิดไฟฉายคาดหัวสว่างจ้า คอยกันท่าไม่ให้ใครเข้าใกล้

เมื่อเห็นว่าน้ำเริ่มขึ้นสูง เย่ซื่อไห่ก็ตัดสินใจหยุดภารกิจโกยเงินในที่สุด

ประเมินด้วยสายตา น่าจะมีไม่ต่ำกว่าห้าสิบจิน

ทั้งน้ำหนักและสภาพความสมบูรณ์ เรียกได้ว่าเกรดพรีเมียมทุกตัว

งานนี้เขาไม่ต้องถ่อไปถึงท่าเรือด้วยซ้ำ เพราะ เซียวเจี้ยนกั๋ว ที่เคยรับซื้อปูของเขาไปเมื่อหลายวันก่อน ได้ข่าวระแคะระคายเข้า จึงรีบขับรถกระบะมารอดักรอที่ชายหาดแต่หัววัน แถมยังจัดการกันท่าพ่อค้ารายย่อยคนอื่น ๆ ให้เสร็จสรรพ

เซียวเจี้ยนกั๋วมีหุ้นส่วนทำภัตตาคารอาหารทะเลอยู่ที่เมืองฝูเฉิง ดังนั้นเมื่อเจอของเกรดพรีเมียม แกจึงกล้าสู้ราคามากกว่าคนอื่น

เพราะแกซื้อตรง ไม่ต้องผ่านพ่อค้าคนกลางอีกทอด

บางครั้ง วัตถุดิบชั้นยอดก็คือหน้าตาและศักดิ์ศรีของร้านอาหาร

อย่าได้ดูแคลนปูมันเหลืองไม่กี่สิบจินนี้เชียว ในช่วงเวลาสำคัญ มันอาจเป็นไม้ตายที่ช่วยกู้สถานการณ์ของร้านได้เลยทีเดียว

เซียวเจี้ยนกั๋วเองก็นึกสงสัยอยู่ครามครัน ว่าเจ้าหนูเย่ซื่อไห่คนนี้ไปแทงรังปูมันเหลืองแตกหรือยังไง?

หรือควรจะพิจารณาเรื่องการร่วมมือกันให้ลึกซึ้งกว่านี้ดี?

เจ้าเด็กนี่ต้องมีของดีซ่อนอยู่แน่ ๆ เก่งกาจกว่าที่ตาเห็นภายนอกเยอะ

ส่วนจะร่วมมือกันแบบไหน?

ปกติแล้วเซียนหาของทะเลฝีมือดี มักจะมี ‘ขาประจำ’ คอยรับซื้อของ และฝ่ายรับซื้อก็จะคอยสนับสนุนอุปกรณ์เครื่องมือให้ตามที่นักล่าต้องการ

เซียวเจี้ยนกั๋วมีเส้นสายกว้างขวาง อะไรที่เกี่ยวกับประมง แกพอจะหาช่องทางได้หมด

ภายใต้แสงไฟวูบวาบจากไฟฉายนับสิบดวง การซื้อขายระหว่างเย่ซื่อไห่และเซียวเจี้ยนกั๋วก็เริ่มขึ้น

น้ำหนักรวมทั้งหมด 57 จิน

เมื่อชั่งน้ำหนักเสร็จ เซียวเจี้ยนกั๋วก็ลากเย่ซื่อไห่ไปคุยหลบมุม พลางกระซิบยิ้ม ๆ

“ซื่อไห่ ราคาตลาดตอนนี้อยู่ที่แปดร้อย แต่อาจะให้เราจินละหนึ่งพันสอง”

เย่ซื่อไห่รีบปั้นหน้าซื่อทันที ยกมือเกาหัวแก้เขินแล้วเอ่ยว่า

“เถ้าแก่เซียว แบบนี้จะดีเหรอครับ?”

“เรียก อาเซียว สิ จะมาเกรงใจอะไรกับอาล่ะ?”

เซียวเจี้ยนกั๋วโอบไหล่เย่ซื่อไห่อย่างสนิทสนม แล้วกระซิบเสียงเบา

“อาพูดตรง ๆ กับเราเลยนะ อาเปิดภัตตาคารที่ฝูเฉิง ของพวกนี้อาเอาไปขายต่อได้จินละสองพันหรืออาจจะสูงกว่านั้น วันหน้าวันหลังถ้าเราอยากได้อุปกรณ์อะไร บอกอาได้เลยไม่ต้องเกรงใจ”

เย่ซื่อไห่ไม่ใช่เด็กวัยรุ่นเลือดร้อนที่จะหลงคำหวานง่าย ๆ เขาแกล้งเยินยอเซียวเจี้ยนกั๋วกลับไปสองสามประโยค ก่อนจะถือโอกาสถามสิ่งที่ต้องการ

“อาเซียวครับ อาพอจะมีเส้นสายเรื่องตกปลาหรือการออกเรือบ้างไหมครับ?”

เซียวเจี้ยนกั๋วยิ้มกว้างอย่างภูมิใจ

“เราอยากได้อะไรล่ะ? ขอแค่ไม่ใช่เรือยอชต์ลำยักษ์ อาเซียวของหลานพอจะคุยให้ได้หมด”

เย่ซื่อไห่รีบส่ายหน้าปฏิเสธ

“ผมแค่ถามดูเฉย ๆ ครับ ไว้ถ้าจำเป็นจริง ๆ ผมจะโทรหาอาเซียวแน่นอน”

เซียวเจี้ยนกั๋วตบไหล่เขาดังปึก

“ไม่มีปัญหา!”

ปูมันเหลือง 57 จิน ในราคาจินละ 1,200 หยวน คิดเป็นเงินทั้งหมด 68,400 หยวน

เซียวเจี้ยนกั๋วใจป้ำ โอนให้เย่ซื่อไห่เป็นเลขกลม ๆ ที่ 70,000 หยวน

ไทยมุงที่ยืนดูเหตุการณ์มาทั้งคืนได้แต่มองตาปริบ ๆ น้ำลายแทบหก

เจ็ดหมื่นหยวนเชียวนะ!

ชาวประมงออกเรือลำหนึ่งใช้คนสามถึงห้าคน ตรากตรำทั้งวัน หักค่าน้ำมันค่าสึกหรอแล้ว เหลือแบ่งกันหมื่นสองหมื่นก็แทบจะจุดธูปขอบคุณสวรรค์แล้ว

แต่ไอ้หนูนี่... ถังใบเดียว คีมอันเดียว เดินคีบอยู่สองชั่วโมง ฟันกำไรเน้น ๆ เจ็ดหมื่น!

หลังจากส่งเซียวเจี้ยนกั๋วกลับไป เย่ซื่อไห่ก็หันมายิ้มตาหยีให้อาโม่

“อาโม่ ร่วมหุ้นกับฉันเป็นไงบ้าง?”

หลินโม่ตื่นเต้นจนมือสั่น ถูมือไปมาไม่หยุด

ฉันหนึ่ง นายเก้า...

เจ็ดพันหยวน!

แค่หิ้วถังเดินตามต้อย ๆ สองชั่วโมงเนี่ยนะ?

ไม่สิ!

แทบไม่ได้หิ้วเองด้วยซ้ำ คุณชายอาโม่มีลูกสมุนคอยช่วยถือให้อีกต่างหาก

แค่มาอีกสักสองรอบ เครื่องเกมในฝันก็ได้อุ้มกลับบ้านแล้ว

ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนเงินเข้าบัญชี

ส่วนเด็กคนอื่น ๆ อีกสี่คนที่ช่วยหิ้วถัง ได้ค่าขนมคนละ 500 หยวน

และอีกห้าคนที่คอยส่องไฟ ได้ไปคนละ 300 หยวน

รวยเละกันถ้วนหน้า

ทุกคนยิ้มแก้มปริแยกย้ายกันกลับบ้าน

จะมีก็แต่พวกผู้ใหญ่ที่ยืนมองตาละห้อย จิตใจห่อเหี่ยวด้วยความอิจฉา

แผนการสร้าง ‘วิมานรักริมทะเล’ ของเย่ซื่อไห่ ได้รับเงินทุนก้อนแรกมาหมุนเวียนแล้ว

ติดอยู่เรื่องเดียวคือ... จะกล่อมให้น้าเหมยยอมรับแผนการรีโนเวทบ้านเก่าแบบล้ำยุคของเขาได้ยังไง

เพราะสำหรับน้าเหมยและคนแถวนี้ พอมีเงินก้อนโต ความคิดแรกคือต้องทุบทิ้งแล้วสร้างตึกสูง ๆ

คนแถบหมิ่นไห่นิยมสร้างตึก ยิ่งสูงยิ่งดี

บ้านไหนมีสมาชิกกี่คน ก็ต้องสร้างจำนวนชั้นให้เท่ากับคนในบ้าน

ที่ดินแค่ร้อยตารางวา แต่ดันสร้างตึกแปดเก้าชั้น มีให้เห็นกันเกลื่อนเมือง

เด็กน้อยคนหนึ่งถามขึ้นด้วยความอาลัยอาวรณ์

“พี่ซื่อไห่ พรุ่งนี้พี่จะมาอีกไหม? เดี๋ยวผมให้พี่สาวทำน้ำแข็งไสมาให้กิน”

เย่ซื่อไห่หัวเราะลั่น ขยี้หัวเด็กคนนั้นด้วยความเอ็นดู

“มาทุกวันไม่ได้หรอกไอ้หนู ต้องเว้นช่วงสักสองสามวัน ของดี ๆ มันไม่ได้มีให้เก็บทุกวันนะ”

อาโม่แอบค้อนขวับใส่เด็กคนนั้นในใจ... คราวหน้าไม่พาเอ็งมาด้วยแล้ว

แล้วอีกอย่าง พี่สาวเอ็งจะสวยสู้เจ๊ข้าได้เรอะ?

แต่ดูเหมือนเย่ซื่อไห่จะไม่ค่อยสนใจพี่สาวของเขาเท่าไหร่ กลายเป็นฝ่ายพี่สาวเขาเสียอีกที่ต้องคอยตามตื๊อ

อาโม่เริ่มรู้สึกปวดตับตะหงิด ๆ

ช่างมันเถอะ ขอแค่พาฉันหาเงินได้ จะให้เรียกว่า ‘พี่เขย’ ก็ยอมวะ

เจ๊... ผมช่วยเจ๊ได้แค่นี้แหละนะ

จบบท