19-ผู้โค่นล้มพระเจ้า[ฟรี18/3/2561]

ใบหน้าของโรดี้ซีดขาว เขามองไปที่โครงกระดูกที่พึ่งพูดภาษามนุษย์และเขากำลังจะกรีดร้องอีกรอบ!!

"คะ...คะ.......คะ.....คุณ.......คุณ...." โรดี้รู้สึกว่าปากของเขาสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ มันเป็นเรื่องที่พอเข้าใจได้คนส่วนใหญอาจจะเป็นลมหรือช๊อคตายได้หากเขาเจอโครงกระดูกที่เดินพร้อมกับพูดได้แบบปกติเหมือนมนุษย์ในเวลากลางคืน

"คุณปะ..เป็นใคร?" โรดี้รวบรวมความกล้าก่อนจะถามออกไป

"เป็นใคร?" ขากรรไกรของโครงกระดูกขยับไปมา"นายยังคิดว่าฉันยังเป็นคนที่มีชีวิตอยู่งั้นหรอ?"

โรดี้ขยับตัวหนีเล็กน้อย คงมีแต่พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าเจ้านี่จะโจมตีเมื่อไหร่

"คุณคือตัวอะไรกันแน่?" ถึงแม้ว่าปากของเขาจะถามคำถามแต่สายตาของเขาจับจ้องไปที่ดาบบนพื้น จะดีมากหากดาบมันอยู่ในมือของเขาตอนนี้

"นายต้องการดาบงั้นหรอ?" โครงกระดูกพูดออกมาเบาๆ แต่โรดี้ที่ได้ยินนั้นดีดตัวออกมาตามสัญชาตญาณ

"รู้ไ้ด้ยังไง?" โครงกระดูกเหยียดมือมันลงไปหยิบดาบและโยนให้โรดี้ โรดี้คว้าดาบอย่างไม่ยากเย็นและตั้งท่าป้องกัน

"นายคิดที่จะต่อสู้กับฉันหรือไม่?" โครงกระดูกมองไปที่โรดี้ ขากรรไกรของมันก็ค่อยๆขยับ โรดี้รู้สึกว่าขาเขาอ่อนแรงและใบหน้าซีดจางเขารวบรวมความกล้าถามไปอีกครั้ง

"นายเป็นตัวอะไรกันแน่?"

"ฉันคือสเกลตันมีชื่อว่าแอนดี้" เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "นายไม่สามารถสู้กับฉันได้ นายอ่อนแอเกินไป"

"แอนดีี้?สเกลตันมีชื่อด้วยหรอ?" โรดี้แทบไม่เชื่อที่เขาได้ยิน

"ทำไมละ?" เสียงของสเกลตันดูไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ ทำไมสเกลตันถึงมีชื่อไม่ได้?

"ทำไมฉันถึงจะมีชื่อไม่ได้ละ? ชื่อนี้ได้มาจากเจ้านายของฉันเอง ดังนั้นมันจึงไม่มีอะไรผิด การกระทำของเจ้านายฉันเป็นสิ่งที่ถูกต้องเสมอ"

"เจ้านาย?" โรดี้ถามต่อ "ในกรณีนี้ใครเป็นเจ้านายของนายละ คนที่ชื่อนิโคลหรือเปล่า?"

"ใครคือนิโคล?เจ้านายฉันไม่ได้มีชื่อนั้น"  สเกลตันพูดด้วยน้ำเสียงปกติ แต่ปรระโยคต่อมามันแทบทำให้โรดี้สลบไปด้วยอาการตกใจ

"เจ้านายของฉันมีชื่อว่าตานตง!" สเกลตันพูดด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ

ตานตง?

ปราชญ์ตานตง!!

นี่มันเป็นเพียงเรื่องตลกเรื่องหนึ่ีงใช่ไหม?

หนึ่งในมรดกของตานตงที่ทิ้งเอาไว้คือโครงกระดูกพูดได้แถมมีชื่อ?

โรดี้เคยได้ยินมาว่าพ่อมดหรือจอมเวทย์ที่ทรงพลังสามารถทำบางอย่างกับสิ่งของได้ นอกจากนี้ยังมีพวกพ่อมดทางเหนือที่สามารถเปลี่ยนโครงกระดูกให้เป็นทหารได้

ถ้าเป็นเรื่องจริงที่มันเป็น'มรดก'ที่ถูกทิ้งไว้โคยตานตงจริงๆ(โรดี้ไม่ได้เรียกว่าคนแต่ใช้สรรพนามที่เป็นสิ่งของแทน)มันคือโครงกระดูกอายุ200ปีจริงๆใช่ไหม?

เมื่อความคิดนี้โผล่ขึ้นมาในหัว ใบหน้าของโรดี้ก็ซีดลงกว่าเดิม บางทีเจ้ากระดุกนี่อาจจะไม่ได้สร้างขึ้นมาจากเวทย์?(พลังเวทย์ที่ใส่ไว้ให้ย้อนกลับไปได้ถึงตอนที่ตานตงยังอยู่ก็200กว่าปีมาแล้ว)

ฉะนั้นสิ่งที่เป็นไปได้เพียงอย่างเดียวคือเจ้ากระดูกนี่ยังคงมีชีวิต โครงกระดูกมีชีวิต!!

พระเจ้า!!

ตานตงได้สร้างสิ่งมีชีวิตแปลกๆทิ้งไว้!!

ใบหน้าที่ซีดขาวของโรดี้จ้องมองไปที่สเกลตันที่บอกว่าตัวเองชื่อแอนดี้

"นะ...นายถูก'สร้าง'ขึ้นโดยตานตงงั้นหรอ?" โรดี้เน้นคำว่า'สร้าง'เป็นพิเศษ

"แม่นแล้วบะหล้า"  พระเจ้าช่วย!!

ไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากร้องไห้ เจ้าสิ่งนี้ทำลายทฤษฎีและความเชื่อเกี่ยวกับเวทย์มนต์ในจักรวรรดิลงอย่างย่อยยับ

โรดี้ยังคงจำสิ่งแรกที่อาจารย์พูดตอนเขาเข้าเรียนวิชาแรกได้

'พระเจ้าเท่านั้นที่สร้างชีวิต'

ประโยคนี้หมายความว่ายังไงนะหรอ? มันหมายความว่าทุกชีวิตถูกสร้างขึ้นโดยพระเจ้า!! ผู้ยิ่งใหญ่และทรงฤทธานุภาพ!! ทุกสิ่งอย่างสร้างขึ้นโดยพระองค์

พระเจ้า!มีเพียงพระองค์เท่านั้นที่สามารถสร้างชีวิต!

แม้ว่ามนุษย์จะฉลาด สามารถเรียนรู้และสร้างสิ่งต่างๆได้มากมาย แต่มนุษย์ไม่สามารถสร้างชีวิตขึ้นมาจากอากาศได้!!

การคลอดออกมาจากครรภ์มารดานั้นไม่ถูกนับรวม เพราะมนุษย์ถือว่ามันเป้นเพียงการเลียนแบบและสร้างขึ้นมาจากการใช้ผลงานดั้งเดิมของพระเจ้าเท่านั้น

นี่คือเหตุผลที่ศาสนศาสตร์ได้บัญญัติเอาไว้ในกฎของจักรวรรดิว่าพระเจ้านั้นเป็นผู้สร้างทุกสิ่งอย่าง มีเพียงพระองค์เท่านั้นที่สามารถสร้างชีวิตได้

แต่ตอนนี้จอมปราชญ์ตานตงได้ทำลายความจริงอันเป็นนิรันด์นี้ไปแล้วจริงหรือ?

"นะ....นาย.....นายอยู่ที่นี่มาโดยตลอดเลยหรอ?" โรดี้กลืนน้ำลาย

"ถูกต้อง.."แอนดี้พูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยพอใจนัก" เจ้านายบอกว่าฉันไม่สามารถออกไปข้างนอกได้ หากมีคนอื่นเห็นฉันเข้ามันจะเป็นปัญหาใหญ่เอาได้"

"ปัญหา..." โรดี้คิ้วกระตุก

มันไม่ใช่ปัญหาแต่มันคือโครตอภิมหาปัญหาเลยละถ้ามีคนรู้ว่าตานตงสามารถสร้างชีวิตขึ้นมาจากความว่างเปล่าได้ ถึงแม้ว่าตานตงจะเป็นจอมปราชญ์รวมถึงจอมเวทย์ที่ได้รับการเชิดชูในจักรวรรดิมาเป็นเวลานานหลายร้อยปีแล้วก็ตาม หากมีคนรู้เขาก็อาจจะถูกมองว่าเป็นพวกนอกรีตและถูกจับแขวนคอ

แม้จักรพรรดิเองก็ไม่สามารถช่วยเขาได้

มันไม่ใช่เรื่องตลกที่มนุษย์เดินดินไปท้าทายอำนาจของพระผู้เป็นเจ้า

มันคือการทำลายความเชื่อ

"นายอยู่ที่นี่มาตลอด200ปี....ทั้ง200ปี?" โรดี้รู้สึกว่าสมองของเขากำลังจะแตก

"ไม่รู้สิ ฉันก็แค่อยู่ในนี้มาโดยตลอดแค่นั้น"

"แล้วคนที่เข้ามาที่นี่ไม่มีใคร รู้ว่านายอยู่ในนี้เลยงั้นหรอ?"

เสียงของแอนดี้เปลี่ยนไป" เจ้านายได้สอนวิธีจำศีลให้ฉัน ตราบใดที่ฉันไม่ต้องการจะตื่นขึ้นมาก็ไม่มีใครสามารถหาฉันพบได้"

"ฉันต้องโชคดีแค่ไหนกันเนี้ย" โรดี้คร่ำครวญ แอนที่ที่ได้ยินโรดี้บ่นว่าเขาต้องโชคดีแค่ไหนถึงเจอแอนดี้ แอนดี้ก็หัวเราะจนกระดูกลั่น

"อันที่จริงที่ฉันกล้าคุยกับนายเพราะนายมีกลิ่นของเจ้านายฉันอยู่ หน้ากากนั้นเป็นของเจ้านายฉัน! ถ้าฉันไม่เห็นว่าคุณสวมมันอยู่ฉันก็จะปล่อยให้คุณผ่านไปไม่ได้สนใจอะไรอีก"

เมื่อได้ยินเรื่องที่แอนดี้พูดเขาจับไปที่ใบหน้าตนเองและร้องไห้ออกมาด้วยความกลัว

"นายหมายถึง'รอยยิ้มของพระเจ้า'ที่น่าสยดสยองนี่ใช่ไหม ตานตงเคยสวมมันงั้นหรอ?"  แต่ทันใดนั้นเองตาของโรดี้ก็สว่างขึ้น

"แล้วนายพอรู้วิธีใช้มันไหม ?"

หัวใจของโรดี้เต็มไปด้วยความหวัง เขาอาจจะสามารถกำจัดหูยาวเหมือนกระต่ายนี่ออกไปได้

แต่ประโยคถัดมานั้นทำให้โรดี้หน้ามืดเลยทีเดียว

"นายไม่รู้รึไง? เจ้าหน้ากากนี่ใส่ได้เพียงครั้งเดียวและคนเดียวที่ถอดมันได้คือเจ้านายของฉันนั้นเอง!"

เจ้านายของแอนดี้?

ตานตงตายไปแล้วถึง200กว่าปีตอนนี้แม้แต่กระดูกของเขาคงเป็นปุ๋ยไปแล้ว

โรดี้รู้สึกเข่าอ่อนก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนพื้น

ทำไมเขาช่างโชคร้ายแบบนี้ เกิดมาก็มีปานดำบนหน้าขนาดใหญ่หลังจากทำลายมันลงได้ก็มีหูประหลาดๆมาแทนที่