บทที่ 25 เข้าใจเจตนาผิดไป

ในขณะที่หยางหมิงและหยางไห่กำลังตื่นเต้นกับการกลับมาเยือนของหยางจงในอีกสองวัน ทันใดนั้นพ่อบ้านชราหยางหลินก็เดินเข้ามาขัดจังหวะท่าทีทั้งสองพอดี

“ท่านผู้นำหมู่บ้าน หัวหน้าใหญ่ หัวหน้ารองกลับมาแล้ว”

พอหยางไห่ได้ยินสิ่งนี้ใบหน้าเขาก็เปลี่ยนไปประหลาดใจเป็นอย่างมาก เขาเก็บท่าทางตื่นตระหนก แล้วกล่าวด้วยวาจาเยาะเย้ย “เขากลับมาเร็วถึงเพียงนี้ คงไม่ใช่ว่าไม่กล้าเข้าไปในหมู่บ้านเฮยเฟิง แล้วหันหลังกลับมาตั้งแต่ไปได้ครึ่งทางหรอกกระมัง”

“หึ! ดูเหมือนจะไม่ได้นำแร่กลับมาด้วยสิท่า” หยางไห่เบะปากขณะเอ่ยถึงผู้เป็นน้องชาย ที่ยอมเสี่ยงชีวิตช่วยเขานำแร่ทั้งหมดกลับมาจากหมู่บ้านที่ได้ขึ้นชื่อว่าอันตรายสุด

เขาหันไปกล่าวดูถูกเหยียดหยามกับหยางหมิงต่อ “ท่านพ่อ ข้าเคยบอกท่านแล้วว่าน้องรองของข้าไม่มีความสามารถมากพอ ไม่อาจทำการใหญ่ได้หรอก”

“เจ้าคนไร้ประโยชน์ ยังกล้ากลับมาให้ข้าเห็นหน้าอีกงั้นหรือ!” หยางหมิงตะคอกอย่างเย็นชาเป็นไปตามที่หยางไห่ต้องการ

เพียงได้ยินคำพล่ามเพ้อเจ้อจากลมปากของหยางไห่ เขาก็เกิดโทสะจนหน้าแดงโดยไม่รอถามไถ่จากหย่างเฉาเลยสักนิด ยิ่งกว่านั้น ตอนนี้เขายังรู้สึกว่าลูกชายคนเล็กของเขาช่างไร้ค่ามากขึ้นเรื่อยๆ

ขณะที่พ่อบ้านชราหยางหลิน กลับมีสีหน้างุนงงต่ออาการฉุนเฉียวของหยางหมิง ผู้เอาแต่ฟังความอยู่ข้างเดียว ก่อนที่เขาจะเผยปากขึ้น “แต่ท่านผู้นำหมู่บ้าน หัวหน้าใหญ่… หัวหน้ารองนำแร่ของบ้านสกุลหยางกลับคืนมาด้วย”

“อะไรนะ! หยางเฉาเอามันกลับมาได้งั้นหรือ” หยางไห่เบิกตาด้วยตกตะลึงไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เพิ่งได้ยิน

“หยางเฉาไม่ได้หลอกเราโดยซื้อแร่กลับมาใช่หรือไม่ หยางหลิน เจ้าแน่ใจหรือว่าทั้งหมดนั้นเป็นแร่ที่ถูกปล้นไป”

หยางหมิงก็มีความแคลงใจเช่นกัน นั่นเป็นเพราะว่า…

คนเยี่ยงหม่าตงผิง ไม่มีทางปล่อยให้ผู้ใดโดยเฉพาะลูกชายคนเล็กของเขา นำแร่กลับมาได้อย่างง่ายดายเช่นนั้นหรอก

“เป็นเรื่องจริงขอรับ แร่ที่หัวหน้ารองนำกลับมานั้น ตอนนี้ถูกวางไว้ที่ลานด้านนอกของจวน เหล่าคนงานเหมืองได้ยืนยันว่าเป็นแร่ชุดเดียวกับที่ถูกปล้นไปก่อนหน้านี้ และพวกมันอยู่ครบทุกชิ้นไม่ขาดไปแม้แต่ชิ้นเดียว” หยางลินตอบ

อยู่ครบทุกชิ้น!

ทันทีที่หยางหมิงได้ยินดังนั้น เขาพุ่งตัวสาวเท้าเดินออกไปดูให้เห็นกับตา ส่วนหยางไห่ที่ยังไม่อยากเชื่อก็รีบติดตามออกไปด้วยเช่นกัน

เมื่อพวกเขามาถึงยังลานนอกจวน ก็เห็นหีบแร่จำนวนมากวางเรียงรายอยู่

หยางไห่ยังคงไม่วางใจเชื่อ เขาปรี่เดินไปเปิดหีบออกทีละใบเพื่อตรวจสอบ

แต่เมื่อได้เห็นเครื่องหมายที่ทำเอาไว้ในหีบสุดท้าย ก็พบว่ามันคือแร่ที่เขาถูกปล้นไปก่อนหน้านี้แน่นอนแล้วจริง

จำนวนหีบไม่มากไม่น้อย รวมทั้งหมดเป็นร้อยแบบอยู่ครบทุกใบ

เวลานี้ หยางหมิงกลับแย้มยิ้มอย่างมีความสุขแตกต่างจากอารมณ์เมื่อครู่ ที่เปลี่ยนราวกับหน้ามือเป็นหลังมือ ก่อนเอ่ยกับหยางเฉาด้วยน้ำเสียงพึงใจ “ทำดีมากลูกชายข้า”

แร่ชุดนี้มีความสำคัญอย่างมากสำหรับหมู่บ้านสกุลหยาง

หยางเฉายกหีบเหรียญทองหนึ่งหมื่นเหรียญออกมาพร้อมใบหน้าชื่นมื่นให้หยางหมิง แล้วกล่าวบอก “ท่านพ่อ นี่คือทองคำหมื่นเหรียญที่ท่านให้ข้านำไปด้วยก่อนหน้านี้ พวกมันทั้งหมดอยู่นี่แล้ว”

หยางหมิงและหยางไห่ต่างประหลาดใจกับทองคำที่เขานำมันกลับมาด้วย

หยางเฉาอธิบายต่อ “เมื่อเราไปถึงยังหมู่บ้านเฮยเฟิง ก็พบว่าหม่าตงผิงพร้อมคนอื่นๆ ในหมู่บ้านถูกสังหารสิ้น” จากนั้นเขาก็บอกเล่าถึงเหตุการณ์ที่ประสบมาโดยละเอียด

หลังได้ยินเรื่องราวทั้งหมด หยางหมิงและหยางไห่ก็ตกใจเป็นอย่างมาก

วิญญาจารย์ขั้นเซียนสวรรค์สิบสี่คนพร้อมผู้นำหมู่บ้านเฮยเฟิงถูกสังหารทั้งหมด

ได้ฟังเช่นนั้น หยางไห่กลับรู้สึกเสียใจกับเหตุที่ไม่สมควรเกิดเอามากๆ เพราะหากรู้ว่าเรื่องราวจะเป็นเช่นนี้ เขาคงขออาสาไปที่นั่นด้วยตนเอง เพื่อจะได้เป็นผู้นำแร่เหล่านี้กลับมาแทน

“เจ้ารู้หรือไม่ ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร” หยางหมิงอดถามด้วยสงสัยใคร่รู้ไม่ได้

หยางเฉาส่ายหัว “ข้าไม่รู้ แต่มือสังหารผู้นั้น ต้องเป็นถึงเซียนกระบี่แน่นอน ซ้ำเพลงหมัดของเขาก็ยังพิสดารนัก เพราะร่องรอยจากการโจมตีด้วยหมัด ปรากฏเป็นรอยช้ำเลือดคล้ายหัวของมังกร เหมือนกับทักษะจากเพลงหมัดโลหิตมังกรในตำนาน”

“เพลงหมัดโลหิตมังกรงั้นหรือ” หยางหมิงตกใจอีกครั้งเมื่อได้ยินถึงเหตุการณ์ที่ลูกชายนำกลับมารายงานด้วย

“อีกเรื่องคือ รอยกระบี่บนร่างของหม่าตงผิงและคนอื่นๆ คล้ายคลึงกับรอยแผลของฆาตกรที่สังหารหูลี่มาก”

หยางเฉานึกคิดถึงเหตุบางอย่างแล้วกล่าวเสริม “มีความเป็นไปได้มากว่า ผู้ที่สังหารหม่าตงผิงกับหูลี่จะเป็นคนเดียวกัน”

“คนเดียวกัน!” หยางหมิงพร้อมหยางไห่ถึงกับสะดุ้ง หลังฟังข้อสันนิษฐานของหยางเฉา

หยางเฉาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนตัดสินใจพูดกับหยางหมิงต่อ “ท่านพ่อ ท่านเคยกล่าวไว้ก่อนหน้านี้ว่า หากข้าสามารถนำแร่กลับมาได้ ท่านจะปล่อยให้ข้าดูแลเหมืองแร่ของตระกูลหยางครึ่งหนึ่ง ท่านจำได้หรือไม่”

หยางหมิงกิริยาเปลี่ยนไปมีสีหน้าเจื่อนๆ อึกอักไม่ตอบกลับอย่างรู้สึกผิดคาดที่เขาทำสำเร็จ

ขณะที่หยางหมิงกำลังคิดหาคำแก้ต่าง หยางไห่ก็เอ่ยหาข้ออ้างแทรกขึ้นอย่างไม่ละอายทันที

“น้องรอง เจ้าเข้าใจเจตนาของท่านพ่อผิดไป สิ่งที่ท่านพ่อหมายถึงก่อนหน้านี้ คือเจ้าต้องพึ่งพาความสามารถของตนเองในการนำแร่กลับมา ซึ่งเจ้าไม่ได้นำแร่ชุดนี้กลับมาได้ด้วยความสามารถของเจ้าเอง แต่บังเอิญพบหม่าตงผิงและคนอื่นๆ ในหมู่บ้านเฮยเฟิงถูกสังหารจึงนำมันกลับมาได้  แบบนี้จะไม่ถือเป็นการคิดเอาเปรียบหรอกหรือ”

หยางเฉาหน้าชาพร้อมร้อนรุ่มไปด้วยความโกรธ เมื่อได้ยินคำกล่าวให้ร้ายจากผู้ถือว่าเป็นสายเลือดเดียวกันเช่นเขา

เขาไม่เคยคิดเลยว่าผู้เป็นพี่ชายจะไร้ยางอายถึงเพียงนี้ เจตนาเดิมของท่านพ่อ คือหากเขานำแร่กลับมาได้ ท่านก็จะให้เขากับพี่ชายดูแลเหมืองแร่ด้วยกัน

และตอนนี้ เขาไม่เพียงสามารถนำแร่กลับมาได้เท่านั้น แต่ยังช่วยหมู่บ้านสกุลหยางรักษาทองถึงหมื่นเหรียญได้อีกด้วย

อาจกล่าวได้ว่าคุณงามความดีมากเกินไปเสียด้วยซ้ำ

แต่ผู้เป็นพี่ชาย กลับเลือกที่จะหันหลังและปฏิเสธในตัวเขา ด้วยข้อกล่าวหาพล่อยๆ ราวกับไม่มีความนึกคิดไว้ไตร่ตรอง

เวลาเดียวกัน หยางหมิงก็ได้กล่าวเสริมในข้อแก่ต่างกับหยางเฉา “เจ้ายังไม่คุ้นเคยกับงานในเหมืองแร่ มิสู้ให้เจ้าคอยช่วยเหลืองานในเหมืองภายใต้การดูแลของพี่ชายเจ้า จะได้ทำความคุ้นเคยกับกิจการไปด้วย หลังจากนั้น เราค่อยมาคุยเรื่องการดูแลเหมืองในภายหลังก็ไม่สาย เจ้าเห็นเป็นอย่างไรเล่า”

จู่ๆ หัวใจของหยางเฉาก็รู้สึกราวกับถูกแช่แข็งแล้วตกกระแทกพื้นจนแตกสลาย เขาเพียงยิ้มเจื่อนๆ ออกมาพร้อมแววตาที่เต็มไปด้วยความเย็นชา เขานะหรือจะไม่คุ้นเคยกับงานในเหมือง นั่นเป็นเพียงข้อแก้ตัวที่ทั้งสองนำมาใช้ขัดขวางเขาเท่านั้น