ตอนที่ 20 ผี

สึนาเดะไม่เชื่อว่าผีมีอยู่จริง เธอคิดว่าผีนั้นคงเป็นเพียงแค่คาถานินจาหรือคาถาลวงตาในโลกของเธอ เธอเคยได้ยินว่ามีคนมากมายต่างพูดถึงผีแต่เธอกลับไม่เคยเห็นเลยสักตัว เธอก็เลยดูถ่ายทอดสดของฮารุอย่างสนใจ

“ท่านสึนาเดะ ท่านกำลังดูอะไรกันอยู่หรอค่ะ?”ชิสึเนะก็ถามออกมา เธอนั้นกำลังอุ้มตันตันในขณะที่มองอุปกรณ์แปลกในมือของอาจารย์ของเธออย่างสงสัย เธอรู้ว่าอาจารย์ของเธอได้อุปกรณ์นี้มากเมื่อตอนที่อาจารย์ของเธอชนะพนัน และเธอยังรู้ถึงตัวตนของกลุ่มแชทอันลี้ลับอีกด้วย ซึ่งเธอนั้นอยากจะเข้าร่วมด้วยแต่อาจารย์ของเธอบอกว่าในกลุ่มยังไม่มีวิธีเชิญคนเข้ากลุ่มเลย

สึนาเดะก็บอกเธอว่าให้อดทน  ซึ่งชิซึเนะก็ทำได้เพียงพยักหน้า ชิซึเนะก็มองไปที่หน้าจอและมองเห็นชายหนุ่มอันหล่อเหลา “ว้าว เขาช่างหล่อจริงๆเลย”

สึนาเดะก็พยักหน้า “ใช่แล้ว”เธอก็เห็นด้วยว่าฮารุกะที่อยู่ในวิดีโอถ่ายทอดสดนั้นหล่อมาก

“เขากำลังทำอะไรหรอค่ะ?”ชิสึเนะก็รู้สึกสงสัย

สึนาเดะก็บอกเธอว่าชายหนุ่มคนนี้อยากจะซื้อบ้านแต่บ้านหลังนั้นกลับเป็นบ้านผีสิง เขานั้นได้ถามทุกคนในกลุ่มว่ามีวิธีช่วยเขาบ้างใหม

ชิสึเนะก็รู้สึกประหลาดใจ “ผะ-ผี!

“ชี่ๆ ดูเหมือนเขากำลังขึ้นชั้นสองอยู่หน่ะ ฉันคิดว่าของจริงมันอยู่ในนี้”สึนาเดะพูดออกมา

ชิสึเนะและตันตันก็พยักหน้าแล้วเฝ้าดูถ่ายทอดสดอยู่เงียบๆ

--

ฮารุก็ขึ้นไปชั้นสอง ในครั้งนี้เขาก็ได้รับการทักทายโดยเสียงนี้อีกครั้ง แต่ในครั้งนี้มันดังกว่าเดิม

“ช่วยเราด้วย!”

“ออกไป!”

“อย่าอยู่ที่นี่!!”

“อย่าฆ่าพวกเราเลย!!”

*ปั้ง ปั้ง*

ฮารุได้ยินเสียงเด็กกรีดร้องและเสียงคนทุบประตูจากภายใน “ฉันได้ยินว่าก่อนหน้านี้มีเด็กสามคนได้ตายลงที่นี่เพราะเกิดคดีปล้นขึ้นในบ้านหลังนี้ ฉันคิดว่ามันคงเป็นสาเหตุที่ทำให้บ้านหลังนี้กลายเป็นบ้านผีสิง” จากนั้นเขาก็ได้ไปที่ประตูช้าๆและต้องการจะเปิดประตู  ซึ่งฮารุนั้นได้เมินเฉยกินโทกิและคุโรเนโกะที่บอกให้เขาอย่าเปิด

กินโทกิ “หยุด! หยุด! อย่าเปิดประตู!”

คุโรเนโกะ “ไม่! ในนั้นเต็ม!ไปด้วยวิญญาณชั่วร้าย! อย่าเปิดนะ!”

ฮารุก็มองไปที่แชทและมองเห็นเวทย์ใหม่ที่ยาจิมะส่งให้เขา “ตำนานแห่งเมือง?”

ยาจิมะ “@ฮารุกะ ข้าว่าเจ้าควรจะอ่านหนังสือเล่มนั้นก่อนจะเข้าไปในห้อง”

กินโทกิ “อืม @ยาจิมะพูดถูกแล้ว! อ่านคาถาและคำร่ายพวกนั้นก่อนที่นายจะเข้าไปในห้อง!”

คุโรเนโกะ “โถ่!! นายไม่กลัวถูกสาบหรือไงหะ??”

ฮารุก็เปิดหนังสือแล้วอ่านก่อนสักพัก เขานั้นเข้าใจในแนวคิดของหนังสือเล่มนี้แต่เขาไม่สามารถใช้มันได้ทันทีเนื่องจากเขาไม่ได้มีเวลาให้ใช้มากนัก เขารู้สึกได้ว่าผีพวกนั้นต้องการจะเปิดประตู เขาจึงส่งเสียงดูถูกใส่พวกผี ‘พวกแกคิดว่าฉันกลัวงั้นหรอ?’จากนั้นเขาก็ได้เปิดประตูเลยตรงๆ และมองเห็นสิ่งที่กรีดร้อง ทุบประตู ข่วนประตูในบ้านนี้อย่างต่อเนื่อง  ซึ่งก็คือเงาดำทั้งสามที่อยู่ตรงหน้าเขาซึ่งพวกมันดูหวาดกลัวมากๆ  เขาใช้โทรศัพท์มองจึงได้มองเห็นใบหน้าของเด็กทั้งสามที่แสดงสีหน้าหวาดกลัว

“ช่วยเราด้วย!!”

“อย่าฆ่าเราเลย!!”

“ออกไป!!”

ฮารุก็มองผีเหล่านี้ที่ร้องให้ออกมาเป็นเลือดและแสดงสีหน้าหวาดกลัว เขาไม่มั่นใจว่ามันจะได้ผลหรือไม่แต่เขาก้ได้ตัดสินใจใช้เวทมนตร์แสงดู

แสงนั้นเป็นสิ่งที่ศักดิ์สิทธิ์มากและมันยังเป็นจุดอ่อนของสิ่งชั่วร้ายทั้งหลาย

ฮารุได้สร้างลูกบอลแสงออกมาแล้วปล่อยออกไปใส่ผีพวกนั้น บอลแสงของเขานั้นมีขนาดเท่าลูกฟุตบอลซึ่งมันได้พุ่งเข้าไปหาผีเหล่านั้นอย่างรวดเร็ว เขารู้ว่าพวกผีเหล่านี้ไม่ได้มีพิษมีภัยซึ่งพวกเขาก็แค่หน้ากลัวเท่านั้น เขารู้ว่าผีพวกนี้ก็คือเด็กสามคนที่ถูกฆ่าในคดีปล้นที่เกิดขึ้นในอดีต เขารู้สึกโกรธมากเมื่อนึกถึกโจรที่ฆ่าเด็กๆอันใสซื่อบริสุทธิ์แต่เขากลับไม่สามารถทำอะไรได้เนื่องจากเหตุการณ์มันเกิดขึ้นในอดีต

ฮารุอยากจะปลดปล่อยให้เหล่าผีพวกนี้ไปสรวงสวรรค์ แต่เขานั้นก็ไม่สามารถทำได้ ต่อมาเขาก็มองเห็นรูปลักษณ์ของทั้งสามคนที่ค่อยๆเปลี่ยนไป จากนั้นเขาก็มองเห็นเด็กทั้งสามคนที่ดูหวาดกลัวกำลังกอดกันและกัน

“พี่ ช่วยพวกเราด้วย!!”

“ได้โปรด อย่าทำร้ายเราเลย!!”

“พี่!!”

ฮารุทำได้เพียงยิ้มออกมาอย่างอบอุ่นแล้วพูดออกไปว่า “อย่ากลัวไปเลย ฉันไม่ทำร้ายพวกเธอหรอก”

“จริงหรอ?”

“พี่ชาย พี่จะไม่ทำร้ายพวกเราจริงหรอ?”

ฮารุก็พยักหน้าแล้วพูดออกไป “แน่นอน ฉันไม่ทำหรอก” เขาก็ครุ่นคิดว่าเขาจะสามารถลูบแก้มของเด็กพวกนี้ได้หรือไม่ เขาจึงได้เดินไปหาทั้งสามคนและลูบแก้มของพวกเขา ซึ่งมือเขาก็ได้ปกคลุมไปด้วยแสงอันอุ่น บางทีสิ่งนี้อาจจะสามารถทำให้เด็กพวกนี้ใจเย็นลงได้

ดูเหมือนว่าทั้งสามคนจะใจเย็นลงมากเมื่อพวกเขาพูดว่าพี่ชายตรงหน้าของเขานั้นใจดีมากและพวกเขายังรู้สึกชอบตอนที่ฮารุลูบแก้มพวกเขา

“พี่ชาย ผมขอร้องอะไรหน่อยได้ใหม?”

ฮารุก็พยักหน้า “แน่นอน บอกฉันมาเลย”ฮารุตัดสินใจว่าจะซื้อบ้านหลังนี้เนื่องจากเขาสามารถทำให้ผีในบ้านหลังนี้เชื่อฟังได้

“พี่ช่วยพี่สาวของเราได้ใหม?”

“ใช่แล้ว ได้โปรดเถอะ ช่วยพี่สาวของเราที พี่ชาย!”

“ตอนนี้พี่สาวของพวกเรากลัวมาก ได้โปรดช่วยเธอด้วย!”

ฮารุก็ประหลาดใจที่พวกเขาทั้งสามมีพี่สาว เขาไม่รู้ว่าพี่สาวของเด็กพวกนี้เป็นใคร เขาจึงได้ตัดสินใจถามออกไป “แล้วพี่สาวของพวกเธอมีชื่อว่าอะไรหรอ?”

“เธอชื่อว่า นากามูระ ยูริ”

“ได้โปรดตามหาเธอด้วย พี่ชาย”

ฮารุก็ครุ่นคิดอยู่สักพัก ซึ่งเขารู้ว่าการตามหาเธอบนอินเตอร์เน็ตนั้นเป็นสิ่งที่ง่ายมาก เขาจึงได้พยักหน้าให้เด็กๆแล้วพูดไปว่า “ฉันจะตามหาเธอเอง ไม่ต้องกังวล พวกเธออยากได้ขนมใหม? ฉันจะไปซื้อให้”เขารู้ว่าทั้งสามเป็นเด็ก แม้ว่าทั้งสามคนจะตายไปแล้วแต่พวกเขาก็ยังคงมีนิสัยแบบเดิมอยู่ เขารู้ดีว่าไม่มีเด็กคนใหนเกลียดขนม