บทที่ 57 ฟื้นฟูตันเถียน

ระหว่างหลินหยงกำลังคร่ำครวญ เหตุใดนักปรุงโอสถลึกลับจึงไม่เข้าร่วมกับสำนักเสินเจี้ยนของเขา

จู่ๆ เฉินหยวนก็นึกถึงอะไรบางอย่าง จึงเอ่ยขัดเผื่อหลินหยงรู้สึกยินดีขึ้น “วันนี้มีบางอย่างเกิดขึ้น ข้าได้ยินมาว่าในชั้นเรียนของเกาลู่ หยางเสี่ยวเทียนเพิ่งอ่านเคล็ดวิชาเพลงกระบี่สือซานเพียงครั้งเดียว ก็สามารถร่ายรำออกกระบวนท่าได้ทั้งหมด และบรรลุถึงขั้นสำเร็จเล็กน้อยแล้ว”

“บรรลุกระบวนท่าทั้งหมดหลังจากอ่านเพียงครั้งเดียว แม้เป็นเจ้า จะสามารถทำเช่นนั้นได้งั้นหรือ” หลินหยงแย้งทันควันขณะคนกล่าวกำลังลอบตกภายใต้อารมณ์ชอบใจ

“เจ้าเชื่อเรื่องไร้สาระนี้จริงน่ะหรือ” หลินหยงพลางส่ายหัวกับข่าวคราวเหลวไหล

เขาเคยได้ยินถึงรายงานเรื่องนี้แล้ว แต่แน่นอนว่าไม่เชื่อ

แม้แต่อัจฉริยะกระบี่ที่แข็งแกร่งของสำนัก ยังไม่อาจแสดงกระบวนท่าทั้งหมดของเพลงกระบี่สือซานได้หลังอ่านเพียงครั้งเดียว ส่วนเรื่องการบรรลุขั้นสำเร็จเล็กน้อยยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่ โดยเฉพาะกับเด็กเยี่ยงหยางเสี่ยวเทียน

พอหลินหยงถามออกมาเช่นนั้น มันก็ทำให้เฉินหยวนนึกถึงสิ่งที่หยางเสี่ยวเทียนพูดก่อนหน้านี้ ว่าสามารถสัมผัสได้ถึงไฟแห่งสวรรค์และโลกภายในระยะร้อยห้าสิบฉื่อ

เฉินหยวนพลิกอารมณ์ส่ายหัวพร้อมถอนหายใจ บางครั้งเรื่องที่เด็กคนนี้กล่าวออกมาก็ยากที่จะเชื่อถือได้อย่างสุจริตใจจริง

หลังหยางเสี่ยวเทียนดำเนินเรื่องซื้อจวนสำเร็จ  เขาก็พาหลัวชิงและคนอื่นๆ ย้ายเข้าไปทันที

จวนหลังนี้มีพื้นกว้างสองลี้ยาวสองลี้ จวนหลักมีขนาดกว้างใหญ่มาก ทั้งยังประกอบด้วยห้องหลายสิบห้อง ลานฝึกวรยุทธ และลานกว้างอีกสามแห่ง

แต่ภายในโล่งเตียนไร้เครื่องเรือน

หยางเสี่ยวเทียนนำเจ้าสัตว์วิญญาณเกราะทองออกจากกระเป๋า จากนั้นก็พามันเดินเล่นรอบจวน เขาเผยยิ้มอย่างภูมิใจให้มันแล้วกล่าวว่า

“เสี่ยวจิน จากนี้ไป ที่นี่คือจวนใหม่ของเรา”

เจ้าสัตว์วิญญาณเกราะทองปรบมือยินดีแสดงท่าทีมีความสุข

จากนั้น หยางเสี่ยวเทียนก็นำเงินสามพันเหรียญทองมอบให้กับออร์คทั้งสอง เพื่อให้พวกเขาออกไปจับจ่ายหาเครื่องเรือนและสมุนไพรจำนวนหนึ่งกลับมา

ครึ่งชั่วยามต่อมา

ออร์คทั้งสองก็กลับมาพร้อมเครื่องเรือนใหม่ขณะหยางเสี่ยวเทียนพลางทำความสะอาดรอ พวกเขาทั้งสามร่วมกันจัดวางเครื่องเรือนในส่วนต่างๆ ที่เขาเลือกสรรเข้ามุมดิบดี จนตอนนี้ ภาพลักษณ์ภายในก็ดูงดงามสมเป็นจวนยวดยิ่ง

เขาใช้เวลาจัดวางเครื่องเรือนใหม่กับออร์คทั้งสองจนค่ำมืด

ในระหว่างที่หยางเสี่ยวเทียนเดินสำรวจรอบจวนผ่านถึงเรือนพักของหลัวชิง เขาก็เห็นหลัวชิงนั่งนิ่งพิงผนังอยู่กับพื้น ดวงตาเหม่อลอยคล้ายคนไร้วิญญาณ ไม่มีเรี่ยวแรงแม้จะเปิดปากพูดหรือเคี้ยวกินอะไร

“ข้าสามารถช่วยเจ้ากลับมาฝึกฝนได้อีกครั้ง” หยางเสี่ยวเทียนกล่าว

น้ำเสียงเคร่งขรึมแฝงความเห็นใจ ทำหลัวชิงผู้เดิมทีสิ้นหวังใกล้ตาย ลุกขึ้นยืนพร้อมดวงตาเป็นประกาย แต่แล้ว เขาก็ถอยหลังกลับไปไถลตัวนั่งห่อเหี้ยวลงเช่นเดิม ก่อนแสดงร้อยยิ้มจางๆ อย่างโศกเศร้า

“ตันเถียนของข้าแตกสลาย แม้แต่วิญญาจารย์ขั้นราชันยุทธ์ก็ไม่อาจฟื้นฟูตันเถียนของข้าได้ แล้วเจ้าเหนือกว่าขั้นราชันยุทธ์งั้นรึ”

เขาพูดถูก แม้แต่ผู้แข็งแกร่งขั้นราชันยุทธ์ก็ไม่อาจฟื้นฟูตันเถียนของเขาได้

แล้วเหตุใด เขาจะต้องเชื่อสิ่งที่เด็กปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมคนนี้กล่าวด้วยเล่า

หยางเสี่ยวเทียนมิเอ่ยวาจาใด เพียงยื่นแขนออกไปข้างลำตัวสำแดงกระบี่ตงเทียนบนฝ่ามือ แล้วคว้ามันฟันออกไปอย่างรวดเร็ว ปราณกระบี่ทะลวงผ่านอากาศ พุ่งเข้าหาผนังด้านหลังเหนือหัวของหลัวชิงทันที

“วิญญาจารย์ขั้นเซียนสวรรค์ระดับสาม!” หลัวชิงถีบตัวลุกขึ้นยืนอีกครั้งอย่างฉับพลัน เขาเบิกมองหยางเสี่ยวเทียนผู้ยืนอยู่เบื้องหน้าด้วยท่าทางตกตะลึง

เขาไม่คาดคิดว่าเด็กน้อยที่ยอมจ่ายเงินซื้อเขากลับมาในวันนี้ จะเป็นถึงวิญญาจารย์ขั้นเซียนสวรรค์ระดับสาม

สำหรับเขา วิญญาจารย์ขั้นเซียนสวรรค์ระดับสามนั้นไม่ใช่เรื่องน่าตกใจ แต่เด็กที่ยืนอยู่เบื้องหน้าเขาผู้นี้ มีอายุเพียงเท่าไหร่กัน มิใช่แปดขวบหรอกหรือ

วิญญาจารย์ขั้นเซียนสวรรค์ระดับสาม อายุเพียงแปดขวบนั่นเป็นไปได้จริงน่ะหรือ

นี่เป็นเพียงสิ่งเดียวที่ทำให้หลัวชิงประหลาดใจ

“ข้าสามารถทำในสิ่งที่วิญญาจารย์ขั้นราชันยุทธ์ทำไม่ได้” หยางเสี่ยวเทียนกล่าวท่าทีนิ่งเฉย

เพลานี้ นัยน์ตาโชติช่วงดุจมีชีวิตชีวาของหลัวชิงจับจ้องมองหยางเสี่ยวเทียนอย่างมีเรี่ยวแรง จิตใจดั่งได้รับการเยียวยา ความหวังพลันถาโถมเข้ามาราวกับคลื่นลูกใหญ่ในมหาสมุทร

“ได้ หากเจ้าสามารถฟื้นฟูการบ่มเพาะของข้าได้จริงๆ เช่นนั้นชีวิตของหลัวชิงผู้นี้ พร้อมมอบให้เจ้า” น้ำเสียงหลัวชิงหนักแน่นขณะกล่าวคำนี้

หยางเสี่ยวเทียนยังคงไร้ท่าทีใดๆ หลังได้ยินแล้วเดินจากไป

ก่อนไม่นาน เขาจะกลับมาพร้อมคัมภีร์เคล็ดวิชาจักรพรรดิพฤกษา โยนมันให้หลัวชิง

“เจ้าจงจำเคล็ดวิชานี้ให้ขึ้นใจ จากนั้นก็ลงไปแช่ในอ่างไม้ที่มีน้ำสมุนไพรแล้วเริ่มฝึกฝนเสีย”

คัมภีร์เคล็ดวิชาจักรพรรดิพฤกษานี้อยู่ในถ้ำที่เขาเคยเข้าไปฝึกฝน

การฝึกฝนในน้ำสมุนไพรที่เขาเตรียมไว้ จะสามารถฟื้นฟูตันเถียนและเส้นลมปราณของหลัวชิงได้ นั้นจึงเป็นเหตุผล ว่าทำไมเขาถึงซื้อหลัวชิงกลับมา

เขาจะยอมจ่ายเงินมากถึงเก้าพันเหรียญทอง ซื้อทาสผู้ไร้ประโยชน์กลับมาทำไม

หยางเสี่ยวเทียนมั่นใจว่าเมื่อตันเถียนของหลัวชิงฟื้นตัวแล้ว เขาจะสามารถทะลวงเข้าสู่ขั้นราชันยุทธ์ได้ภายในครึ่งปี

เพราะเขารู้ดี ว่าผู้ที่เป็นถึงวิญญาจารย์ขั้นราชันยุทธ์นั้น ต้องเป็นผู้แข็งแกร่งเพียงใดในอาณาจักรเสินไห่