ตอนพิเศษ บทที่: 705 (ฟรี)

หลังจากสามารถเกลี้ยกล่อมราชาและราชินีมังกรทั้งสามได้สำเร็จ จอร์จกับเซินกงเป่าจึงอาศัยรอยแยกที่อ้าวหรุนเปิดไว้ บุกตรงเข้าสู่ใจกลางค่ายผนึกโซ่มังกรของวังมังกรทะเลตะวันออก

เมื่อมาถึง ภาพเบื้องหน้าทำให้ทั้งสองต้องชะงัก รอบด้านเต็มไปด้วยลาวา และเสาใหญ่หลายต้นที่เต็มไปด้วยลวดลายค่ายผนึก บนแต่ละเสาพันรอบด้วยมังกรยักษ์ที่ส่งพลังของตนเข้าสู่ค่ายผนึกเพื่อคงอำนาจของมันไว้

ตรงกลางสุดคือเสาหินขนาดมหึมาที่เป็น "แกนพลังหลัก" ของค่ายผนึกนั้น และมังกรที่พันอยู่บนเสานั้นก็คืออ้าวกวง ราชามังกรแห่งทะเลตะวันออก และยังเป็นผู้คุมพลังหลักของค่ายนี้ด้วยตนเอง

จอร์จเหลือบมองเสานั้นแล้วรู้สึกถึงพลังที่ไม่ธรรมดา

เมื่อรู้ถึงพลังของผู้มาเยือน อ้าวกวงก็ลืมตาขึ้น สายตาเต็มไปด้วยความสงสัย

เซินกงเป่าจึงเล่าทุกอย่างให้ฟัง ทั้งเหตุการณ์ที่อู๋เหลียงเซียนอ๋งบุกเฉิงถังกวน รวมถึงแผนการใหม่ที่จอร์จเสนอ

อ้าวกวงฟังจบก็ถอนหายใจยาว เขารู้แล้วว่าอู๋เหลียงเซียนอ๋งไม่เคยคิดจะไว้ชีวิตเผ่ามังกร แต่ต้องการหลอมพวกเขาเป็นยาเซียนทั้งหมด เขาจึงตอบตกลงที่จะร่วมมือ

จอร์จที่ยืนมองอยู่ในเงามืดก็พยักหน้าเบาๆ เขารู้ดีว่าการให้เซินกงเป่าเป็นคนพูดนั้นได้ผลมากกว่า เพราะอ้าวกวงย่อมไว้ใจเซินกงเป่ามากกว่าคนนอกอย่างเขา ที่สำคัญ อ้าวกวงไม่เคยภักดีต่อสวรรค์หรือสำนักฉั่นเจียวอย่างแท้จริง แต่ที่ยอมสยบก็เพื่อปกป้องเผ่ามังกรเท่านั้น

เมื่อเห็นว่าสำนักฉั่นเจียวจะทำลายพวกตนอย่างเลือดเย็น การร่วมมือกับจอร์จก็เป็นหนทางเดียวที่เหลืออยู่

อ้าวกวงแปลงร่างเป็นมนุษย์และกล่าวขอบคุณจอร์จ เพราะหากไม่ใช่จอร์จที่โน้มน้าวราชาและราชินีมังกรทั้งสามให้หันมาร่วมมือกัน เผ่ามังกรคงต้องรับเคราะห์จากแผนที่อู๋เหลียงเซียนอ๋งวางไว้แน่ๆ

จากนั้นอ้าวกวงจึงข้ามรอยแนกที่อ้าวหรุนเปิดไว้ไปปรากฏตัวต่อหน้าราชาและราชินีมังกรทั้งสามที่เฉินถังกวน

เมื่อทั้งสามเห็นอ้าวกวง แววตาก็เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและความชิงชัง แม้พวกเขาจะยอมร่วมมือในแผนของจอร์จแล้ว แต่ความแค้นที่ถูกพี่ชาย "ทรยศ" เมื่อพันปีก่อนยังคงฝังลึก พวกเขาไม่เคยลืมการถูกส่งลงคุกนรกใต้ทะเล ต้องทรมานนับพันปี

พวกเขารู้ดีว่าอ้าวกวงทำเพื่อรักษาเผ่ามังกรทั้งเผ่า แต่ "รู้" ไม่ได้หมายความว่า "ยกโทษให้" เพราะสุดท้าย พวกเขาคือผู้ที่ถูกเลือกให้เป็น "เครื่องสังเวย" โดยไม่ได้ยินยอม

เมื่อเห็นสายตานั้น อ้าวกวงจึงคุกเข่าลงตรงหน้า "อ้าวฉิน… อ๋าวชุน… อ้าวหรุน... ข้าผิดไปแล้ว!"

ประโยคนั้นทำให้ทั้งสามชะงัก ไม่ใช่เพราะคำพูด แต่เพราะภาพของราชามังกรผู้สูงศักดิ์ที่แทบไม่เคยก้มหัวให้ใคร กลับคุกเข่าต่อหน้าน้องๆ ของตนเอง

"ข้าเคยคิดว่าหากเรายอมจำนน ยอมก้มหัวต่อสวรรค์ วันหนึ่งเราจะได้รับความไว้วางใจ และพวกเจ้าจะได้เป็นอิสระอีกครั้ง ข้าโง่เขลาเกินไป หากตอนนั้นเราร่วมมือกันสู้ต่อ อาจจะมีทางรอดอีกแบบก็ได้"

น้ำเสียงของอ้าวกวงเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด ทำให้ตาทั้งสามเริ่มแดงก่ำ

อ้าวหรุนกัดฟันพูดทั้งน้ำตา "อย่าคิดว่าข้าจะยกโทษให้! ข้าไม่มีวันให้อภัยเจ้าตลอดชีวิตนี้!"

อ้าวกวงกลับยิ้มอย่างอ่อนโยน "เจ้าจะไม่ให้อภัยก็ถูกแล้ว ข้าไม่ได้หวังให้พวกเจ้าลืมอดีต เพียงแค่ขอให้มองว่าเราคือเผ่ามังกรเหมือนกัน มาร่วมมือกันต่อต้านอู๋เหลียงเซียนอ๋งและสวรรค์ เพื่ออนาคตเผ่าพันธุ์เรา"

อ้าวหรุนสูดลมหายใจลึกก่อนเชิดหน้าขึ้น "อย่าคิดว่าข้าทำเพราะเห็นเจ้าเป็นพี่ใหญ่ ข้าทำเพื่อตัวข้าเอง!"

จอร์จหัวเราะ "สมกับเป็นผู้นำเผ่ามังกร รู้ว่าจะก้มหัวและจะรุกยังไงให้ได้ผล"

เพราะอ้าวกวงเข้าใจดีว่าเพื่อให้เผ่ามังกรรวมใจได้อีกครั้ง ต้องเริ่มจากการก้มหัวยอมรับความผิดเสียก่อน และเขาก็ทำได้อย่างสมบูรณ์แบบ