บทที่ 3 โดนดักฆ่า โลกบ่มเพาะเซียนแสนอันตราย!

บทที่ 3 โดนดักฆ่า โลกบ่มเพาะเซียนแสนอันตราย!

ค่ำคืนมาเยือน

หลู่หยวนติ่งพาคนกลุ่มหนึ่งพักแรมกลางทุ่ง

ต้องบอกว่า ม้าวิญญาณไม่ธรรมดาจริงๆ

หลู่ฉางเซิงขี่ม้าไม่เป็น แต่เดินทางมาทั้งวันก็ไม่รู้สึกเหนื่อยมาก

"ขอเรียนถามท่านประมุขตระกูลหลู่ กว่าจะถึงเขาชิงจู๋ต้องใช้เวลานานแค่ไหน?"

ตอนนี้เอง มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งถามขึ้น

"ม้าวิญญาณวิ่งวันละพันลี้ ความเร็วขนาดนี้ แค่เดือนเดียวก็ถึงเขาชิงจู๋แล้ว"

หลู่หยวนติ่งตอบ

วันละพันลี้?

เดือนเดียว?

ได้ยินแบบนี้ ทุกคนมองหน้ากัน สีหน้าไม่สู้ดีนัก

หลู่ฉางเซินก็พูดไม่ออก

ไกลเกินไปแล้ว!

หลู่หยวนติ่งเหมือนไม่เห็นสีหน้าทุกคน

เขาหยิบขวดยาออกมา พูดว่า "เพียงเดือนเดียว ชั่วลัดนิ้วย่อมผ่านไปแล้ว"

"นี่คือโอสถปี้กู่ กินแล้วเดือนนึงไม่หิว มานี่ เอาไปคนละเม็ด"

พูดจบ ก็แจกยาคนละเม็ด

หลู่ฉางเซิงมองยาสีน้ำตาลขนาดเท่าเม็ดถั่วเหลืองในมือ ไม่คิดมาก กลืนลงคอไปเลย

ไหนๆ ก็ขึ้นรถแล้ว ถึงยามีพิษก็ต้องกิน!

ยิ่งไปกว่านั้น ตระกูลหลู่ก็ไม่มีเหตุผลที่จะทำร้ายพวกเขา

หลังจากกินยา พักผ่อน ก็มีเด็กหนุ่มหลายคนนั่งขัดสมาธิฝึกวิชา แสดงว่าพวกเขามีเคล็ดวิชาติดตัวมาแล้ว

ส่วนหลี่เฟยอวี่ หนีไปฝึกฝนวิทยายุทธ์อยู่คนเดียว

จากที่คุยกันก่อนหน้านี้ หลู่ฉางเซินรู้ว่าหลี่เฟยอวี่ บุตรชายหัวหน้าพรรคฉื่อจิง เขาเก่งวิทยายุทธ์มาก

อายุแค่สิบแปด ก็เป็นยอดฝีมือในยุทธภพแล้ว

หลังจากพักผ่อนสี่ชั่วยาม ทุกคนก็เดินทางต่อ

แบบนี้

ในการเดินทางที่แสนน่าเบื่อ หนึ่งเดือนก็ผ่านพ้นไป

"ตั้งใจหน่อย ข้างหน้าก็ถึงเขาชิงจู๋แล้ว"

บนถนนหลวง หลู่หยวนติ่งที่ขี่ม้าวิญญาณ ตะโกนบอกเด็กหนุ่มที่หมดแรงอยู่ข้างหลัง

เดินทางหนึ่งเดือน ทุกคนเหนื่อยสายตัวแทบขาด

หลู่ฉางเซินก็ดูหมดแรง

ชาติที่แล้วนั่งรถยนต์ นั่งวันเดียวยังเมื่อยไปทั้งตัว

นี่ขี่ม้าเดินทางหนึ่งเดือน!

ได้ยินคำพูดของหลู่หยวนติ่ง รู้ว่าใกล้ถึงเขาชิงจู๋แล้ว ทุกคนก็มีแรงฮึดขึ้นมา

ในที่สุดก็จะถึงแล้ว!

ผู้ฝึกตนตระกูลหลู่ห้าคนที่มาก็โล่งใจ

พวกเขามาด้วย เพราะเป็นภารกิจของตระกูล ต้องคุ้มครองต้นกล้าเซียนให้ถึงบ้านอย่างปลอดภัย

แต่ทว่า  ตอนนี้เอง!

"ฟิ้วฟิ้วฟิ้ว——"

ตรงพื้นดินใกล้ๆ  มีแท่งน้ำแข็งแหลมคมนับสิบพุ่งออกมาจากดิน พุ่งเข้าใส่หลู่ฉางเซินและคนอื่นๆ

"แย่แล้ว โดนดักซุ่มโจมตี!"

หลู่หยวนติ่งเห็น หน้าเปลี่ยนสี พลางร้องตะโกนลั่น

พร้อมกันนั้น เขายื่นมือออกไป กางนิ้ว ลูกไฟร้อนแรงพุ่งทะยาน สกัดแท่งน้ำแข็งเหล่านี้

"ปกป้องต้นกล้าเซียนให้ดี!"

ผู้ฝึกตนตระกูลหลู่อีกห้าคน ก็ใช้พลัง กำแพงดินกับม่านน้ำปรากฏขึ้น และปกป้องต้นกล้าเซียนเหล่านี้ทันที

แต่แท่งน้ำแข็งเยอะเกินไป ยังมีต้นกล้าเซียนสามคนถูกแทงทะลุอก "ตุ้บ"  ร่วงลงจากม้า สิ้นใจตาย

"นี่คือโลกบ่มเพาะเซียนงั้นหรือ?"

หลู่ฉางเซินเห็นภาพน่ากลัว เขาก็กลืนน้ำลาย สีหน้าซีดเผือด

ถึงเขาจะเป็นคนทะลุมิติ แต่ไม่ว่าชาติที่แล้วหรือชาตินี้ ก็ไม่เคยเห็นการฆ่าฟันแบบนี้มาก่อน

นี่เป็นครั้งแรก!

ตอนนี้ เขาได้เข้าใจถึงความโหดร้ายของโลกบ่มเพาะเซียนอย่างชัดเจน

"ฮ่าๆๆๆ หลู่หยวนติ่ง เจ้าอยากพาต้นกล้าเซียนกลับมา ถามตระกูลเฉินข้าหรือยัง!"

บนพื้นข้างหน้า มีผู้ฝึกตนหลายคนพุ่งออกมาจากใต้ดิน

ผู้นำเป็นชายวัยกลางคน สวมชุดยาวสีแดง รูปร่างสูงใหญ่

"เฉินสุ่ยเซิง เจ้ากล้ามาอาละวาดในเขตเขาชิงจู๋!"

เห็นชายชุดแดง หลู่หยวนติ่งแค่นเสียงเย็นชา

แน่นอน เขาย่อมรู้จักอีกฝ่าย

พวกเขาคือศัตรูคู่อาฆาตของตระกูลหลู่ ประมุขตระกูลเฉินแห่งหุบเขาหงเย่!

แต่เขาคิดไม่ถึงว่า อีกฝ่ายจะกล้ามาดักโจมตีถึงหน้าบ้านเขา

แต่การซุ่มโจมตีครั้งนี้ มันก็เป็นจังหวะที่ดีจริงๆ

เพราะทุกคนเหนื่อยล้า การระวังตัวก็หละหลวม

ระหว่างที่พูด ในมือเขาก็มีแผ่นยันต์สีเหลืองแผ่นหนึ่งลุกไหม้อย่างรวดเร็ว

นี่คือยันต์ส่งข้อความ!

ขอความช่วยเหลือจากตระกูล!

"เร็วเข้า ฆ่า!"

เฉินสุ่ยเซิงแสยะยิ้ม ขยับปาก ตบมือไปข้างหน้า ไอเย็นยะเยือก แท่งน้ำแข็งแหลมคมพุ่งเข้าใส่หลู่หยวนติ่ง

ผู้ฝึกตนอีกสิบคนที่อยู่ข้างหลัง ก็พุ่งเข้าใส่ต้นกล้าเซียนอย่างรวดเร็ว

เป้าหมายของพวกเขาไม่ใช่หลู่หยวนติ่ง แต่เป็นต้นกล้าเซียนเหล่านี้!

ตูมๆๆ!

สองฝ่ายปะทะกัน

ตระกูลเฉินคนเยอะกว่า เลยได้เปรียบ เพราะตระกูลหลู่ต้องปกป้องเหล่าต้นกล้าเซียน พวกเขาย่อมเสียเปรียบ และตกเป็นฝ่ายรับในทันที

"ฉึก!"

ตอนนี้เอง ใบมีดวายุสีเขียวพุ่งทะลุการป้องกันของตระกูลหลู่ ตัดคนข้างๆ หลู่ฉางเซินขาดเป็นสองท่อน!

เลือดสาดกระเซ็น โดนตัวหลู่ฉางเซิน ทำให้เขาหน้ามืดทันที

"ระวัง!"

ในเวลานี้ ใบมีดวายุอีกเล่มทะลุการป้องกัน พุ่งเข้าใส่หลู่ฉางเซิน

แต่หลี่เฟยอวี่ที่อยู่ข้างๆ ตาไว ขยับตัวอย่างรวดเร็ว พุ่งเข้ามาผลักหลู่ฉางเซินล้มลง หลบการโจมตีนี้ได้อย่างฉิวเฉียด

"ขอบคุณพี่น้องหลี่"

หลู่ฉางเซินได้สติ ใจยังสั่น รู้สึกหวาดกลัว

เมื่อกี้ถ้าหลี่เฟยอวี่ไม่ผลักเขา ใบมีดวายุโดนตัว เขาต้องตายแน่ๆ

เขาคือคนทะลุมิติ และมีระบบ ถ้าหากตายแบบนี้ มันคงน่าอนาถจริงๆ

พอได้เห็นความโหดร้ายของโลกนี้ ถึงหลู่ฉางเซินจะกลัว แต่ความคิดที่จะเป็นเซียนก็ยิ่งมั่นคงมากขึ้น

ในโลกที่แข็งแกร่งเท่านั้นจึงจะอยู่รอด ถ้าไม่มีพลัง มันยก็เป็นได้แค่มดปลวก ชีวิตช่างไร้ค่า!

"ฮือๆๆ เป็นเซียนอันตรายเกินไป ข้าอยากกลับบ้าน!"

"ขอร้อง ปล่อยข้าไปเถอะ ไม่เกี่ยวกับข้า"

"หนีเร็ว อยู่ที่นี่ก็มีแต่ตาย!"

เห็นตระกูลหลู่เสียเปรียบ ต้นกล้าเซียนหลายคนถูกฆ่า มีคนร้องไห้ขอชีวิต และมีคนวิ่งหนี

แต่ทว่า…

สองคนที่วิ่งออกจากวงล้อมของตระกูลหลู่ ก็โดนลูกไฟ ใบมีดวายุ รวมทั้งแท่งน้ำแข็งฆ่าตาย ทำให้คนที่อยากหนีไม่กล้าขยับตัวอีก

ตอนนี้ หลู่ฉางเซินและคนอื่นๆ เหมือนสุกรรอวันเชือด ได้แต่ภาวนาให้ตระกูลหลู่ต้านทานไว้ได้

ไม่นานนัก ก็มีเสียงแหวกอากาศดังขึ้น

มีเงาหลายเงาบินมาจากเขาชิงจู๋ข้างหน้า

"ไป!"

เห็นกำลังเสริมของตระกูลหลู่มา เฉินสุ่ยเซิงก็ไม่ลังเล พาคนหลบหนีไปทันที

"ท่านพ่อ ท่านพ่อไม่เป็นไรนะ!"

ตอนนี้เอง หญิงสาวสวมชุดขาว ก็ลอยลงมาหยุดอยู่หน้าหลู่หยวนติ่ง เสียงใสราวกับน้ำพุ  สีหน้าเต็มไปด้วยความเป็นห่วง

นางสวมชุดขาวราวกับหิมะ หน้าตาหมดจดงดงาม รูปร่างบอบบาง สง่างาม ราวกับเทพธิดา

หลู่ฉางเซินก็มองตาค้าง

ชาติที่แล้วเห็นผู้หญิงสวยๆ ในเน็ตมาเยอะ เขาคิดว่าตัวเองคงไม่รู้สึกตื่นเต้นอะไรแล้ว

แต่เห็นสตรีชุดขาวผู้นี้ เขาก็ยังตกตะลึง

เส้นผมยาวสลวยสีดำขลับ พลิ้วไหวราวกับน้ำตก

ใบหน้ารูปไข่ คิ้วโก่ง ขนตางอนยาว

จมูกโด่ง ริมฝีปากแดงชาด ผิวขาวผุดผ่องราวกับหยก บอกได้คำเดียวว่างามงดหมดจดอย่างยิ่ง

ที่สะดุดตาที่สุดคือกลิ่นอายของนาง

บริสุทธิ์ดุจน้ำค้าง สะอาดราวกับเซียน เหมือนดอกบัวหิมะบนยอดเขา บริสุทธิ์ไร้มลทิน

ถ้าไม่ใช่เพราะแววตาที่เป็นกังวล นางคงเหมือนนางฟ้าที่ไม่กินอาหารของมนุษย์

"ถ้าได้เป็นบุตรเขยตระกูลหลู่ และแต่งงานกับสตรีแบบนี้ อย่าว่าแต่มีบุตรห้าสิบคนเลย ต่อให้มีหนึ่งร้อยคนก็ไม่มีปัญหา!"

หลู่ฉางเซินคิดในใจ

แต่คิดก็รู้ว่าเป็นไปไม่ได้ เขาคิดไปก็เท่านั้น ตอนกลางคืนเอาหมอนหนุนสูงๆ ถึงจะฝันได้

"เมี่ยวเก๋อ บิดาไม่เป็นไร แค่ปราณวิญญาณหมดเท่านั้น"

หลู่หยวนติ่งโบกมือบอกบุตรสาว

หลู่เมี่ยวเก๋อสินะ?

เด็กหนุ่มหลายคนจำชื่อหสตรีที่งดงามราวกับเทพธิดานี้ไว้ในใจ

หลู่ฉางเซินก็จำชื่อนี้ไว้เช่นกัน

คนอื่นๆ ของตระกูลหลู่รีบเข้ามา เห็นหลู่หยวนติ่งไม่เป็นไร แค่ต้นกล้าเซียนตายไปแปดคน พวกเขาก็ไม่ได้สนใจมาก

ต้นกล้าเซียนแปดคนตายไปย่อมเสียดาย แต่ก็ไม่ถึงกับเจ็บปวด

เพราะต้นกล้าเซียนเหล่านี้ พวกเขายังไม่ได้ลงทุนอะไรเลย

ไม่นานนัก ทุกคนก็มาถึงเขาชิงจู๋อย่างปลอดภัย