บทที่ 15 ความแข็งแกร่งของผู้ใช้อสูรสายอาหาร

บทที่ 15 ความแข็งแกร่งของผู้ใช้อสูรสายอาหาร

พร้อมกับการปรากฏของแสงจ้า กลิ่นหอมอันน่าหลงใหลของอาหารก็ฟุ้งกระจายไปทั่วห้องครัว

วินาทีที่กลิ่นหอมและแสงสว่างปรากฏขึ้น ซูเมิ่งก็ตกอยู่ในภวังค์ทันที

ชั่วพริบตา ซูเมิ่งรู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังอยู่ในสวรรค์แห่งอาหาร มีนางฟ้าตัวน้อยบินวนเวียนอยู่รอบกาย ทำให้เธอไม่อาจถอนตัวได้

ลู่หยวนมองซูเมิ่งที่เอามือปิดหน้าด้วยท่าทางเคลิบเคลิ้ม ในใจรู้สึกภาคภูมิใจอย่างมาก

ขนาดซูเมิ่งที่เป็นผู้ใช้อสูรสายอาหารยังถูก ‘อาหารที่เปล่งแสงได้’ ของเขาพิชิตใจได้สำเร็จ ความสำเร็จนี้เต็มเปี่ยมจริง ๆ!

ด้วยความอยากรู้ ลู่หยวนก็หันไปมองผัดพริกหยวกหมูเส้นสูตรพิเศษที่เขาเพิ่งทำเสร็จ

[อาหาร: ผัดพริกหยวกหมูเส้นสูตรพิเศษ]

[ระดับ: ทองแดง]

[คุณภาพ: สมบูรณ์แบบ]

[สรรพคุณ: เมื่อรับประทาน สามารถเพิ่มพละกำลังและความอดทนให้กับสิ่งมีชีวิตระดับทองแดง 5 ดาวลงไป]

[ผลข้างเคียง: ไม่มี]

เมื่อเห็นคุณสมบัติของผัดพริกหยวกหมูเส้นสูตรพิเศษ ลู่หยวนก็ตกตะลึง

ต้องรู้ก่อนว่า อาหารที่สามารถปรับปรุงสมรรถภาพร่างกายแบบนี้ ลู่หยวนเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก

วัตถุดิบจากสัตว์อสูร + เทคนิคการทำอาหารของเสี่ยวตางเจีย กลับสร้างผลลัพธ์ที่ทรงพลังขนาดนี้

นี่สินะ อาหารสัตว์อสูรของโลกใบนี้!

วินาทีนี้ ลู่หยวนเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมผู้ใช้อสูรสายคหกรรมถึงถูกแยกออกมาเป็นอาชีพเฉพาะในโลกนี้ได้

ในขณะเดียวกัน ซูเมิ่งที่เคลิบเคลิ้มอยู่ครู่หนึ่ง ก็แทบไม่ได้ถามอะไรลู่หยวนเลย

เธอใช้ตะเกียบคีบผัดพริกหยวกหมูเส้นสูตรพิเศษขึ้นมาทันที

เมื่อผัดพริกหยวกหมูเส้นเข้าปาก ดวงตาของซูเมิ่งก็เบิกกว้าง สีหน้าแดงระเรื่อ

‘อะ... อร่อยเกินไปแล้ว!’

ในฐานะผู้ใช้อสูรสายอาหาร ซูเมิ่งสาบานได้เลยว่า พลังวิญญาณในผัดพริกหยวกหมูเส้นจานนี้ แม้จะไม่ใช่ปริมาณที่มากที่สุดในบรรดาอาหารสัตว์อสูรที่เธอเคยกิน แต่รสชาติคือที่สุดเท่าที่เคยกินมาแน่นอน

เนื้อสัตว์อสูรผสมผสานกับพริกหยวกได้อย่างลงตัว ทำให้เธอไม่เพียงไม่รู้สึกถึงความฝาดของเนื้อสัตว์อสูร แต่กลับรู้สึกถึงความเด้งดึ๋งสู้ฟันแทน

ไม่เพียงแค่นั้น ซูเมิ่งยังสัมผัสได้ถึงความหวานหอม ความกรอบและความนุ่มของพริกหยวกหมูเส้นที่ถูกดึงออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ

‘สมบูรณ์แบบ สมบูรณ์แบบจริง ๆ!’

ซูเมิ่งให้คะแนนเต็มกับผัดพริกหยวกหมูเส้นจานนี้โดยไม่ลังเล

ไม่รอช้า ซูเมิ่งยกจานขึ้นมา แล้วโซ้ยแหลกทันที

ไม่ถึงสองนาที ซูเมิ่งก็จัดการผัดพริกหยวกหมูเส้นทั้งจานจนเกลี้ยง

แถมเธอยังเลียจานด้วยความเสียดาย ท่าทางหิวโหยนั่น... ทำให้ลู่หยวนอดนึกถึงฉากในหนังผู้ใหญ่บางเรื่องที่เคยดูในชาติก่อนไม่ได้

กลางดึก ห้องครัว ครูนักเรียน สาวแว่นสุดเอ๋อ...

องค์ประกอบครบถ้วนเลยแฮะ!

“เธอทำได้ยังไง!”

“อะไรนะครับ?”

ขณะที่ลู่หยวนกำลังขำไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ จู่ ๆ ซูเมิ่งก็ถามขึ้น

“ฉันถามว่าเธอทำให้อาหารเปล่งแสงได้ยังไง?”

ลู่หยวนไม่คิดว่าซูเมิ่งจะถามคำถามนี้ หลังจากประมวลความทรงจำของเสี่ยวตางเจียในหัวกับความพิเศษของโลกผู้ใช้อสูรแล้ว

จึงตอบไปว่า “นั่นเป็นเพราะผมกักเก็บพลังวิญญาณของหมูป่าบรรพกาลไว้ในผัดพริกหยวกหมูเส้นได้ทั้งหมดครับ แสงนั่นเป็นปรากฏการณ์ที่เกิดจากพลังวิญญาณในวัตถุดิบทำปฏิกิริยากับพลังวิญญาณรอบ ๆ ครับ”

ซูเมิ่งคิดตามแล้วก็รู้สึกว่าลู่หยวนพูดมีเหตุผล พยักหน้าแล้วพูดว่า “จริงด้วย พลังวิญญาณในอาหารกับตัวอาหารผสมผสานกันอย่างลงตัว จะดึงดูดพลังวิญญาณอิสระรอบ ๆ ก็ไม่แปลก แล้วซอสที่เธอใส่ตอนสุดท้าย ดูเหมือนจะเป็นมะเขือเทศสูตรพิเศษสินะ ไม่เพียงแต่ช่วยชูรสชาติอาหาร แต่ยังช่วยลดความบ้าคลั่งในเนื้อสัตว์อสูรได้ด้วย เป็นไม้ตายที่ยอดเยี่ยมมาก”

ได้ยินซูเมิ่งวิเคราะห์ซอสหวานสูตรพิเศษที่เขาใส่ตบท้ายได้จากการมองเพียงปราดเดียว ลู่หยวนก็นับถือมาก

มะเขือเทศสูตรพิเศษที่มีพลังวิญญาณธาตุน้ำนั้น ลู่หยวนต้องค้นหาในครัวอยู่นานกว่าจะเจอ

เป้าหมายก็เพื่อใช้ลดทอนความบ้าคลั่งของพลังวิญญาณธาตุดินในเนื้อหมูป่าบรรพกาลนั่นเอง

ซูเมิ่งที่ได้สติกลับคืนมา มองลู่หยวนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอยากรู้ทันที

แม้ลู่หยวนจะเข้ามาอยู่ฝ่ายพลาธิการได้หนึ่งเดือนแล้ว แต่ซูเมิ่งเพิ่งตระหนักว่าเธอไม่เคยทำความรู้จักเขาจริง ๆ เลย

เวลาส่วนใหญ่เธอทุ่มเทให้กับการวิจัยอาหาร

เรื่องในครัวก็ยกให้สัตว์อสูรจัดการ

แต่ดูเหมือนว่าเธอจะพลาดอะไรไปเยอะเลย

ถ้าวันนี้เธอไม่นึกครึ้มอกครึ้มใจเดินมาที่ครัว เธอคงไม่รู้เลยว่าในฝ่ายพลาธิการของเธอ มีคนทำอาหารเรืองแสงได้ด้วย

“เธอคงไม่เคยกินอาหารระดับเงินสินะ?”

“เอ่อ... ไม่ครับ ไม่เคย”

ซูเมิ่งลุกขึ้นยืนด้วยความพึงพอใจ หยิบผ้ากันเปื้อนข้างครัวมาผูกเอวอย่างคล่องแคล่ว

จากนั้น เธอก็รวบผมที่ยุ่งเหยิงมัดเป็นหางม้าอย่างทะมัดทะแมง

“ในฐานะอาจารย์ การแย่งอาหารนักเรียนกินดูจะเสียมารยาทไปหน่อย ในเมื่อฉันแย่งอาหารเธอไปแล้ว ฉันก็ควรจะตอบแทนด้วยอาหารในระดับเดียวกัน”

“ฉันไม่มีเทคนิคแพรวพราวแบบเธอ ทำอาหารเรืองแสงไม่ได้ แต่อาจารย์อย่างฉันก็ไม่ใช่ไม้ประดับนะ วันนี้อาจารย์จะเปิดหูเปิดตาให้เธอเห็นว่าโลกของผู้ใช้อสูรสายอาหารจริง ๆ มันเป็นยังไง”

พูดจบ ซูเมิ่งก็สะบัดมือ ซากสัตว์อสูรประเภทนกขนาดประมาณสามเมตรถูกโยนออกมาจากพื้นที่ผู้ใช้อสูรของเธอ

พื้นที่ผู้ใช้อสูร นอกจากจะใส่สัตว์อสูรแล้ว ยังสามารถใส่ซากสัตว์อสูรได้ด้วย

ทันทีที่ซากนี้ปรากฏ ลู่หยวนสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุอย่างรุนแรง

ราวกับว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่ซากสัตว์อสูร แต่เป็นก้อนไฟขนาดใหญ่

“เด็ก ๆ ออกมาทำงานได้แล้ว”

พร้อมกับเสียงหัวเราะเบา ๆ ของซูเมิ่ง สัตว์อสูรทั้งสี่ตัวก็ปรากฏกายข้างกายเธอ

หมีพงไพร ลิงหลายกร หนอนขนมากขา หมึกยักษ์ศิลา

สี่สหายแห่งห้องครัวปรากฏตัวอีกครั้ง

พวกมันมองลู่หยวนด้วยความสงสัยก่อน แล้วหันไปมองซูเมิ่งรอคำสั่ง

“เอาล่ะทุกคน ลงมือได้ เรามาทำอาหารอร่อย ๆ ให้นักเรียนของฉันรู้หน่อยว่า อาจารย์คนนี้ไม่ได้มีดีแค่ชื่อ”

หมีพงไพร: “โฮก (จัดไป)!”

ลิงหลายกร: “เจี๊ยก (โอเค)!”

ชั่วพริบตา ห้องครัวยามดึกก็กลับมาคึกคักอีกครั้ง

และนี่เป็นครั้งแรกที่ลู่หยวนได้เห็นพวกหมีพงไพรจัดการกับวัตถุดิบระดับเงิน

ก่อนหน้านี้วัตถุดิบในครัวส่วนใหญ่เป็นแค่ระดับเหล็กดำ แม้แต่ระดับทองแดงยังหาดูได้ยาก

ลู่หยวนสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า วัตถุดิบสัตว์อสูรระดับเงิน ไม่เพียงแต่มีพลังวิญญาณที่น่ากลัวกว่า แต่ความแข็งแกร่งของร่างกายก็เหนือกว่าสัตว์อสูรระดับทองแดงไปไกล

แต่สัตว์อสูรระดับเงินตัวนี้ กลับกลายเป็นเพียงซากศพวางอยู่ตรงหน้าซูเมิ่งและพรรคพวก

ซูเมิ่งและเหล่าสัตว์อสูรแบ่งงานกันชัดเจน สัตว์อสูรทั้งสี่รับผิดชอบจัดการวัตถุดิบ ส่วนซูเมิ่งรับผิดชอบการปรุงรส

ไม่นาน ไก่เปลวเพลิง สัตว์อสูรระดับเงิน ก็ถูกจัดการเรียบร้อยและวางอยู่บนเตาย่าง

ตอนที่พวกหมีพงไพรจัดการไก่เปลวเพลิง ลู่หยวนสัมผัสได้ถึงความแตกต่างระหว่างสัตว์อสูรและผู้ใช้อสูรอีกครั้ง

สำหรับสัตว์อสูรพวกนี้ สัตว์อสูรระดับเงินก็ไม่ต่างจากวัตถุดิบทั่วไป จัดการได้อย่างง่ายดาย

ไก่เปลวเพลิงคงฝันไม่ถึงว่า ตัวมันที่เป็นสัตว์อสูรธาตุไฟ สุดท้ายจะต้องมาถูกย่างอยู่บนกองไฟกลายเป็นไก่ย่างเสียเอง

และเมื่อถึงขั้นตอนนี้ ซูเมิ่งก็แสดงคุณค่าของความเป็นผู้ใช้อสูรสายอาหารออกมาในที่สุด

ซูเมิ่งควบคุมไฟอย่างเชี่ยวชาญ และคอยโรยเครื่องเทศสูตรพิเศษลงไปเรื่อย ๆ

ไม่นาน กลิ่นหอมเย้ายวนก็ลอยฟุ้งไปทั่วห้องครัว

หลังจากผ่านการย่างอย่างพิถีพิถันนานครึ่งชั่วโมง ไก่ย่างหอมฉุยก็ถูกยกขึ้นโต๊ะ

ซูเมิ่งเช็ดมือ ยิ้มแล้วพูดว่า “ไก่ย่างเปลวเพลิง เชิญชิมได้จ้ะ”

ลู่หยวนมองไก่ย่างเปลวเพลิงจานนั้น ไม่ได้รีบลงมือ แต่ตรวจสอบข้อมูลของมันดูก่อน

[ไก่ย่างเปลวเพลิง]

[ระดับ: เงิน]

[คุณภาพ: ชั้นเลิศ]

[สรรพคุณ: เมื่อรับประทาน สามารถเพิ่มความเข้ากันได้กับธาตุไฟ และเพิ่มความเร็วเล็กน้อย]

[ผลข้างเคียง: หากรับประทานมากเกินไป อาจติดพิษไฟอ่อน ๆ ต้องพักฟื้นสามวัน]

เป็นอาหารที่เพิ่มสเตตัสได้อีกแล้ว...

เมื่อเห็นว่าอาหารจานนี้เพิ่มความเข้ากันได้กับธาตุไฟ ลู่หยวนก็นึกอะไรขึ้นมาได้

วินาทีถัดมา ลู่หยวนก็ปล่อยทามออกมาจากพื้นที่ผู้ใช้อสูร

“อาจารย์ซูครับ ให้สัตว์อสูรของผมกินด้วยได้ไหมครับ?”

“ถ้าเธอไม่กลัวมันท้องแตกตาย ก็เอาสิ”

“ขอบคุณครับ”

มองดูทามที่ยังนอนหงายท้องหลับปุ๋ยอยู่ ลู่หยวนก็ตบพุงป่อง ๆ ของมันดังป้าบ

“ไอ้เจ้าทึ่ม ตื่นมากินมื้อดึกได้แล้ว!”

“อ๊บ!”

ทามสะดุ้งตื่นสุดตัว มองไปรอบ ๆ เห็นทุกคนกำลังจ้องมองตัวเอง เจ้าตัวเล็กก็ทำหน้างง

นี่มัน... สถานการณ์อะไรกันเนี่ย?!

(จบตอน)