บทที่ 52 วิญญาณยุทธ์วาฬมหาสมุทร

เมื่อเกาลู่เห็นหยางเสี่ยวเทียน เขาก็แสดงสีหน้าเกลียดชังพลันกล่าวอย่างไม่ใยดี “ไม่มี ต้องรออีกสองสามวันอาภรณ์ของสำนักถึงจะทำเสร็จ ในระหว่างนี้อย่ามาให้ข้าเห็นหน้าอีก”

“เช่นนั้นข้าไปขอกับรองเจ้าสำนักเฉินหยวนก็ได้” หยางเสี่ยวเทียนกล่าวแทรกออกมาพร้อมเหยียดยิ้มพราย

ใช้เวลาในการทำสองสามวันงั้นหรือ

คำเหล่านี้มันเอาไว้หลอกเด็กทั่วไปเท่านั้นแหละ มันมิอาจใช้หลอกคนอย่างเขาได้หรอก

เหตุใดสำนักเสินเจี้ยนที่ยิ่งใหญ่ จะไม่มีอาภรณ์สำรองไว้ให้ศิษย์ใหม่กัน มันจะเป็นไปได้อย่างไรหากเขาไม่คิดอคติ

เกาลู่จ้องด้วยสายตาอาฆาตทันทีที่ได้ยินว่าหยางเสี่ยวเทียนจะไปขอมันกับเฉินหยวนเอง แต่สุดท้าย เขาก็ต้องห่อเหี่ยวลงและยอมมอบอาภรณ์ของสำนักให้กับหยางเสี่ยวเทียนแต่โดยดี

อีกทั้งหยางเสี่ยวเทียนยังได้รับคัมภีร์ของสำนักหลายเล่ม ที่ใช้ในการเรียนของภาคการศึกษานี้

แต่ก่อนที่หยางเสี่ยวเทียนจะจากไป เกาลู่ก็เอ่ยขึ้นราวอยากชี้แนะ “หยางเสี่ยวเทียน เจ้ารู้หรือไม่ว่าหูซิงมีวิญญาณยุทธ์อะไร เจ้าจะเอาชนะเขาในอีกสองปีข้างหน้ามิใช่หรือ”

“วิญญาณยุทธ์เขาคือวาฬมหาสมุทร!”

“แล้วเจ้ารู้จักความน่ากลัวของวาฬมหาสมุทรหรือไม่”

วาฬมหาสมุทรเป็นวิญญาณยุทธ์ระดับสิบ แต่มีอันดับสูงกว่าวิญญาณยุทธ์ชิงหลวนของหยางจง ซึ่งเรียกได้ว่าใกล้เคียงกับวิญญาณยุทธ์ขั้นสูงก็มิแปลก

“ข้ารู้” หยางเสี่ยวเทียนกล่าวด้วยท่าทางนิ่งเฉย

เกาลู่แทบอยากอาเจียนเป็นเลือดเมื่อเห็นท่าทีแลสีหน้าสงบของเขา

วิญญาณยุทธ์ที่แข็งแกร่งอย่างวาฬมหาสมุทร มันสามารถเอาชนะวิญญาณยุทธ์ที่อยู่ในระดับเดียวกันได้ทั้งหมด

แต่หยางเสี่ยวเทียนซึ่งมีเพียงวิญญาณยุทธ์ระดับสองกลับกล้าท้าทาย แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าวิญญาณยุทธ์ของอีกฝ่ายคือวาฬมหาสมุทร!

“หากข้าเอาชนะหูซิงได้ภายในสองปีจริงๆ ท่านจะว่าอย่างไร” หยางเสี่ยวเทียนหันกลับมาถามขณะเหยียดริมฝีปากยิ้มอย่างคนเจ้าเล่ห์

เกาลู่ตอบกลับด้วยความโกรธทันที “หากเจ้าเอาชนะหูซิงได้จริงๆ ข้าจะเรียกเจ้าว่าบรรพบุรุษ!”

หยางเสี่ยวเทียนแสยะยิ้มทันควันดุจมั่นใจแล้วกล่าวว่า “ได้ เช่นนั้นข้าจะรอฟัง”

หลังกล่าวจบ เขาก็หยิบอาภรณ์ของสำนักพร้อมกับคัมภีร์ต่างๆ เดินมุ่งหน้าออกไปทันที

เกาลู่มองท่าทางที่มุ่งมั่นของหยางเสี่ยวเทียนด้วยความเกลียดชัง เขาแทบอยากสาปส่งให้เด็กโง่เง่าคนนี้ตายต่อหน้าเสียด้วยซ้ำ

เมื่อหยางเสี่ยวเทียนกลับมาถึงเรือนพักศิษย์ เขาก็ย้ายไปอยู่ห้องใหม่ที่ดีกว่า

หลังย้ายสัมภาระไปยังห้องใหม่แล้ว เขาก็หยิบสมุนไพรที่เขาซื้อวันนี้ออกมาและตระเตรียมเตาหลอมให้เสร็จสรรพ

การหลอมโอสถวิญญาณหลงหู่ต้องใช้สมุนไพรหกสิบหรือเจ็ดสิบชนิด และขั้นตอนในการหลอมนั้นง่ายกว่าการหลอมโอสถวิญญาณสี่ประการมาก

หลังจากศึกษาคัมภีร์หลอมโอสถวิญญาณหลงหู่ที่ถูกทิ้งไว้ในถ้ำอย่างละเอียด เขาก็เริ่มหลอมมันทันที

ในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยาม โอสถวิญญาณหลงหู่ก็ถูกหลอมขึ้นอย่างสมบูรณ์

แต่เขายังไม่หยุดเพียงเท่านั้น หยางเสี่ยวเทียนยังคงหลอมโอสถวิญญาณหลงหู่ต่อไปเรื่อยๆ จนร่างเขาเมื่อยล้าและรู้สึกไม่ไหว

จากนั้น จึงไปนั่งขัดสมาธิบนเตียงหยกเย็นแล้วบ่มเพาะปราณมังกรแรกเริ่ม เพื่อฟื้นฟูพลังยุทธ

เมื่อเวลาผ่านไปสักพักจนปราณแท้ของตนฟื้นคืน เขาก็พลันลุกออกจากเตียงแล้วกลับไปหลอมโอสถวิญญาณหลงหู่ต่อ

สมุนไพรจำนวนมากที่เขาซื้อในครั้งนี้ มันสามารถหลอมโอสถวิญญาณหลงหู่ได้สิบเม็ด

หลังจากหยางเสี่ยวเทียนหลอมสมุนไพรทั้งหมดแล้ว โอสถวิญญาณหลงหู่สีแดงฉาน ที่ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนก็ปรากฎอยู่เบื้องหน้าครบทั้งสิบเม็ด

ขณะมองดูโอสถวิญญาณหลงหู่ทั้งสิบเม็ดที่ตนเพิ่งหลอมเสร็จ หยางเสี่ยวเทียนก็สุขสมเต็มไปด้วยความพึงพอใจบนใบหน้าทันที

แม้นโอสถวิญญาณหลงหู่ทั้งสิบเม็ดนี้จะมิใช่ระดับสวรรค์ แต่ก็ถือว่าอยู่ในระดับสูงสุดทั้งหมด

ซึ่งโอสถวิญญาณหลงหู่ระดับสูงสุดหนึ่งเม็ด สามารถขายได้ราคาอย่างน้อยหนึ่งหมื่นหนึ่งพันเหรียญทอง

สิบเม็ดก็เท่ากับหนึ่งแสนหนึ่งหมื่นเหรียญทอง

หากรวมกับเงินที่เขามีก่อนหน้านี้ มันก็เพียงพอจะซื้อเรือนดีๆ สักหลัง ใกล้ๆ กับสำนักเสินเจี้ยน

เมื่อเห็นว่าแสงจับต้องขอบนภาใกล้เพลารุ่งสาง เขาจึงนั่งอยู่บนเตียงหยกเย็นต่อพักหนึ่ง กระทั่งแสงอรุณเริ่มสัมผัสกับใบหน้า

จากนั้นถึงสวมอาภรณ์ของสำนักและเดินไปที่หอแห่งการศึกษา

วันนี้ เป็นวันแรกที่เขาเข้าเรียน หลังสิ้นสุดวันหยุดพักผ่อน

ไม่นาน เขาก็มาถึงห้องสี่ของศิษย์ชั้นปีที่หนึ่ง ครั้นที่ผลักประตูเข้าไป หยางเสี่ยวเที่ยนก็ได้พบพานกับความตระการตา

ห้องเรียนมีขนาดกว้างมาก อีกทั้งยังมีพื้นที่ว่างขนาดใหญ่ตรงกลาง ซึ่งน่าจะเป็นลานฝึก บนพื้นลานฝึกถูกปูด้วยหินสีขาวที่มีทั้งความหนาและแข็งแรง

หลังหยางเสี่ยวเทียนเข้ามานั่งลงได้ไม่นาน เฉินปิงเหยาก็เพิ่งเดินมาถึงด้วยเช่นกัน

ดั่งคำโบราณที่ว่า เมื่อศัตรูพบหน้า ความอิจฉาจะมากขึ้น หรือก็คือ เมื่อพบกับศัตรูความเกลียดชังจะมากขึ้นนั่นเอง

ทันทีที่เฉินปิงเหยาเห็นหยางเสี่ยวเทียน มุมปากเขาก็บิดโค้งลงล่างแสดงสีหน้าเกลียดชังทันที เขาปรี่เข้าไปหา พลางชี้หน้าหยางเสี่ยวเทียนด้วยกระบี่

“หยางเสี่ยวเทียน การประลองเมื่อวานนั้นไม่นับ ข้าอยากประลองกับเจ้าอีกครั้งในวันนี้และตอนนี้!”