ตอนพิเศษ บทที่: 704 (ฟรี)
ตอนพิเศษ บทที่: 704 (ฟรี)
ในใจของอู๋เหลียงเซียนอ๋งนั้น ไม่มีทางยอมปล่อยเซินเจิ้งเต้าเป็นอันขาด เพราะนอกจากแผนการหลอมเผ่ามังกรเป็นยาเซียนเพื่อเพิ่มพลังให้ศิษย์สำนักฉั่นเจียวแล้ว เขายังมีแผนสำคัญยิ่งกว่านั้น แผนที่จะทำให้สำนักฉั่นเจียวกลายเป็นสำนักอันดับหนึ่งในศึกหงสือปังที่จะมาถึง หากสำเร็จ สำนักเจี้ยวเจี้ยว ที่เคยทัดเทียมกันมาจะตกต่ำอย่างสิ้นเชิง
หัวใจของแผนนี้ก็คือเซินกงเป่า ที่สนิทสนมกับศิษย์สำนักเจี้ยวเจี้ยว อู๋เหลียงเซียนอ๋งจึงต้องการควบคุมเซินกงเป่า และเซินเจิ้งเต้าก็คือหลักประกันที่สำคัญที่สุดในแผนนั้น เขาไม่มีทางปล่อยไปแน่นอน ส่วนเผ่ามังกร ค่อยจัดการทีหลังก็ยังไม่สาย
เซินกงเป่าโกรธจนตัวสั่น เขารู้ดีว่าอีกฝ่ายกำลังใช้พ่อของตนเป็นตัวประกัน แต่ในสถานการณ์นี้ เขาไม่อาจเดิมพันด้วยชีวิตของพ่อได้
ขณะลังเล เสียงของจอร์จ ก็ดังขึ้นในใจ "อย่าเพิ่งกังวล ตอนนี้ยอมรับไว้ก่อนเพื่อประคองสถานการณ์ ข้ามีวิธีช่วยพ่อเจ้ากลับมา"
เซินกงเป่าจึงตอบตกลงอย่างจำใจ
อู๋เหลียงเซียนอ๋งหัวเราะอย่างผู้ชนะ "ฮ่าๆ ไม่เสียแรงที่เป็นศิษย์น้องของข้า วันนี้ข้าต้องกลับไปจัดสอบเลื่อนขั้นเป็นเซียน เจอกันในอีกสามวันที่วังอี้ชิง"
เขาทิ้งถ้อยคำที่ดูเหมือนให้สัญญา แต่แท้จริงแล้วเป็นเพียงคำลวงเพื่อถ่วงเวลาเท่านั้น เพราะเมื่อกลับไป เขาจะหาทางจัดการทุกคนโดยไม่ให้กระทบชื่อเสียงของสำนักฉั่นเจียว
เมื่ออู๋เหลียงเซียนอ๋งจากไป จอร์จก็หันมาถามเซินกงเป่า "จากที่เจ้ารู้จักเขา คำพูดเขาเชื่อถือได้แค่ไหน?"
เซินกงเป่าถอนหายใจ ตอบว่า "แค่ 0%" และถามว่าจอร์จจะช่วยพ่อของตนได้จริงๆ เหรอ?
จอร์จพยักหน้า เขาได้ใช้คาถาสะกดรอยติดตามไปแล้ว แม้ถูกขวางด้วยการป้องกันหลายชั้น แต่ก็ยังตรวจพบตำแหน่งของเซินเจิ้งเต้า ซึ่งอยู่ในทิศทางของภูเขาคุนหลุน จึงคาดว่าเขาถูกคุมขังอยู่ในเรือนจำลับภายในวังอี้ชิง
จอร์จเตือนสติเซินกงเป่าว่าไม่ควรรีบร้อน วังอี้ชิงนั้นอันตรายเกินไป เรื่องนี้ต้องวางแผนให้รอบคอบก่อน
ความจริงแล้ว เขาไม่จำเป็นต้องยุ่งเรื่องนี้ก็ได้ แต่ในเมื่อได้เป็นศัตรูกับอู๋เหลียงเซียนอ๋งไปแล้ว ก็ไม่มีเหตุผลให้เมินเฉย
ตอนนี้เป็นช่วงที่ดีที่สุด เพราะอู๋เหลียงเซียนอ๋งส่งเพียงร่างแยกมาที่เฉินถังกวน ส่วนร่างจริง, หยวนสือเทียนจุน และเหล่าสิบสองเซียนทองของสำนักฉั่นเจียวต่างก็ไม่อยู่ วังอี้ชิงจึงอ่อนแอที่สุดในเวลานี้
เขาเคยได้ยินเซินกงเป่าเล่าว่าอู๋เหลียงเซียนอ๋งจับพวกปีศาจจำนวนมากมาหลอมเป็นยาเซียน หากตอนนี้บุกเข้าไปขโมยยาทั้งหมด ก็จะเพิ่มพลังได้มหาศาล แต่เขากับเซินกงเป่าเพียงสองคนคงไม่พอ ต้องหาผู้ร่วมมือเพิ่มเติม
ยังไม่ทันได้ถามอะไร อ้าวหรุนก็ตัดบท "ข้าซาบซึ้งบุญคุณเจ้ามากก็จริง แต่จะให้ข้าบุกไปวังอี้ชิงด้วยนั้น ไม่มีทาง"
แม้จะเกลียดอู๋เหลียงเซียนอ๋ง แต่อ้าวหรุนก็รู้ดีว่าสำนักฉั่นเจียวแข็งแกร่งแค่ไหน เธอถูกจองจำในคุกนรกใต้ทะเลมานับพันปี เธอไม่อยากเผชิญชะตาแบบเดิมอีก ครั้งก่อนที่ต่อต้านก็เพียงเพื่อให้จอร์จช่วยปลดโซ่น้ำตื้นเพื่อความอยู่รอด แต่การบุกวังอี้ชิงคือการเดินเข้าสู่ความตาย เธอจึงปฏิเสธโดยไม่ลังเล
จอร์จจึงเริ่มอธิบายว่าแม้ทั้งสามจะเป็นอิสระแล้ว แต่ก็ยังคงเป็น "ผู้หลบหนี" หากอยากมีชีวิตต่อไป ก็ต้องหนีตลอดชีวิต
"แทนที่จะหลบซ่อนอย่างไร้ทางออก ทำไมไม่โจมตีวังอี้ชิงล่ะ? หากสำเร็จ นอกจากช่วยเซินเจิ้งเต้าได้ ยังจะได้ยาทั้งหมดของอู๋เหลียงเซียนอ๋งมาพัฒนาพลังของทุกคน และข้าจะช่วยเจรจากับอ้าวกวงแห่งทะเลตะวันออกเพื่อขอให้ปล่อยเหล่าอสูรทะเลที่ยังถูกคุมขังอยู่ในคุกนรกใต้ทะเลทั้งหมด"
คำพูดนั้นกระแทกใจอ้าวหรุนเข้าเต็มๆ เธอนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบตกลง
เธอรู้ดีว่าในยุคศึกหงสือปังที่กำลังใกล้เข้ามา การหนีอย่างเดียวไม่มีทางรอด มีแต่การเสริมพลังให้แข็งแกร่งขึ้นเท่านั้นที่จะปกป้องชีวิตได้ แม้ต้องร่วมมือกับอ้าวกวงก็ยอม เพราะหากอ้าวกวงตกลงเข้าร่วมแผนของจอร์จ ก็เท่ากับหันหลังให้สำนักฉั่นเจียวและสวรรค์ และกลายเป็นผู้ต้องโทษเช่นเดียวกับพวกเธอ