บทที่ 1 การสอบเข้านิกายเซียน ระบบลูกดกเพิ่มโชคลาภ

บทที่ 1 การสอบเข้านิกายเซียน ระบบลูกดกเพิ่มโชคลาภ

แคว้นเจียง นิกายชิงอวิ๋น

ลานหยกขาวกว้างใหญ่ ไอเซียนลอยฟุ้งกระจาย เด็กหนุ่มสาวหลายร้อยคนนั่งขัดสมาธิท่าทางสงบนิ่ง

พวกเขาหลับตาปี๋ สีหน้าแต่ละคนบอกบุญไม่เท่ากัน

บางคนหน้าโหดเหมือนโกรธใครมา บางคนหน้าซีดเป็นไก่ต้ม บางคนยิ้มหน้าบาน บางคนเศร้าโศกเสียใจ...

"อึก..."

กลางฝูงชน หลู่ฉางเซินครางเบาๆ ลืมตาขึ้น เอามือมาลูบหน้าผากโดยไม่รู้ตัว

ส่วนลึกในสมอง ความทรงจำมากมายหลั่งไหลเข้ามาประดุจดังสายน้ำ ถาโถมเข้าใส่สมองของเขา

หลู่ฉางเซินถึงบางอ้อ เข้าใจแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น!

เขาทะลุมิติมาแล้ว!

มาอยู่ในโลกบ่มเพาะเซียนเสียด้วย

แต่สิบแปดปีมานี้ ความทรงจำชาติก่อนกลับไม่ยอมตื่น

จนกระทั่งวันนี้ ในการสอบเข้านิกายเซียนด่านที่สี่ 'แท่นถามใจ' ความทรงจำชาติก่อนจึงได้ตื่นขึ้น

"ช่างไวแท้ เพิ่งเริ่มก็ตื่นแล้ว จิตใจแน่วแน่ยิ่งนัก!"

ไม่ไกลจากตรงนี้ เซียนผู้คุมสอบของนิกายชิงอวิ๋นหลายคนเห็นหลู่ฉางเซินตื่นขึ้น ต่างก็พากันประหลาดใจ

แท่นถามใจ คือด่านที่สี่ของการสอบเข้านิกายชิงอวิ๋น ทดสอบจิตใจ

หรือก็คือความแน่วแน่และเจตจำนงนั่นเอง

หลู่ฉางเซินเพราะความทรงจำชาติก่อนตื่นขึ้น เขาจึงเป็นคนแรกที่ออกจากสมาธิ

"หลู่ฉางเซิน รากจิตวิญญาณระดับเก้า อายุสิบแปดปี น่าเสียดาย"

"ด่านที่สอง ความอึดของเขาแค่ระดับกลางๆ แต่จิตใจกลับแน่วแน่ปานนี้ แปลกคนยิ่งนัก"

"จิตใจมั่นคงเช่นนี้ ถ้าเป็นรากจิตวิญญาณระดับเจ็ด ถึงอายุสิบแปดก็ยังนับว่าเป็นต้นกล้าที่ดีได้"

"รากจิตวิญญาณระดับเก้า อายุเท่านี้ ศักยภาพมีจำกัด ถึงจิตใจจะมั่นคงแค่ไหน มันก็ไร้ประโยชน์"

หลังจากตรวจสอบข้อมูลของหลู่ฉางเซิน หลายคนก็ส่ายหน้าเสียดาย

หลู่ฉางเซินไม่ได้ยินคำวิจารณ์ของเหล่า 'เซียน'

ตอนนี้เขากำลังจดจ่ออยู่กับสิ่งที่อยู่ในหัว

เมื่อความทรงจำชาติก่อนตื่นขึ้น ระบบที่ขาดไม่ได้ของคนทะลุมิติก็มาถึง

ระบบลูกดกเพิ่มโชคลาภ!

ชื่อก็บอกอยู่แล้ว ลูกยิ่งเยอะ โชคลาภยิ่งท่วมท้น

โชคลาภที่ว่า ไม่ใช่โชคลาภแบบจับต้องไม่ได้ แต่เป็นลาภที่เห็นผลจริง ได้ประโยชน์จริง

ตามข้อมูลของระบบ ตอนนี้มีข้อดีสองอย่าง

หนึ่ง มีรางวัลความสำเร็จมากมายเกี่ยวกับทายาท แค่ทำภารกิจสำเร็จ ระบบก็จะให้รางวัล

สอง พรสวรรค์และพลังของลูกๆ จะถูกถ่ายทอดมาที่ตัวเขาผู้เป็นบิดา

ยิ่งไปกว่านั้น ลูกของลูก หลานเหลนโหลนของเขา พรสวรรค์และพลังก็จะถ่ายทอดมาถึงเขาด้วย

แต่จะน้อยกว่าลูกโดยตรง ทุกๆ รุ่นที่ห่างออกไป พลังที่ถ่ายทอดจะลดลงครึ่งหนึ่ง

"ระบบลูกดกเพิ่มโชคลาภ ทำภารกิจเกี่ยวกับทายาท และได้รางวัลจากระบบ?"

"แถมพรสวรรค์และพลังของลูกหลานยังถ่ายทอดมาที่ตัวข้า?"

"เหมือนเล่นเกมเลี้ยงลูกเลย มีลูก เลี้ยงลูก ทำภารกิจ ได้รางวัล"

"แต่ว่า ถ้ามีระบบนี้ รากจิตวิญญาณกับพรสวรรค์ของข้าก็จะพัฒนาขึ้น อนาคตลูกหลานเก่งกาจ ข้าก็จะเทพตามไปด้วย นอนเฉยๆ ก็เป็นเซียนได้!"

หลังจากทำความเข้าใจกับระบบ หลู่ฉางเซินก็ตื่นเต้นดีใจ แทบจะลุกขึ้นระบำส่ายสะโพกด้วยซ้ำ!

โลกใบนี้ ถ้าอยากเป็นเซียน ขั้นแรกต้องมีรากจิตวิญญาณ

รากจิตวิญญาณแบ่งเป็นเก้าระดับ

ระดับเก้าถึงเจ็ดเป็นระดับล่าง

ระดับหกถึงสี่เป็นระดับกลาง

ระดับสามถึงหนึ่งเป็นระดับสูง

เหนือระดับหนึ่งยังมีรากจิตวิญญาณระดับปฐพี ระดับสวรรค์ และรากจิตวิญญาณกลายพันธุ์ที่หายาก

ในการทดสอบพรสวรรค์ด่านแรก หลู่ฉางเซินรู้ว่าตัวเองมีรากจิตวิญญาณระดับเก้า

จัดว่าห่วยแตกสุดๆ

มีรากจิตวิญญาณระดับเก้า แล้วอยากเป็นเซียน ถือว่ายากเย็นแสนเข็ญ อนาคตมีจำกัด

แต่ตอนนี้มีระบบแล้ว ระบบลูกดกเพิ่มโชคลาภ หลู่ฉางเซินรู้สึกว่าวิถีเซียนของตัวเอง ไม่ยากอย่างที่คิด

แค่มีลูกเยอะๆ เลี้ยงลูกให้ดี สร้างตระกูลใหญ่ ตัวเองผู้เป็นบรรพชนก็จะสบายไปทั้งชาติสินะ?

"ท่านพ่อ! ท่านแม่! อย่า!"

"ไม่จริง เมื่อกี้แค่ฝันไป!"

"ฮ่าๆๆๆ! สำเร็จแล้ว ข้าเป็นเซียนแล้ว!!!"

"ไม่ นี่ก็ฝัน อย่ามาหลอกลวงข้า!"

ตอนนี้ เด็กหนุ่มสาวบนแท่นถามใจเริ่มตื่นขึ้นทีละคน เหมือนเพิ่งตื่นจากฝันร้าย ร้องโวยวาย ทำให้หลู่ฉางเซินสะดุ้ง

"หลู่ฉางเซิน เจ้าตื่นนานแล้วหรือ?" คนที่อยู่ข้างๆ เห็นหลู่ฉางเซินตื่นนานแล้ว ก็ประหลาดใจ

"ข้าก็เพิ่งตื่น"

หลู่ฉางเซินตอบ มองเด็กหนุ่มสามคน เด็กสาวสองคนที่อยู่ตรงหน้า

หงอี้ สิบหกปี รากจิตวิญญาณระดับแปด บุตรอนุของขุนนาง

หานหลิน สิบห้าปี รากจิตวิญญาณระดับเจ็ด บุตรชายครอบครัวช่างตีเหล็ก

หลี่เฟยอวี่ สิบแปดปี รากจิตวิญญาณระดับเจ็ด บุตรชายหัวหน้าพรรคฉื่อจิง

เซียวซีเยว่ สิบห้าปี รากจิตวิญญาณระดับสี่ คุณหนูตระกูลบัณฑิต

จ้าวชิงชิง สิบหกปี รากจิตวิญญาณระดับหก บุตรสาวตระกูลแพทย์

ห้าคนนี้เหมือนกับเขา เป็นต้นกล้าที่นิกายชิงอวิ๋นรับมาจากสำนักย่อยในเมือง

ระหว่างทางก็พอรู้จักกันบ้าง

แต่ความรู้จักที่ว่า มันก็แค่รวมกลุ่มกันเพราะอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคยเท่านั้น

ห้าคนนี้ฐานะต่างกันลิบลับ ยากที่จะคุยกันถูกคอ

มีแค่หานหลินที่พอสนิทกับหลู่ฉางเซินบ้าง

เพราะหลู่ฉางเซินเป็นชาวนา คุยกับหานหลินรู้เรื่องกว่า

"ข้าเหมือนจะเป็นคนแรกที่ตื่น ไม่รู้ว่าจะเข้านิกายเซียนได้หรือไม่"

หลู่ฉางเซินมองคนที่ค่อยๆ ตื่นขึ้น คิดในใจ

ถึงจะมีระบบ แต่เขาก็ยังอยากเข้านิกายชิงอวิ๋นอยู่ดี

เพราะเขาเป็นแค่ชาวนา บังเอิญได้โอกาสมาสอบเข้านิกายเซียน

ถ้าไม่ได้เข้านิกายชิงอวิ๋น การอยากเป็นเซียนก็ยากเย็นแสนเข็ญ

การบำเพ็ญเพียรต้องอาศัย 'ทรัพย์ สหาย วิชา สถานที่' ขาดอย่างใดอย่างหนึ่งไม่ได้

ทรัพย์ไม่ต้องพูดถึง

ไม่ว่าจะในโลกมนุษย์หรือโลกเซียน เงินทองต้องมาก่อน

สหายเต๋าคือสหายร่วมวิถี

วิชาคือเคล็ดวิชา วิธีบ่มเพาะ คำชี้แนะจากผู้อื่น

สถานที่คือที่บำเพ็ญเพียร

พื้นที่ทั่วไปในโลกมนุษย์ ไม่มีเส้นพลังวิญญาณ ปราณวิญญาณเบาบาง ฝึกวิชาย่อมช้า

ถ้าได้เข้านิกายชิงอวิ๋น ช่วงแรกก็ถือว่ามีครบทุกอย่างแล้ว

นี่คือเหตุผลที่คนมากมายอยากเข้านิกายเซียน

"คนที่ข้าเรียกชื่อ ออกมาข้างหน้า"

ไม่นานนัก เห็นทุกคนบนแท่นถามใจตื่นขึ้น ผู้ดูแลของนิกายชิงอวิ๋นคนหนึ่งก็ลอยขึ้นกลางอากาศ หยิบสมุดหยกออกมา เริ่มประกาศรายชื่อผู้ที่ผ่านการคัดเลือก

"จูซาน เซียวหยวน หานหลิน...เซียวซีเยว่ จ้าวชิงชิง..."

รายชื่อถูกประกาศทีละคน

คนที่ถูกเรียกชื่อ ต่างก็พากันตื่นเต้นดีใจ มองอนาคตวิถีเซียนด้วยความคาดหวัง

ส่วนคนที่ไม่ถูกเรียกชื่อ สีหน้าก็ยิ่งหม่นหมอง ผิดหวัง

"หมดแล้ว?"

หลี่เฟยอวี่หน้าเสีย เมื่อเห็นผู้ดูแลนิกายชิงอวิ๋นเก็บสมุด

"ทำไมไม่มีชื่อข้า! ?"

หงอี้ก็กัดริมฝีปาก หน้าซีดเผือด ไม่อยากจะเชื่อ

ถึงเขาจะเป็นรากจิตวิญญาณระดับแปด แต่ก็ได้ใช้เส้นสายเงินทองช่วยไว้ก่อนหน้า

"เฮ้อ!"

หลู่ฉางเซินเห็นไม่มีชื่อตัวเอง ก็ถอนหายใจ รู้สึกผิดหวัง

แต่มีระบบอยู่ ก็ไม่ถึงกับเสียใจมาก

บางคนถึงกับร้องไห้โฮออกมา

"คนที่เหลือ ออกจากนิกายไปซะ!"

ผู้ดูแลนิกายชิงอวิ๋นเอ่ยอย่างเย็นชา

เขาโบกแขนเสื้อ กลุ่มคนที่ถูกเลือกก็มีเมฆมงคลลอยขึ้นมาใต้ฝ่าเท้า และลอยขึ้นฟ้าไป

คนที่เหลือ ต่างก็มีสีหน้ามืดมน เดินจากไปอย่างไม่เต็มใจ

"หลังก้าวออกจากประตูนี้ ชีวิตก็จะเปลี่ยนไป เปลี่ยนเป็นคนละโลกกันแล้ว!"

หลายคนเดินออกจากประตูนิกายชิงอวิ๋น ร้องไห้คร่ำครวญ

ไม่ได้เข้านิกายเซียน ถึงจะเริ่มฝึกวิชา ก็เป็นแค่ผู้ฝึกตนอิสระ

ชะตากรรมต่างจากศิษย์นิกายเซียนโดยสิ้นเชิง

หงอี้เหม่อมองนิกายชิงอวิ๋นที่ปราณวิญญาณลอยฟุ้ง แสงสีรุ้งพาดผ่าน ด้วยสีหน้าไม่เต็มใจ พลางทอดถอนใจไม่หยุด

ก่อนหน้านี้ เขายังพยายามจีบเซียวซีเยว่อยู่

แต่ตอนนี้ เซียวซีเยว่มีรากจิตวิญญาณระดับสี่ สอบเข้านิกายชิงอวิ๋นได้ ส่วนเขาตกรอบ

อีกฝ่ายกลายเป็นคนที่เขาเอื้อมไม่ถึงในทันที

ในฐานะบุตรอนุของขุนนาง ต่อหน้าศิษย์นิกายเซียน ไม่มีความหมายใดๆ

แม้แต่หานหลินที่เขาดูถูก จ้าวชิงชิงที่เขาไม่สนใจ ตอนนี้ได้เข้านิกายชิงอวิ๋น อนาคตก็เป็นคนที่เขาต้องแหงนหน้ามองไปแล้ว

"ข้าควรทำอย่างไรต่อดี?"

หลู่ฉางเซินมองประตูนิกายชิงอวิ๋น สูดหายใจลึก คิดว่าต่อไปจะทำอย่างไรดี

ถึงจะมีระบบ

แต่จะใช้มัน ก็ไม่ง่าย

ช่วงแรกต้องสะสม แต่งงานมีลูก เลี้ยงลูกให้โต

ต้องใช้เวลา เงินทอง และพลังใจมากมาย

สำหรับเขาตอนนี้ มันช่างยากเย็นแสนเข็ญ

ถึงเขาจะมีรากจิตวิญญาณ แต่ก็เป็นแค่ชาวนา ไร้เงินทอง

ถ้าไม่ได้เข้านิกายเซียน รากจิตวิญญาณก็ไม่มีค่าอะไร

ตอนที่ทุกคนกำลังเดินลงจากเขา ชายวัยกลางคน สวมชุดยาวสีเขียว เดินเข้ามา มองคนที่กำลังลงจากเขา และเอ่ยขึ้น

"สหายน้อยทั้งหลาย ตระกูลหลู่แห่งเขาชิงจู๋รับบุตรเขยยี่สิบคน มีที่ดินเส้นพลังวิญญาณชั้นยอด เคล็ดวิชาเซียนให้ พวกเจ้าสนใจหรือไม่?"