บทที่ 47 ผู้ใช้อสูรแพ้ แต่สัตว์อสูรไม่แพ้นะ

บทที่ 47 ผู้ใช้อสูรแพ้ แต่สัตว์อสูรไม่แพ้นะ

ในขณะที่ลู่หยวนซึ่งเป็นผู้ใช้อสูรถูกฉี่หลิงไล่ต้อนจนมุม

สถานการณ์ของทามและหนูแสงสว่างกลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง

แม้เสือดาวโลกันตร์และอีกาทมิฬจะมีระดับสูงกว่าทามและหนูแสงสว่าง

แต่ในแง่ของศักยภาพเฉพาะตัวและศักยภาพเผ่าพันธุ์หลังติดตั้งเทมเพลต ทามและหนูแสงสว่างนั้นเหนือกว่าอย่างทาบไม่ติด

นั่นหมายความว่า แม้ระดับจะสู้ไม่ได้

แต่สมรรถภาพร่างกายและความเข้ากันได้กับพลังวิญญาณ ทามและหนูแสงสว่างกลับเหนือกว่า

สร้างเงื่อนไขให้พวกมันสามารถต่อสู้ข้ามระดับได้

ทางด้านทาม

เมื่อการต่อสู้ดำเนินไป ทามก็เริ่มจับทางรูปแบบการต่อสู้และระดับพลังคร่าวๆ ของเสือดาวโลกันตร์ได้แล้ว

ทามค่อยๆ เป็นฝ่ายได้เปรียบในสถานการณ์การต่อสู้

แม้พลังโจมตีและพละกำลังของเสือดาวโลกันตร์จะยอดเยี่ยม แต่มันไม่สามารถเจาะทะลุ “ปลอกแขน” ที่เกิดจากเส้นผมอัดพลังวิญญาณธาตุดินของทามได้เลย

เปรียบเสมือนเสือดาวโลกันตร์ต่อสู้ด้วยมือเปล่า ในขณะที่ทามมีอาวุธครบมือ!

ดังนั้น ยิ่งการต่อสู้ดุเดือดขึ้น กรงเล็บอันแหลมคมของเสือดาวโลกันตร์ก็เริ่มปรากฏรอยร้าว

และอุ้งเท้าทั้งสองข้างของมันก็เริ่มบวมแดง แสดงให้เห็นถึงความรุนแรงในการปะทะกับทาม

ส่วนทามน่ะเหรอ นอกจากผมร่วงไปบ้างเล็กน้อย มันแทบไม่ได้รับบาดเจ็บเลย

มิหนำซ้ำ ยิ่งคุ้นชินกับรูปแบบการต่อสู้นี้ พลังการต่อสู้ของมันก็ยิ่งน่ากลัวขึ้นเรื่อยๆ

เห็นเพียงเส้นผมที่พันรอบแขนทาม เกิดการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยอีกครั้ง

ทามควบคุมเส้นผมพลังวิญญาณธาตุดิน ให้เส้นผมบางส่วนตั้งชันขึ้นกลายเป็นหนามแหลมปกคลุมทั่วท่อนแขน

เสือดาวโลกันตร์มองหนามแหลมบนแขนทาม แล้วเริ่มรู้สึกปวดฟันตุบๆ

ลำพังแค่รับมือปกติมันก็แทบจะไม่ไหวอยู่แล้ว นี่ทามยังเล่น “อัปเกรดไอเทม” กลางวงอีกเหรอ

เอ็งอัปเกรดของไม่ต้องกลับไปที่บ่อน้ำพุเหรอฟะ! นี่มันโกงกันซึ่งๆ หน้าชัดๆ!

เสือดาวโลกันตร์รู้ตัวว่าสถานการณ์เริ่มอันตราย จึงแหงนหน้ามองขึ้นไปด้านบน

ตอนนี้มันทำได้แค่ฝากความหวังไว้ที่อีกาทมิฬ ให้รีบเอาชนะคู่ต่อสู้แล้วลงมาช่วยมัน

แต่พอเงยหน้ามอง เสือดาวโลกันตร์ถึงกับอึ้ง

ที่เพดานห้อง จากเดิมที่หนูแสงสว่างทำได้แค่พัวพันกับอีกาทมิฬ

ตอนนี้กลายเป็นหนูแสงสว่างไล่กวดอีกาทมิฬไปทั่ว

อีกาทมิฬทำได้แค่หลบหลีกและป้องกัน แทบหาจังหวะสวนกลับไม่ได้เลย

เพราะหนูแสงสว่างเริ่มคุ้นชินกับการใช้ “โซล” และ “เดินชมจันทร์” ในการต่อสู้แล้ว

ยิ่งหนูแสงสว่างใช้ทักษะการต่อสู้คล่องแคล่วขึ้น การเคลื่อนไหวของมันก็ยิ่งคาดเดายากและพิสดารมากขึ้น

แม้แต่อีกาทมิฬที่มีการรับรู้สูงและสายตาดีเยี่ยมในที่มืด ก็เริ่มตามความเร็วของหนูแสงสว่างไม่ทัน

สำหรับสัตว์อสูรสายความเร็วอย่างมัน การตามความเร็วคู่ต่อสู้ไม่ทัน หมายความว่ามันพลาดได้แค่ครั้งเดียว ในขณะที่หนูแสงสว่างพลาดได้นับครั้งไม่ถ้วน

เสือดาวโลกันตร์เห็นสภาพเพื่อนร่วมทีม ก็รู้ทันทีว่าพึ่งพาอีกาทมิฬไม่ได้แล้ว

มันหันกลับมามองทาม และทามเองก็สังเกตเห็นสถานการณ์ด้านบนเช่นกัน

เยี่ยมมาก เพื่อนร่วมทีมพึ่งพาได้ ตัวมันเองก็ไม่ต้องกังวลเรื่องไปช่วยเพื่อนแล้ว

เมื่อหมดห่วง ทามก็กระแทกหมัดทั้งสองเข้าหากันที่หน้าอก เสียงหินกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว

ทามส่งยิ้มสดใสให้เสือดาวโลกันตร์ ก่อนจะพุ่งตัวออกไปเปิดฉากโจมตีอีกครั้ง

เสือดาวโลกันตร์ไม่มีทางเลือก ได้แต่โอดครวญในใจแล้วกัดฟันสู้ต่อ

มันกระโดดลอยตัวขึ้นสูง รวบรวมพลังใจทั้งหมดตะปบกรงเล็บใส่กลางกระหม่อมทาม

ทามยกแขนซ้ายขึ้นขวางเหนือศีรษะทันที

ปัง!

กรงเล็บของเสือดาวโลกันตร์กระแทกเข้ากับแขนของทามอย่างจัง

แรงปะทะมหาศาลทำให้แผ่นหินใต้เท้าทามแตกร้าวทันที รอยร้าวแผ่กระจายออกไปนับไม่ถ้วน ก่อนที่พื้นจะยุบตัวลงเป็นหลุม

การโจมตีอันทรงพลังของเสือดาวโลกันตร์ ถูกทามรับไว้ได้อย่างสบายๆ

ทามเงยหน้ามองเสือดาวโลกันตร์ที่อยู่เหนือหัว แล้วยิ้มกว้างจนเห็นฟัน

เสือดาวโลกันตร์เห็นดังนั้น ก็สัมผัสได้ถึงลางร้ายทันที แต่เวลานี้คิดจะหนีก็สายไปเสียแล้ว

พรึ่บ!

เสียงเหมือนฟืนไม้แห้งลุกไหม้ดังขึ้น เส้นผมที่พันรอบแขนทามเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างน่าตกใจ

เริ่มจากเส้นผมบนหัว ทามเปลี่ยนสีผมเป็นสีแดงไล่ลงมาจนถึงเส้นผมที่แขน

ไม่ใช่แค่เปลี่ยนสี แต่มาพร้อมกับความร้อนระอุ

เส้นผมทุกเส้นราวกับเปลวไฟที่กำลังลุกโชน

เสือดาวโลกันตร์สัมผัสได้ถึงความร้อนที่ส่งผ่านมายังอุ้งเท้าทันที

รูม่านตาของมันเบิกกว้าง ความหวาดกลัวแล่นพล่านในใจ

ขณะที่มันกำลังจะถอยหนี หมัดสีแดงเพลิงก็พุ่งเสยเข้าที่ปลายคางของมันอย่างรุนแรง

อาภรณ์ภายนอก · ไฟ · หมัดระเบิดเพลิง!

ตูม!

หมัดที่ห่อหุ้มด้วยเปลวไฟ กระแทกเข้าเต็มคางของเสือดาวโลกันตร์

พร้อมกับแสงไฟสว่างจ้าและแรงระเบิด ร่างของเสือดาวโลกันตร์ปลิวละลิ่วกลิ้งไปกับพื้นหลายตลบกว่าจะหยุดนิ่ง

สภาพของเสือดาวโลกันตร์ตอนนี้ดูน่าเวทนามาก ขนสีดำบนหัวไหม้เกรียม ควันลอยโขมง ส่งกลิ่นเหม็นไหม้คละคลุ้งไปทั่ว

แต่นั่นยังไม่แย่ที่สุด ที่แย่ที่สุดคือขนบริเวณคางหายไปเกือบหมด เผยให้เห็นผิวหนังสีแดงสดที่ถูกไฟลวกจนพุพอง

สภาพเนื้อแตกหนังเปิด ดูเหมือนโดนระเบิดอัดหน้ามาเต็มๆ

ทามมองดูเสือดาวโลกันตร์ที่โดนหมัดเดียวจอดนอนนิ่งไปกับพื้น แล้วชูสองกำปั้นขึ้นฟ้า คำรามด้วยความสะใจ

“อ๊บ!!!”

ทาม VS เสือดาวโลกันตร์, ทาม ชนะ!

ที่เพดานห้อง อีกาทมิฬที่เอาแต่หนีหัวซุกหัวซุนก็มาถึงขีดจำกัดแล้วเช่นกัน

หลังจากหลบหลีกติดต่อกัน ในที่สุดมันก็เปิดช่องว่างให้หนูแสงสว่างจนได้

ขณะที่มันทิ้งระยะห่างจากหนูแสงสว่างได้ราว 10 เมตร จู่ๆ หนูแสงสว่างก็เหยียบอากาศรัวๆ

ท่วงท่าเดินชมจันทร์อันงดงามผสานกับขนที่เปล่งประกาย ทำให้หนูแสงสว่างในตอนนี้ดูราวกับดาวตก พุ่งไล่ตามอีกาทมิฬมาด้วยความเร็วสูงพร้อมหางแสงสว่างวาบ

อีกาทมิฬเห็นท่าไม่ดี ก็ตัดสินใจเลิกหนี

แววตาเปลี่ยนเป็นดุดัน มันกางปีกออกแล้วกระพืออย่างแรง

ทันใดนั้น ขนนกจำนวนนับไม่ถ้วนที่คมกริบเหมือนกริชก็พุ่งออกมา สาดซัดเข้าใส่หนูแสงสว่างราวกับพายุ

มองดูพายุขนมีดตรงหน้า หนูแสงสว่างเผยรอยยิ้มเกียจคร้าน

คาถาแสงแฟลช!

แสงสว่างจ้าปรากฏขึ้นกะทันหัน แสงที่บาดตานั้นทำให้อีกาทมิฬที่เกลียดแสงสว่างต้องหลับตาลงโดยสัญชาตญาณ

ฟุ่บ!

เสียงแหวกอากาศดังขึ้น อีกาทมิฬสัมผัสได้ถึงความผิดปกติทันที

มันหันกลับไปมอง เห็นหนูแสงสว่างปรากฏตัวขึ้นที่ด้านหลังของมันในพริบตา

หนูแสงสว่างชูนิ้วขึ้น แล้วแทงสวนเข้าไปที่ปีกข้างหนึ่งของมันอย่างแรง

ฉึก...

ดัชนีพิฆาตอันคมกริบของหนูแสงสว่าง เจาะปีกของอีกาทมิฬจนเป็นรูเลือดขนาดใหญ่

“ก๊า!!!”

อีกาทมิฬร้องเสียงหลง ร่างร่วงหล่นลงมาจากกลางอากาศอย่างทุลักทุเล

หนูแสงสว่างร่อนลงมาตาม ยืนประจันหน้ากับอีกาทมิฬ มองมันด้วยสายตาเรียบเฉย

อีกาทมิฬพยายามจะดิ้นรนลุกขึ้น แต่ปีกข้างหนึ่งบาดเจ็บสาหัส ทำให้มันสูญเสียความสามารถในการต่อสู้ไปแล้วอย่างชัดเจน

สุดท้าย อีกาทมิฬทำได้เพียงมองดูหนูแสงสว่างส่ายหัวเดินจากไป ด้วยแววตาที่หม่นหมอง

หนูแสงสว่าง VS อีกาทมิฬ, หนูแสงสว่าง ชนะ!

ในขณะเดียวกัน การต่อสู้ระหว่างลู่หยวนกับฉี่หลิงก็ใกล้จะจบลง

เนื่องจากฉี่หลิงทิ้งกริชไป ทำให้ลู่หยวนคาดเดายากขึ้นว่าการโจมตีไหนของจริง การโจมตีไหนหลอก

บวกกับทักษะการต่อสู้ที่เป็นรองฉี่หลิง ลู่หยวนจึงทำได้แค่หลบหนีอย่างทุลักทุเลในเวลาไม่นาน

ใบหน้ามีรอยฟกช้ำดำเขียว สภาพดูไม่ได้เลยทีเดียว

ช่วยไม่ได้ ถ้าเรื่องฝีปากลู่หยวนอาจจะสู้ไหว แต่ถ้าเรื่องหมัดมวย เขาคงสู้ฉี่หลิงไม่ได้จริงๆ นั่นแหละ!

ฉี่หลิงต้อนลู่หยวนจนมุม ปิดตายทุกช่องทางหนี

“หนีสิไอ้เวร หนีไปอีกสิ?”

“ถุย~”

ลู่หยวนถ่มเลือดในปากทิ้ง ใช้มือเช็ดมุมปาก แล้วเงยหน้าขึ้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย

เห็นปฏิกิริยาของลู่หยวน ฉี่หลิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง สีหน้าเปลี่ยนเป็นย่ำแย่ทันที

ที่ข้างเท้าของลู่หยวน มีสัตว์อสูรสองตัวปรากฏตัวขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

พวกมันคือ ทามและหนูแสงสว่าง

ฉี่หลิงหันขวับไปมอง ก็เห็นเสือดาวโลกันตร์และอีกาทมิฬนอนหมดสติอยู่บนพื้น อารมณ์ดิ่งลงเหวทันที

ลู่หยวนมองเธอแล้วยิ้มพูดว่า “ถึงฉันที่เป็นผู้ใช้อสูรจะแพ้ แต่สัตว์อสูรของฉันไม่ได้แพ้นะ...”

จากนั้นลู่หยวนก็ชูสามนิ้วขึ้นมา พูดเสริมว่า “... 3 รุม 1 ตอนนี้เธอจะยอมแพ้เอง หรือจะให้พวกเราซ้อมจนกว่าจะยอมแพ้?”

ฉี่หลิงมองท่าทางอวดดีของลู่หยวน กัดริมฝีปากแน่นด้วยความแค้น

เป็นแบบนี้ทุกที เป็นแบบนี้ทุกทีเลย!

ทุกครั้งที่เธอมีโอกาสจะสั่งสอนไอ้เวรนี่ ก็มักจะมีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้นเสมอ!

ฉี่หลิงกรีดร้องด้วยความโกรธแค้นในใจ

จู่ๆ ลู่หยวนก็หยิบนาฬิกาพกออกมา แกว่งไปมาในมือ

“ฉันทนมือทนเท้าเธอมาได้ 2 นาที ฉันจะให้โอกาสเธอ... ถ้าเธอทนมือทนเท้าพวกเราได้ 2 นาที ฉันจะยอมปล่อยเธอไป ยุติธรรมดีไหม?”

ฉี่หลิงมองลู่หยวนและสัตว์อสูรข้างกายเขา สีหน้าบิดเบี้ยวพูดว่า “3 รุม 1 นายกล้าพูดว่ายุติธรรมเหรอ?”

“ฉันบอกว่ายุติธรรม มันก็คือยุติธรรม เธอ... ไม่มีสิทธิ์เลือก”

สิ้นเสียง ลู่หยวนยิ้มกว้าง พา “ลูกสมุน” สองตัวเดินย่างสามขุมเข้าหาฉี่หลิงที่ถอยกรูดไปเรื่อยๆ

3 รุม 1 งานนี้เธอยังจะพลิกเกมได้อีกเหรอ?

ตลกน่า~

(จบบท)