บทที่ 19 เดินทางถึงสถานที่สอบร่วม

บทที่ 19 เดินทางถึงสถานที่สอบร่วม

หน้าประตูโรงเรียนมัธยมผู้ใช้อสูรที่ 1

มีรถบัสสองคันจอดรออยู่หน้าประตู ข้างรถมีกลุ่มนักเรียนกำลังจับกลุ่มคุยกันอย่างสนุกสนาน

จางเสี่ยวจวินที่กำลังคุยกับเพื่อนข้าง ๆ จู่ ๆ ก็เหลือบไปเห็นร่างที่คุ้นเคย

เขาจึงโบกมือตะโกนเรียกอย่างดีใจทันที “ลู่หยวน ทางนี้!”

ได้ยินเสียงเรียกชื่อ ลู่หยวนก็หันไปตามเสียงนั้น

ขนาดตัวของจางเสี่ยวจวินนั้นโดดเด่นสะดุดตามาก ทำให้ลู่หยวนหาตัวเขาเจอในฝูงชนได้ทันที

เนื่องจากลู่หยวนมาถึงเป็นคนสุดท้าย การปรากฏตัวของเขาจึงดึงดูดสายตาคนรอบข้าง

แต่พอทุกคนเห็นการแต่งกายของลู่หยวน ก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้

“ฮ่าฮ่าฮ่า! ลู่หยวน นายจะไปสอบร่วมหรือจะไปเข้าค่ายเนี่ย แบกหม้อใบใหญ่ขนาดนั้นไปทำไม!”

“เปิดหูเปิดตาจริง ๆ เป็นครั้งแรกที่เห็นผู้ใช้อสูรพกหม้อไหกะละมังไปเพียบขนาดนี้ ตกลงนายเป็นพ่อครัวหรือเป็นผู้ใช้อสูรกันแน่เนี่ย”

เจอกับเสียงหัวเราะของเพื่อน ๆ ลู่หยวนก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างเอือมระอา ขี้เกียจจะตอบโต้

แต่อาจารย์ผู้ควบคุมทีมอย่างเสิ่นเหยียน เมื่อเห็นการแต่งกายของลู่หยวน นอกจากจะไม่หัวเราะแล้ว กลับหรี่ตาลงอย่างครุ่นคิด

‘เจ้าหนูนี่ หรือว่าจะได้รับการยอมรับจากซูเมิ่งแล้ว?’

เสิ่นเหยียนมองลู่หยวนที่ถูกเพื่อน ๆ รุมล้อมเคาะหม้อเคาะไหบนตัวเล่น ในใจก็นึกสงสัยขึ้นมา

เพราะสภาพของลู่หยวนตอนนี้ ชัดเจนว่าเตรียมตัวมาเป็นผู้ใช้อสูรสายอาหาร

และในโรงเรียนมัธยมผู้ใช้อสูรที่ 1 ผู้ใช้อสูรสายอาหารมีเพียงหนึ่งเดียวคือซูเมิ่ง

ปีก่อน ๆ แม้ซูเมิ่งจะรับนักเรียนมาดูแลบ้าง แต่นักเรียนส่วนใหญ่ก็ทนไม่ไหว หาทางย้ายออกจากฝ่ายพลาธิการกันหมด

ลู่หยวนน่าจะเป็นนักเรียนคนแรกที่ดูเหมือนจะได้รับการยอมรับจากซูเมิ่ง

เรื่องนี้ทำให้เสิ่นเหยียนสนใจในตัวลู่หยวนมาก เพราะการที่จะได้รับการยอมรับจากคนหยิ่งยโสอย่างซูเมิ่งได้ เจ้าหนูนี่ต้องมีพรสวรรค์ด้านผู้ใช้อสูรสายอาหารไม่น้อยเลยทีเดียว

คิดได้ดังนั้น เสิ่นเหยียนก็เดินตรงเข้าไป

“พวกเธอ แต่ละคนก็มีเส้นทางของตัวเอง ดูแลตัวเองให้ดีเถอะ”

จางเสี่ยวจวินที่กำลังยกหม้อดำของลู่หยวนเล่นเวทอยู่ ได้ยินเสียงเสิ่นเหยียนก็สะดุ้งโหยง ตัวสั่นด้วยความกลัว

เขารีบคืนหม้อให้ลู่หยวน แล้วกลับเข้าไปยืนในแถวทันที

เห็นได้ชัดว่าเขากลัวเสิ่นเหยียนขนาดไหน

“เธอชื่อลู่หยวนใช่ไหม?”

ลู่หยวนเงยหน้ามองเสิ่นเหยียนที่ยืนอยู่ตรงหน้า

“ใช่ครับ”

“พยายามเข้าล่ะ อาจารย์ซู... เก่งมากนะ”

“ผมทราบครับ ผมเคารพอาจารย์ซูมาก”

เดิมทีเสิ่นเหยียนอยากจะพูดอะไรอีก แต่คงเพราะวางมาดขรึมมานานจนชิน เลยไม่รู้จะพูดอะไรต่อ สุดท้ายเลยเลิกราไป

หลังจากเหตุการณ์แทรกซ้อนเล็ก ๆ นี้ เพื่อน ๆ แม้จะสงสัยในการแต่งตัวของลู่หยวน แต่ก็ไม่มีใครเข้ามาล้อเลียนเขาอีก

เนื่องจากห้อง 10 มีลู่หยวนแค่คนเดียว เขาเลยต้องนั่งรถคันเดียวกับห้องอื่น

สุดท้าย ลู่หยวนก็ได้ขึ้นรถบัสคันที่นั่งรวมห้อง 1 ถึงห้อง 5

ชั้น ม.6 ห้องหนึ่งมีนักเรียนแค่สิบกว่าคน รถบัสสองคันก็ขนนักเรียนทั้งชั้นไปได้หมด

“เสี่ยวลู่ มานี่! นั่งตรงนี้!”

จางเสี่ยวจวินกวักมือเรียกลู่หยวนไปนั่งข้าง ๆ อย่างกระตือรือร้น ซึ่งลู่หยวนก็ไม่ได้ปฏิเสธ

เพราะคนที่นี่เขารู้จักไม่กี่คน คนที่สนิทที่สุดก็มีแค่จางเสี่ยวจวินนี่แหละ

พอลู่หยวนนั่งลง ก็เพิ่งสังเกตเห็นว่าคนที่นั่งอยู่อีกฝั่งของทางเดิน คือสาวสวยผู้เย็นชาและร่ำรวยอย่าง ฉินเยว่ซวง

ฉินเยว่ซวงปรายตามองลู่หยวนแวบหนึ่ง แล้วก็เลิกสนใจ หันไปลูบหัวจิ้งจอกจันทราสีเงินที่อยู่บนตักต่อ

โอเค หยิ่งได้ใจ...

กับผู้หญิงที่เหมือนก้อนน้ำแข็งเดินได้แบบนี้ ลู่หยวนก็ขี้เกียจจะยุ่งด้วย

“อ๊บ!”

ทันใดนั้น ทามที่นั่งอยู่บนหัวลู่หยวนก็ร้องออกมาอย่างดีใจ

แล้วกระโดดไปเกาะพนักพิงเบาะหน้าฉินเยว่ซวง

ทามเสยผมอย่างเจ้าชู้ แล้วส่งสายตาหวานเชื่อมให้จิ้งจอกจันทราสีเงินของฉินเยว่ซวง

จิ้งจอกจันทราสีเงินชำเลืองมองทามแวบหนึ่ง แล้วหันก้นให้ นอนหันหลังให้ทามซะอย่างนั้น

“กลับมานี่เลย อย่าไปทำตัวน่าขายหน้า”

ทามดูจะไม่รู้สึกรู้สา แถมยังพยายามจะดิ้นหนีเพื่อกระโดดไป ‘จีบสาว’ ต่อข้าง ๆ จิ้งจอกจันทราสีเงิน

ช่วยไม่ได้ ลู่หยวนเลยต้องจับเจ้าตัวที่เข้าวัยเจริญพันธุ์เร็วเกินไปตัวนี้ ยัดใส่พื้นที่ผู้ใช้อสูร

“ฮ่าฮ่าฮ่า! สัตว์อสูรของนายนี่ตลกชะมัด”

“อย่าพูดถึงเลย ฉันปวดหัวจะตายอยู่แล้ว”

ลู่หยวนจัดของเสร็จก็นั่งลงข้างจางเสี่ยวจวิน

“ไม่เจอกันเดือนเดียว นายไม่ธรรมดาเลยนะ กลายเป็นผู้ใช้อสูรสายอาหารไปซะแล้ว”

“นายรู้จักผู้ใช้อสูรสายอาหารด้วยเหรอ?!”

ลู่หยวนมองเพื่อนด้วยความแปลกใจ

“ล้อเล่นรึเปล่า นายคิดว่าบ้านฉันทำอะไร บ้านฉันขายเวย์โปรตีนสัตว์อสูรนะ ในแง่หนึ่งก็ถือเป็นผู้ใช้อสูรสายอาหารแขนงหนึ่งเหมือนกัน แค่เมื่อกี้ฉันนึกไม่ถึงเฉย ๆ”

“พอมองย้อนกลับไป จะไม่รู้ได้ไงว่าที่นายแบกหม้อดำนั่นหมายถึงอะไร”

ลู่หยวนถึงบางอ้อ ที่แท้เขาก็ประเมินความรู้รอบตัวของพวกลูกคนรวยต่ำไปสินะ

“แต่ผู้ใช้อสูรสายอาหารที่ยังใช้เครื่องครัวโบราณแบบนายเนี่ยหาดูยากแล้วนะ เพราะเดี๋ยวนี้ส่วนใหญ่เขาไปจับมือกับบริษัทยา พัฒนาเป็นผู้ใช้อสูรสายอาหารยุคใหม่กันหมดแล้ว”

ลู่หยวนเริ่มสนใจขึ้นมาทันที

“ผู้ใช้อสูรสายอาหารยุคใหม่คืออะไร?”

“จะพูดยังไงดีล่ะ นายเข้าใจง่าย ๆ ว่า เป็นพวกที่ทิ้งเครื่องครัวแบบดั้งเดิมและความรู้เรื่องการทำอาหารที่ยุ่งยาก แล้วหันไปพึ่งพาเทคโนโลยีและเครื่องจักร เพื่อลดขั้นตอนการจัดการอาหารสัตว์อสูรให้ง่ายขึ้น”

“ต่างจากผู้ใช้อสูรสายอาหารแบบดั้งเดิม ผู้ใช้อสูรสายอาหารยุคใหม่แบบนี้มีเกณฑ์เริ่มต้นต่ำกว่า เห็นผลเร็วกว่า หรือจะพูดว่าขอแค่มีความรู้เรื่องอาหารนิดหน่อย ก็ทำอาหารสัตว์อสูรที่มีประสิทธิภาพได้ทันที”

“แต่อาหารแบบนั้น ประสิทธิภาพน่าจะธรรมดามากเลยสินะ”

จางเสี่ยวจวินมองลู่หยวนด้วยความทึ่ง ไม่คิดว่าเขาจะมองเห็นข้อเสียของผู้ใช้อสูรสายอาหารยุคใหม่ได้ทะลุปรุโปร่งขนาดนี้

“ใช่ อาหารสัตว์อสูรที่ทำโดยผู้ใช้อสูรสายอาหารยุคใหม่ ประสิทธิภาพด้อยกว่าแบบดั้งเดิมเยอะ แต่... มันสู้เรื่องความสะดวกและรวดเร็วไม่ได้ไง คนส่วนใหญ่เลยมองว่านี่คือทิศทางอนาคตของผู้ใช้อสูรสายอาหาร”

ลู่หยวนนิ่งคิดตาม

ในหัวเขาปรากฏภาพนักวิทยาศาสตร์กลุ่มหนึ่งใช้เครื่องจักรหั่นวัตถุดิบสัตว์อสูร และตรวจสอบส่วนผสม

พูดกันตามตรง วิธีการแบบนี้แม้จะเห็นผลเร็ว

แต่เพราะขาดกระบวนการลงมือปฏิบัติจริง ทำให้ผู้ใช้อสูรสายอาหารยุคใหม่เหล่านั้น ขาดประสบการณ์เมื่อเทียบกับผู้ใช้อสูรสายอาหารแบบดั้งเดิม

เพราะต่อให้เป็นวัตถุดิบชนิดเดียวกัน ก็อาจมีความเปลี่ยนแปลงที่เกิดจากเวลาตาย สถานที่ตาย หรือสาเหตุการตายที่แตกต่างกัน

และความเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ บางครั้งก็ละเอียดอ่อนมากจนเครื่องจักรตรวจจับไม่ได้

ในเวลาแบบนี้ การจะดึงประสิทธิภาพของวัตถุดิบออกมาให้ได้มากที่สุด สิ่งเดียวที่พึ่งพาได้คือประสบการณ์และทักษะของผู้ใช้อสูรสายอาหารเอง

แต่ก็ต้องยอมรับว่า เมื่อเทียบกับวิธีดั้งเดิม การผสมผสานเทคโนโลยีเข้ากับการทำอาหารแบบนี้ เกณฑ์เริ่มต้นต่ำกว่าและเข้าถึงได้ง่ายกว่าจริง ๆ

แต่เรื่องพวกนี้... เกี่ยวอะไรกับเขาล่ะ

ด้วยเทมเพลตเสี่ยวตางเจียที่มี ลู่หยวนถูกกำหนดให้มีศักยภาพบนเส้นทางสายดั้งเดิมมากกว่าอยู่แล้ว

เนื่องจากสถานที่สอบร่วมเป็นค่ายทหารในเขตนอกเมือง การเดินทางครั้งนี้จึงใช้เวลานานพอสมควร ลู่หยวนขี้เกียจดูวิว เลยหลับบนรถซะเลย

รถบัสวิ่งมาตลอดสองชั่วโมง ผ่านการเดินทางอันยาวนาน ในที่สุดก็ถึงจุดหมาย

“นักเรียนทุกคน ถึงสถานที่สอบร่วมแล้ว”

ลู่หยวนลืมตาขึ้น มองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความอยากรู้

สิ่งที่ปรากฏแก่สายตา คือฐานทัพที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งเทคโนโลยี

และท่ามกลางฐานทัพที่ทันสมัยนี้ ก็มีสัตว์อสูรหลากหลายรูปร่างเดินขวักไขว่ไปมา

ทำให้บรรยากาศไซไฟนี้ แฝงไปด้วยกลิ่นอายแฟนตาซี

‘ที่นี่ คือแนวหน้าการต่อสู้ระหว่างมนุษย์และสัตว์อสูรสินะ...’

ลู่หยวนเดินลงจากรถ มองกำแพงสูงตระหง่านเบื้องหน้า แล้วอดทอดถอนใจในใจไม่ได้

(จบตอน)